haibun

Τα κόκκινα χαλιά 

Στο ανθοδοχείο είχαν μαραθεί οι παπαρούνες. Τις είχε μαζέψει από τον κήπο της πριν μια βδομάδα. Ήταν οι τελευταίες αυτής της περιόδου. Τις κοίταξε λυπημένη κι είπε πως έπρεπε άμεσα να τις ανανεώσει. Θα πήγαινε έξω από το χωριό στα λιβάδια με τα αγριολούλουδα. Σίγουρα εκεί θα έβρισκε αρκετές. 

Ο ήλιος λάμπει-

ο κύκνος μες στη λίμνη 

ανοιχτά φτερά. 

Κατέβηκε τις σκάλες. Ήταν πρωί ακόμη κι ο κρύος αέρας την ξύπνησε για τα καλά. Πήρε το ποδήλατο της και βγήκε στον δρόμο. Όλα γύρω ησύχαζαν μόνο κάποιες κότες είχαν βγει και σκάλιζαν το χώμα για κανένα σκουληκάκι. Ακούγονταν ο μονοτονος ήχος τους κάτι σαν γουργούρισμα και κακάρισμα μαζί. 

Χλωμό δειλινό-

δροσοσταλίδες στη γη

τα κρίνα λευκά. 

Έφτασε γρήγορα κοντά στα λιβάδια. Κατέβηκε από το ποδήλατο πάνω σε ένα ύψωμα κι αγναντεψε. Όλα βαμμένα στο κόκκινο και στο λευκό. Κυρίαρχο το κόκκινο. Έλεγες πως η φύση είχε στρώσει τα ακριβά της χαλιά. Τα πορφυρά της κάλλη. 

Αέρας ζεστός-

πολλές οι μαργαρίτες 

γκρι το βατράχι. 

Συνέχισε το δρόμο της Εφτασε κι άρχισε να μαζεύει τα αγαπημένα της λουλούδια. Μάζεψε δύο αγκαλιές κόκκινες παπαρούνες. Θα στόλιζε όλο το σπίτι. Σε ένα φράχτη βρήκε ένα σκίνο.

Έκοψε λίγα κλαδιά κι έφτιαξε ένα πρόχειρο στεφάνι. Το στόλισε με παπαρούνες και το φόρεσε στο κεφάλι. Πόσο όμορφα ταίριαζε με το κόκκινο της φόρεμα αλήθεια. 

Δύει ο ήλιος-

μπουκέτα με λουλούδια 

ο ουρανός μωβ.

Το κόκκινο πέταλο

haibun 

Ήταν ένα ανοιξιάτικο πρωινό. Δεν φυσούσε καθόλου. Όλα γύρω ασάλευτα. Οι ιτιές κι οι πικροδάφνες ακίνητες. Κατέβηκε στον κήπο. Στο παρτέρι με τις κόκκινες τουλίπες ζουζούνιζαν δύο μέλισσες και στο χώμα κυκλοφορούσε αμέριμνος ένας γαιοσκώληκας. Τέλος εποχής γι αυτά τα λουλούδια και κάποια είχαν ρίξει ήδη τα πέταλα τους στο υγρό χώμα.

Σγουρά τα φύλλα 

άρωμα παπαρούνας-

οι μίσχοι λεπτοί. 

Πήρε ένα πεσμένο πέταλο, το ακούμπησε στην παλάμη. Το περιεργάστηκε. Το χρώμα δεν είχε ατονίσει ακόμα και το βελούδο από την επιφάνεια του δεν είχε χαθεί. Το απώθεσε στα χείλη. Ανοιξε το τσαντάκι της κι έβγαλε βιαστικά το καθρεφτάκι. Κοιτάχτηκε. Το κόκκινο στα χείλη τής πρόσθετε φρεσκάδα. Έδενε με τα μάγουλα της που είχαν κι αυτά 

ένα φυσικό κόκκινο χρώμα σαν τις τουλίπες. 

Γόνιμος κάμπος-

άνθισαν οι κερασιές 

ζουζούνια πετούν. 

Ο τρελός ναύκληρος

Έσταξα αίμα στο γιαλό 

το πήρε ένα πλοίο 

στα ξάρτια του τ' ανέβασε

ήταν βαρύ φορτίο 

Παντιέρα κόκκινη έγινε 

και τώρα ταξιδεύει 

τους γλάρους έχει συντροφιά 

στην όστρια χορεύει 

Κόκκινο αίμα της καρδιάς 

που οι πειρατές ζηλεύουν 

του έρωτα απόσταγμα 

γιορτές που δεν τελεύουν 

Στέκομαι στο κατάστρωμα 

περήφανη το θωρώ 

ρανίδες κι άλλες σπαταλώ

να 'χει κόντρα στον καιρό 

Πιάνει λιμάνια ξακουστά 

στους κάβους τραγουδάει 

έχει τρελό έναν ναύκληρο

που στα νερά πηδάει 

Κόκκινο αίμα της καρδιάς 

που οι πειρατές ζηλεύουν 

του έρωτα απόσταγμα 

γιορτές που δεν τελεύουν.

