οι ασπρόμαυρες εντολές

Σε χρόνο άσχετο μου εκμυστηρεύτηκες
την αποστροφή σου
στα ηλιακά ρολόγια με τα επιτάφια άνθη.
Φέρουν μου είπες την κατακρεουργημένη
σάρκα του ήλιου και στους κυκλικούς
μαίανδρους ασελγούν
Δεν είναι τραγικό;
Σε ειρωνεύτηκα προς στιγμήν….θα το διάβασες
στο βλέμμα μου ή στην πλαστική σακούλα
του κρεοπώλη
Συνέχισες απαριθμώντας τα επιχειρήματά σου
Μίλησες για εκδορές και ηλιομύκητες
για βακτηρίδια και γάγγραινες άνεργων ποιητών
και τον άυπνο χειρουργικό προθάλαμο
του αποσπερίτη με τους ζοφερούς σκελετούς.
Αμήχανα φόρεσα τα γυαλιά μου με τους
έγχρωμους καθρέφτες και τα φιογκάκια της
πλαστικής μέδουσας, ίσως σε βοηθούσαν
Αν επί αιώνες είπες εκθέτεις τα ρολόγια
στους ασφοδέλους
Η σφαίρα χωλαίνει στις επιγονατίδες
Φλύκταινες ανάβουν στα χόρτα του κέδρου
Οι πανσέδες γίνονται νεκρολούλουδα
σε άγουρα πτώματα
Και οι δείκτες λαβώνουν με βέλη δηλητηριώδη
το κύτταρο του ήλιου
Δεν είναι τραγικό;
Παράπαιες
Από την τσέπη σου έπεσε μια ασπρόμαυρη
φωτογραφία
Ήσουν εσύ, μικρό παιδί με ρούχα ναυτικά
(Τι συνήθεια κι αυτή!)
Μπροστά σε ένα ανθισμένο ηλιακό ρολόι
Γιατί κρατούσες όμως μιαν αξίνα;
Ένα καραβάκι θα ταίριαζε καλλίτερα
με το μπλε φουλάρι σου
Μιαν αξίνα....αλαφιάστηκα
Κοσμοζωική η ύπαρξή σου!
Είχες φύγει….
Επιτάχυνα το βήμα μου έπρεπε να σε προφτάσω
πριν αναληφθείς
Μη φεύγεις!
Σε ποιον θα παραδώσω τις δέκα ασπρόμαυρες εντολές σου;

"πλανήτης ώρα μηδέν"

στους ασήμαντους.... προέχει!