Εν μέσω πολέμου

Γύρω βοά ο πόλεμος 

κι εγώ σε καρτεράω 

μικρό παιδί της άνοιξης 

δεν έχω που να πάω 

Τραβώ μπροστά βλέπω φωτιές 

πύρινους εφιάλτες 

η πόλη όλη φλέγεται 

και κλείσανε οι στράτες 

Στάχτη κι ερείπια παντού 

βρίσκω μια μαργαρίτα

μικρή σκιαγμένη ομορφιά 

ανάμεσα στα ρείθρα 

Ο εφιάλτης δεν περνά 

ματώνει γύρω η πλάση 

σταυρό κάνω στους ουρανούς 

το άδικο να χάσει 

Να έρθει ήλιος ολόλαμπρος 

κι η ποθητή ειρήνη 

προτού σε πάρει μακριά 

του χαλασμού η δίνη 

Στάχτη κι ερείπια παντού 

βρίσκω μια μαργαρίτα

μικρή σκιαγμένη ομορφιά 

ανάμεσα στα ρείθρα.

Η ήττα

Ανάβεις το καντήλι μου

προτού εγώ πεθάνω

στη σκέψη σου είμαι νεκρή 

τι θέλεις παραπάνω 

Σκορπάς τη φλόγα μου παντού 

μέσα στα σταυροδρόμια 

εκεί όπου σε γνώρισα 

τα περασμένα χρόνια 

Εκεί που σε περίμενα 

νύχτες και μεσημέρια 

κι εσύ χέλι γινόσουνα 

κι έφευγες απ' τα χέρια 

Πολλά σου είπα μυστικά 

τ' άκουγες μεθυσμένος 

τα πήρες πέρα μακριά 

στη λησμονιά ταγμένος 

Δεν θέλησες τον έρωτα 

πέταλα μαργαρίτας 

ποτέ εσύ δεν μάδησες 

κι αφήνοσουν στην ήττα 

Εκεί που σε περίμενα 

νύχτες και μεσημέρια 

κι εσύ χέλι γινόσουνα 

κι έφευγες απ' τα χέρια.

Το βάλσαμο

Ζητά η καρδιά μου βάλσαμο 

μήπως και την γιατρέψω 

θέλει τα μάτια σου τα δυο

τα μαγικά ν' αντέξω 

Τα μαγικά που μου 'κάνεις

νομίζω έναν Μάη

τότε που ρόδα άνθιζαν

και σκόρπιζαν στα χάη 

Μεθυστικά αρώματα 

που την καρδιά φλογίζαν 

και συνεπαίρνανε το νου

γλυκά τον βασανίζαν 

Στήνω καρτέρι να σε βρω 

στέκω στο παραθύρι 

πυκνοί καπνοί σε κρύβουνε 

τουλίπες από γύρη 

Ανασεμιές γύρω σκορπώ

μήπως σε πλησιάσω

να βρω το άγιο σώμα σου 

μαζί του να πλαγιάσω 

Μεθυστικά αρώματα 

που την καρδιά φλογίζαν 

και συνεπαίρνανε το νου

γλυκά τον βασανίζαν.

Της φυλακής

Στης φυλακής τα σίδερα 

ρίχτηκα για εσένα 

χωρίς να 'χω παράπτωμα 

και αμάρτημα κανένα 

Ξεγέλασες τους δικαστές 

με τον κοφτό σου λόγο 

το παραμύθι πέταξες 

και μ' έσυρες με δόλο 

Οι ώρες δεν περνούν εδώ 

κι οι χάντρες δεν βοηθάνε 

πιάνω τραγούδι να σου πω

μα οι φρουροί γελάνε 

Δένουν διπλές τις κλειδαριές 

μου παίρνουν τ' οξυγόνο 

μονάχος μέσα στο κελί 

φονιάς χωρίς το φόνο 

Έλα εδώ για να με δεις 

αν έχεις μετανιώσει 

με ένα σου χαμόγελο 

εσύ θε να με σώσεις 

Οι ώρες δεν περνούν εδώ 

κι οι χάντρες δεν βοηθάνε 

πιάνω τραγούδι να σου πω

μα οι φρουροί γελάνε. 

Ειναι ο έρωτας φωτιά

Κοιμήθηκες στα χέρια μου 

τρεμουλιαστό αστέρι 

κι είχες τη χάρη τ' ουρανού 

και γλύκα στο μαχαίρι 

Σε φύλαξα απ' το βοριά 

κι απ' το πικρό χαλάζι 

τραγούδια εγώ σου έλεγα 

κάτω απ' το περβάζι 

Είναι ο έρωτας φωτιά 

το σύμπαν κυβερνάει 

παίρνει λαβές από τη γη

και με το φως σκιρτάει 

Βαρκούλα θα γενώ εγώ 

στα χαμηλά να σ' έχω

να μην ξεφεύγεις για αλλού 

εκεί που δεν αντέχω 

Κοράλλια θα βουτώ να βρω

να δένω στο λαιμό σου 

όμορφος για να τριγυρνάς

στις γειτονιές του κόσμου 

Είναι ο έρωτας φωτιά 

το σύμπαν κυβερνάει 

παίρνει λαβές από τη γη

και με το φως σκιρτάει. 

Ο κυνηγός

Μοσχοβολά η ανάσα σου 

σαν κέδρος μες στο δάσος 

γύρω ελάφια περπατούν 

κι εσύ ρίχνεις το λάσο 

Να πιάσεις θέλεις τ' όνειρο 

τη γη να φυλακίσεις 

την άνοιξη να καρπωθείς 

στη μάχη να βαδίσεις 

Ο κόσμος όλος γύρω σου

ξέρει το όνομά σου 

αγάπη μου'πε λέγεσαι 

μα εγώ σου λέω βιάσου 

Στ' αμπέλι μέλωσαν οι καρποί 

κι εσύ πιάνεις τη ρίμα 

γράφεις ένα ποίημα ψεύτικο 

παράξενο τι κρίμα 

Στήνω ενέδρα να σε βρω 

παλεύω με το χρόνο 

σμιλεύω κρύο  μάρμαρο 

κλείνω στο στήθος πόνο 

Ο κόσμος όλος γύρω σου

ξέρει το όνομά σου 

αγάπη μου'πε λέγεσαι 

μα εγώ σου λέω βιάσου.

Η παγίδα

Εκεί ψηλά που ζεις εσύ 

μονάχος στους αιθέρες 

παίρνεις πρωί το τσάι σου

κάτω από μωβ ομπρέλες 

Είναι βαρύ το σκηνικό 

κι είπα να το αλλάξω 

το μωβ να βγάλω απ' τη ζωή 

κόκκινο να αδράξω 

Κόκκινο απ' τα χείλη σου 

που ηδονικά μιλούνε

να παίρνει χρώμα η στιγμή 

κι οι άγγελοι ν' ακούνε 

Εκεί εσύ να με καλείς 

με χέρια τεντωμένα 

ν' ανοίγεις την αγκάλη σου 

κι όλα τα πεπραγμένα 

Να έρχομαι παιδί πιστό 

που χάνει μια παρτίδα 

μα δεν τα παρατά ποτέ 

και πέφτει στην παγίδα 

Κόκκινο απ' τα χείλη σου 

που ηδονικά μιλούνε

να παίρνει χρώμα η στιγμή 

κι οι άγγελοι ν' ακούνε.

Ο ερημίτης

Ανάμεσα γη κι ουρανό 

διάλεξες νέο σπίτι 

ένα μικρό αρχοντικό 

του ύψους ερημίτη. 

Εκεί που ζουν οι αετοί 

και πλέκουν οι αράχνες 

διαφανούς λεπτούς ιστούς 

που διακοσμούν τις ράχες 

Ήρθα κοντά και μπλέχτηκα 

και πως θα σου ξεφύγω 

που 'χεις ζαχαρωτό φιλί 

και πρόσωπο σαν ήλιο 

Τα χρόνια μου στα έδωσα 

σε κέρασα συμπόνια 

ήμουν μικρή μεγάλωσα 

άστραφτα μες στα χιόνια 

Στα σκαλοπάτια σου θα ζω

κοντά στις αστραπές σου

θα σβήνω και θα καίγομαι

εκεί στις εσχατιές σου

Ήρθα κοντά και μπλέχτηκα 

και πως θα σου ξεφύγω 

που 'χεις ζαχαρωτό φιλί 

και πρόσωπο σαν ήλιο.

Της λησμονιάς

Ήπια της λήθης το κρασί 

κι αψήφησα αγάπες 

όρκους βαρείς του αίματος 

κι έζησα μ' αυταπάτες 

Γλυκόπιοτο ήταν το ποτό 

το ήπια στάλα στάλα 

φώναξα σε ξεπέρασα 

μα έσβησα σαν ψιχάλα 

Μπήκα σε στάχτες φονικές 

συνάντησα τους μάγους 

περπάτησα στις ερημιές 

και κάηκα στους πάγους 

Βαρκούλα δεν συνάντησα 

να 'ρθει για να με σώσει 

βρέθηκα στον ωκεανό

κι είχε γύρω νυχτώσει 

Έψαξα να βρω 'να νησί 

μιας γης κρυμμένη βέργα 

να διώξω από δίπλα μου

της λησμονιάς τα έργα 

Μπήκα σε στάχτες φονικές 

συνάντησα τους μάγους 

περπάτησα στις ερημιές 

και κάηκα στους πάγους.

Το φιλί

Ήσουνα ανασεμιά 

φλόγα μέσα στο χιόνι 

γλυκός της πίκρας στεναγμός 

φιλί π' αναστατώνει 

Καίει τη σάρκα και το νου

και τη καρδιά λαβώνει 

πέφτει στο χώμα σπαρταρά

κι ο άνεμος το σπρώχνει 

Σε χώρες άλλες το γυρνά 

σε σπήλαια φιδίσια 

εκεί που κατοικούν φυλές 

σαν κρύα κυπαρίσσια 

Εγώ που το προσκύνησα 

αμαρτωλή γυρίζω 

μάτια δεν έχω να το δω

ψυχή να το ορίζω 

Βαθιά το κρύβω στην πληγή 

ανάμεσα στα στήθια 

εκεί που λάμπει ένα φως 

και φέγγει η αλήθεια 

Σε χώρες άλλες το γυρνά 

σε σπήλαια φιδίσια 

εκεί που κατοικούν φυλές 

σαν κρύα κυπαρίσσια.

Στο εκτελεστικό απόσπασμα

Το μάτι ήταν κόκκινο απ' την αγρύπνια.

Τα χείλη ήταν στενά από την πίκρα.

Είχε σγουρά τα μαλλιά, δύσκολα 

πέρναγε χτένι από πάνω τους.

Τα άφηνε έτσι ατίθασα να γεμίζουν 

τον αέρα. 

Ο λαιμός μακρύς να πηγαίνει ψηλά 

πέρα από το μπόι του.

Εξέταζε τα πράγματα προσεκτικά

ειδικά εκείνα που δύσκολα φαίνονταν. 

Τα χέρια του κουπιά σε βάρκα 

αιγιοπελαγίτικη με φθαρμένο 

το όνομα της, κάτι σαν Ιουλία ή Ιοκάστη. 

Πήγαινε μπροστά στητός, 

καμαρωτός κανένα πρόσκαιρο 

σύννεφο δεν τον σκίαζε. 

Βάδιζε με σταθερά τα βήματα 

με δρασκελιές γεμάτες. 

Τα πόδια του κορμοί από κυπαρίσσια 

πανω στο λόφο του Άι Νικόλα 

με τα σπασμένα μάρμαρα. 

Είχε ραντεβού σήμερα με τη δόξα. 

Δεν διψούσε. 

Δεν πεινούσε. 

Δεν φοβόταν. 

Χάιδεψε νοερά το ξανθό κεφάλι 

του δεκάχρονου παιδιού του, κάτι 

ψιθύρισε κανείς όμως δεν άκουσε τι 

και στήθηκε στη μάντρα πλάι στις 

ανάσες των συντρόφων του.

Η μπλε χάντρα

Είσαι η στρογγυλή σελήνη

του Αυγούστου η σκληρή 

που ακονίζεις το μαχαίρι 

και βαθαίνεις την πληγή 

Σωτηρία εγώ δεν βρίσκω 

σαν κοντά σου περπατώ 

το φαρμάκι κι αν σταλαζεις 

εγώ σ' έχω γι' ουρανό 

Ουρανός που τη μπλε χάντρα 

τη χαρίζει στα παιδιά

και μονάχη μου μ' αφήνει

να θρηνώ στα σκοτεινά 

Τρέχουνε τα δάκρυα μου

και ποτίζουν την αυλή 

τα σγουρά βασιλικά σου

της μυρτιάς λεπτό κλωνί 

Τα φοράς εις τα μαλλιά σου

όμορφος σαν εκκλησιά

κι οι πιστοί σ' ακολουθούνε 

και σε χάνω στα μισά 

Ουρανός που τη μπλε χάντρα 

τη χαρίζει στα παιδιά

και μονάχη μου μ' αφήνει

να θρηνώ στα σκοτεινά.

Οι δυο πύλες

Βγήκε κόκκινο φεγγάρι 

απ' τη μήτρα του βουνού 

κι έβαψε τα όνειρα σου 

πότισε καρδιά και νου 

Καθώς πέρασε το χτένι 

στα σγουρά σου τα μαλλιά 

έλαμψε η γειτονιά σου

με τα χίλια χαϊμαλιά 

Η ομορφιά σου με σκλαβώνει 

και στους δρόμους τριγυρνώ

και αμίλητη πηγαίνω 

φτάνω ως τον ουρανό

Ξάφνου ανοίγουνε δύο πύλες 

και διαλέγω τη μικρή 

κι είναι εκείνη της καρδιάς σου

το πιο φωτεινό κελί 

Γεύομαι λευκό τον άρτο 

πνίγομαι μες το κρασί 

και Θεό μου ανακηρύσσω 

ό,τι αγαπάς εσύ 

Η ομορφιά σου με σκλαβώνει 

και στους δρόμους τριγυρνώ

και αμίλητη πηγαίνω 

φτάνω ως τον ουρανό.

Σηματοδότες

Τα πράσινα τα μάτια σου 

σ' εμένα καρφωμένα 

θυμίζουνε την άνοιξη 

τις μάχες στην αρένα 

Στις μάχες που εδώθηκες 

να ρθεις να με κερδίσεις

κι από ένα λήθαργο βαθύ 

να ρθεις να με ξυπνήσεις

Όλη η πλάση κατοικεί 

πάνω στο πρόσωπο σου

το γκρι το μαύρο το ανθρακί

θυμίζουν το χαμό σου 

Τα κόκκινα τα χείλη σου

που πόθους αγκαλιάζουν 

είναι σηματοδότες μου

και μέσα μου σπαράζουν 

Βγαίνω στον ήλιο να σε βρω

παίρνω την ανηφόρα 

προβάλλεις σαν σταυραετός 

που αψηφά τη μπόρα 

Όλη η πλάση κατοικεί 

πάνω στο πρόσωπο σου

το γκρι το μαύρο το ανθρακί

θυμίζουν το χαμό σου.

Χωρίς ενόρκους

Τα παραδώσαμε όλα:

Όπλα, ξιφολόγχες, κάτι ποιήματα 

που μας είχαν επιβάλλει 

να αποστηθίσουμε και πάνω 

από όλα εκείνο το μεγάλο μάτι 

που μας επιτηρούσε από την οροφή. 

Γυμνοί σταθήκαμε μπροστά στην κρίση τους

σαν τα νεογνά στο πρώτο φως.

Τυφλωθήκαμε μα δεν δειλιάσαμε.

Οι μανάδες μας έτρεχαν ξωπίσω 

για να μας εμποδίσουν να μιλήσουμε. 

Δεν τις ακούγαμε.

Ξεμακραίναμε.

Φεύγαμε από τα σώματα μας

και γινόμασταν νεροσταγόνες

που κυλούν σε χώμα που διψά.

Ακούγαμε τα βήματα μας και νομίζαμε 

πως ακούγαμε τις πατημασιές ενός 

έκπτωτου αγγέλου που προσεύχεται. 

Όσο κι αν θυμώναμε από αυτά που

έλεγε τον ακολουθούσαμε. 

Κάποτε φθάσαμε στον προορισμό μας

που δεν ήταν άλλος από τη θάλασσα. 

Εκεί μέσα στην τύρφη των κυμάτων

νιώσαμε καλύτερα. 

Γυρνώντας προς τα πίσω διαπιστώσαμε 

πως ο άγγελος μας ακολουθούσε. 

Οι μανάδες μας αντίθετα λύγισαν 

από την απόσταση και τις κακουχίες. 

Γυμνοί όπως είμασταν χαθήκαμε στα νερά. 

Ακούγαμε να φωνάζουν τα ονόματα μας

και κάποιους να μας επευφημούν.

Τα χειροκρότηματα έρχονταν μαζικά 

μέσα από θεόρατες σπηλιές. 

Υποκλιθήκαμε. 

Σε μια τεράστια σκηνή βρεθήκαμε 

κι έπρεπε να βιαστούμε να παίξουμε 

τους ρόλους μας πριν τα πλήθη που 

πλησίαζαν μας γαζώσουν με τα άπληστα 

τους μάτια.

Παραδομένοι στην κρίση τους νιώσαμε 

ολότελα αθώοι, έκπτωτοι άγγελοι κι εμείς

χωρίς ενόρκους. 

Το φως της χαραυγής

Έλα αγέρα φύσημα 

και κάθισε κοντά μου 

σάλεψε μες στη σκέψη μου 

και πάρε την καρδιά μου 

Ψηλά ψηλά να με θωρείς 

μεγάλη σαν τον ήλιο 

κοντά κοντά να έρχεται 

του πόθου μου προσήλιο 

Είσαι το φως της χαραυγής 

είσαι του νότου αστέρι 

είσαι της μάνας η ευχή 

του ερχομού νυχτέρι 

Σκύβω και παίρνω άρωμα 

από της γης ζουμπούλι

στο δίνω εσύ να το φοράς 

σαν πιάνεις καραούλι 

Να χαίρομαι τα κάλλη σου

και να σε ζωγραφίζω 

πάνω σε βότσαλο ακτής 

εσένα να γνωρίζω 

Είσαι το φως της χαραυγής 

είσαι του νότου αστέρι 

είσαι της μάνας η ευχή 

του ερχομού νυχτέρι.

Ο ξωμάχος

Άνοιξε το παράθυρο 

βροχή τ' αστέρια πέφτουν

κάνε μονάκριβη ευχή 

τα χρόνια μας ν' αντέχουν 

Ν' αντέχουν το σκληρό βοριά 

τις μέρες τις θλιμμένες

τότε που φθίνουν οι χαρές 

και χάνονται πνιγμένες 

Μέσα σ' απάτητους βυθούς 

και κρύα καταφύγια 

που αγάπες δεν συνάντησαν 

κι έμειναν στα ίδια 

Εκείνα τα αγέρωχα 

που οι άγιοι τ' αποφεύγουν 

και τα πουλιά τα τραγουδούν 

κάθε που ημερεύουν 

Κι απλώνονται στα σύνορα 

που ο χάρος τα κυκλώνει 

σαν τον ξωμάχο της ζωής 

που ούτε Θεός τον σώνει 

Μέσα σ' απάτητους βυθούς 

και κρύα καταφύγια 

που αγάπες δεν συνάντησαν 

κι έμειναν στα ίδια.

Παρακαταθήκη

Αυτό το ρυάκι που βλέπεις να τρέχει

δεν είναι το λουλάκι που ξέφυγε από τη σκάφη 

της προσφυγοπούλας που τρίβει τη μπουγάδα

της απόγευμα Σαββάτου σε κάποια

φτωχογειτονιά.

Το ρυάκι αυτό είναι το αίμα των ηρώων 

που στήθηκαν στον τοίχο χαμογελώντας 

και τραγουδώντας και ούτε στιγμή δεν

δείλιασαν μπροστά στις σηκωμένες κάνες

των εγκάθετων.

Είναι των αγωνιστών που πριν κατέβουν 

από  τα καμιόνια τράβηξαν από το λυκαυγές

περίσσιο χρώμα κι έπλασαν με αυτό τα 

κόκκινα γαρύφαλλα της επανάστασης. 

Αυτά τα γαρύφαλλα τα δικά τους παιδιά 

ποτέ δεν νικήθηκαν ποτέ δεν πέθαναν 

όσο κι αν τουφεκίστηκαν.

Παρακαταθήκη έγιναν για έναν κόσμο 

δικαιοσύνης χωρίς συρματοπλέγματα 

και άδικο μπόλι.

Άφθαρτα τα παρέδωσαν στην οικουμένη 

αφού πρώτα τα μπόλιασαν με τον ιδρώτα 

της κυράς εκείνης που με το λουλάκι 

της τάχθηκε να καθαρίσει τους λεκέδες 

της ιστορίας και να απομακρύνει από τον 

καμβά της οτιδήποτε μιαρό και παράταιρο

ασχημίζει τη ζωή. 

Ο παράδεισος

Μες στο μικρό παράδεισο 

που έχεις στην καρδιά σου

οι πύλες τώρα άνοιξαν 

και μου 'πες ετοιμάσου 

Να μπεις τραγούδια για να βρεις 

αγάπες που περάσαν 

και μείναν αναλλοίωτες 

κορμιά που δεν γεράσαν 

Εκεί ηχούν οι μουσικές 

κι οι άρπες αντηχούνε 

πάρε της άνοιξης μορφή 

να σε καλοδεχτούνε 

Ένα κοτσύφι ζει εκεί 

και γλυκοκελαηδάει 

κι έχει λιανό το ράμφος του

κι όλο για σε μιλάει 

Τα λόγια του είναι γλυκά 

σαν ψίχα από κεράσι 

κερνά της ποίησης στροφές 

στου φεγγαριού το τάσι 

Εκεί ηχούν οι μουσικές 

κι οι άρπες αντηχούνε 

πάρε της άνοιξης μορφή 

να σε καλοδεχτούνε.

Βελονιά ανεβατή

Μυρίζει ο κόσμος γιασεμί 

όπου περνάς και φεύγεις 

Η πόλη γύρω πάλλεται 

κι όλα τα διαφεντεύεις 

Εσύ τ' άστρα κυβερνάς 

τους ουρανούς λαξεύεις 

παίρνεις γαλάζιο βάφεσαι 

αγγέλους εποπτεύεις 

Είσαι το νήμα κι η κλωστή 

στο κέντημα του κόσμου 

είσαι λουλούδι αμάραντο 

και φυλλαράκι δυόσμου 

Την άκρη παίρνεις της κλωστής 

με τ' ακριβά σου χέρια 

και βελονιές ανεβατές

πετάς σαν 'ναν μαχαίρια 

Στάζει το αί­μα πορφυρό 

και τη μιλιά μου παίρνει 

και πλημμυρίζει θάλασσες 

γλάρους στα πόδια φέρνει 

Είσαι το νήμα κι η κλωστή 

στο κέντημα του κόσμου 

είσαι λουλούδι αμάραντο 

και φυλλαράκι δυόσμου 

Η ζυγαριά

Στον ήλιο πήγες λούστηκες 

και στο φεγγάρι επλύθης 

άγγελοι σου 'φέραν νερό 

στους ουρανούς εκλήθης

Εκλήθης δίπλα στο Θεό 

ψυχές για να ζυγίζεις

να βρίσκεις κάποιες πούπουλο 

κι άλλες να αφορίζεις 

Παρ' την δική μου τη ψυχή 

τα κρίματα να διώξεις 

της πίκρας τα στενάγματα 

στα χάη για να σπρώξεις 

Να φύγουν πέρα οι καημοί 

να μην αναστενάζω 

να γίνουνε πετούμενα 

αγκάθια που θα βγάζω 

Αντάμα να πηγαίνουμε 

σαν μύστες ορκισμένοι 

και τα φιλιά να δίνουμε 

σαν τους κισσούς δεμένοι 

Παρ' την δική μου τη ψυχή 

τα κρίματα να διώξεις 

της πίκρας τα στενάγματα 

στα χάη για να σπρώξεις.

Οι παρτιτούρες

Κοίταξε θα σε αποχαιρετήσω απόψε. 

Άφησα πίσω βαμβακοφυτείες, διάβηκα

οργωμένα χωράφια, πέρασα δια πυρός 

και σιδήρου για να αποκτήσω αυτή την 

οντότητα που τώρα εδώ μπροστά βλέπεις.

Μισότρελη σχεδόν χορεύω διονυσιακούς

χορούς σε μια γιορτή που από εσένα 

τιμητικά προσκλήθηκα. 

Έφερα δώρα πολύτιμα, δώρα ζωής. 

Μπορείς να τα γευτείς.

Μπορείς σαν τη ματόχαντρα που με 

ευλάβεια βάζει η μάνα στο φυλαχτό 

να τα έχεις. 

Πολλά λεφτά απέκτησα στο βίο μου 

και πυροτεχνήματα απόψε θα τα κάνω. 

Πολλά φιλιά μού δόθηκαν και σε κορίτσια 

σαν τα κρύα τα νερά θα τα χαρίζω. 

Πολλά τραγούδια της τάβλας και του

ξεσηκωμού γνώρισα και με τη συνοδεία 

παιδικής ορχήστρας στα καταθέτω εδώ. 

Είναι περασμένη η ώρα μα θα μείνω. 

Η γιορτή άλλωστε δεν έφτασε ακόμα 

στο αποκορύφωμα της. 

Μπορεί να γέρνουν τα μάτια μα η ψυχή 

φτερουγίζει ακόμα. 

Πιες το ποτό σου και μην αναδεύεις άλλο 

τη φωτιά οι σπίθες έρχονται καταπάνω μου. 

Πως και πως περίμενα αυτή την πρόσκληση

στην αγάπη να δωθώ για πρώτη και τελευταία

φορά λευκή σαν καλογυαλισμένο μάρμαρο. 

Αχ πόσο πολύ έψαξα μονοπάτι να βρω 

για να έρθω εδώ κρατώντας τη φωτογραφία

σου στο χέρι.

Όλοι σε γνώριζαν στο δρόμο, μόνο εγώ 

αγνοούσα τα χαρακτηριστικά σου.

Αλλιώς σε είχα πλάσει. 

Με όνομα άλλο σε φώναζα. 

Σε σπάνιες συλλογές έβρισκα τους στίχους σου. 

Ήσουν αρχάγγελος για μένα γι αυτό πάντα 

έφευγες νωρίς χωρίς να διαβάσεις καθόλου 

τις παρτιτούρες. 

Σε συγχωρώ.

Οι παράταιροι στη φύση άνθρωποι

Πέταξε τη μάλλινη κουβέρτα από τα 

πόδια σου κι έλα μαζί μου. 

Άφησε τη ζεστή μπερζέρα κι έλα να πάμε 

σ' εκείνο το βουνό απέναντι με τις 

μειλίχιες πλάτες. 

Ναι σε εκείνο το βουνό που το κοιτάς

με τόση αμφιβολία με τα σχιστά 

σαν Μογγόλου μάτια σου.

Έχει πολλά να δούμε εκεί. 

Έχει ανθισμένες κερασιές, πηγές δροσερές,

μούσκλια νοτισμένα κι άλογα πολλά που 

κανείς δεν τα καβαλίκεψε. 

Ειδικά τα άλογα θα σου κάνουν 

μεγάλη εντύπωση. 

Έχουν σφραγίδα στα καπούλια τους 

αν και ποτέ κανένας δεν διανοήθηκε 

να τα κατακτήσει. 

Εντούτοις θα σε αφήσουν να πας κοντά τους.

Έτσι τουλάχιστον νομίζω. 

Είναι από καιρό έτοιμα και σε περιμένουν

έτσι μου είπαν κάποιοι χωρικοί. 

Πέταξε λοιπόν τη κουβέρτα κι έλα. 

Φόρεσε το κασκέτο σου, την αδιάβροχη

καμπαρντίνα, τις ψηλές σου κάλτσες 

κι εκείνα τα άρβυλα που πήρες από το στρατό. 

Έχουμε πολύ ποδαρόδρομο μπροστά μας.

Άκουσε την κουκουβάγια στον κήπο 

είναι σαν να σε καλεί. 

Είναι ανεβασμένη στο τελευταίο κλωνάρι

της βελανιδιάς.

Άκουσε την πως κουκουβίζει.

Όλη η φύση σε προστάζει. 

Εκτος από τα άλογα που σε περιμένουν

ανυπόμονα είναι κι εκείνο το σκιουράκι 

που είδες στον ύπνο σου προχθές 

που σε καρτεράει. 

Εγώ θα πάρω την τροφή. 

Ο πατέρας έλεγε πως στο βουνό αυτό 

πεινάς συνέχεια. 

Έχει χωνευτικό νερό και καθαρό αέρα. 

Μην νοιαστείς εγώ θα φροντίσω για όλα. 

Μόνο συντόμευε πριν ανατείλει ο ήλιος 

να φύγουμε. 

Εκεί είναι και οι τάφοι των αδερφών σου

σκαλισμένοι στον βράχο. 

Έχει καιρό να περάσει κάποιος να τους 

ανάψει ένα κερί. 

Όλα σε προστάζουν, το κατάλαβες;

Άκου. 

Συνεχίζει το κουκούβισμα η κουκουβάγια. 

Χρεμετίζουν και τα άλογα από μακριά. 

Α! Ναι μην ξεχάσεις στην καμπαρντίνα 

να κρύψεις ένα τουφέκι. 

Κυκλοφορούν πολλοί ληστές εκεί πέρα 

και τιμωρούν τους αφοπλισμένους γιατί 

τους θεωρούν παράταιρους στη σκληρή 

φύση τους.

Το γιατρικό

Σου χάρισα τ' αστέρια τ' ουρανού 

μου έδωσες βοτάνι της ερήμου 

είχες τα μάτια ανοιχτά στο φως

κι είχες το γιατρικό για την πληγή μου 

Με πήγαινες στα σύννεφα πεζός 

σε κράταγα μην πέσω και χτυπήσω 

με τους αγγέλους έφερνες στροφές 

κι εγώ το μουσικό κράταγα ίσο 

Έγραφα στίχους με μελάνι της καρδιάς 

τους έκρυβα κάτω απ' το προσκεφάλι 

ερχόσουν σαν γλυκιά αποθυμιά

κι άναβες της ψυχής το μανουάλι 

Τα πάντα γύρω για σένανε μιλούν 

οι στάλες της βροχής σ' αναγνωρίζουν 

κι όταν στον ήλιο προσκυνητής κινάς 

αρμέγεις φως κι οι μούσες σε ορίζουν 

Σου δίνουν να φοράς κρουστά φτερά 

για να τρυγάς του έρωτα το μέλι 

κι εγώ σ' ακολουθώ όπου κι αν πας

κι ας γίνεται το ιστίο μου κουρέλι

Έγραφα στίχους με μελάνι της καρδιάς 

τους έκρυβα κάτω απ' το προσκεφάλι 

ερχόσουν σαν γλυκιά αποθυμιά

κι άναβες της ψυχής το μανουάλι.

Η φλόγα

Μου έταξες γη κι ουρανό 

μ' ανέβασες στ' αστέρια 

κι ήμουν σιωπή κι ήμουν βουή

στα δυνατά σου χέρια 

Είχα χαράδρες να διαβώ

ποτάμια να περάσω 

να βρω κλειδί του έρωτα 

στις εκβολές να φτάσω 

Όλη η αμαρτία μου 

δάκρυα που με πνίγουν

πληγές που δεν γιατρεϋονται 

καρδιές που δεν ανοίγουν

Κρατώ βαθιά τα μυστικά 

και δείπνο σου 'τοιμαζω

βάζω ακοίμητους φρουρούς 

και το σπαθί μεριάζω 

Είναι ο πόθος διακαής 

φλόγα στο παραγώνι

ειν' η αγάπη μαχαιριά 

που και θεριό σκοτώνει 

Όλη η αμαρτία μου 

δάκρυα που με πνίγουν

πληγές που δεν γιατρευονται 

καρδιές που δεν ανοίγουν 

Οι ασφόδελοι

Από τότε που έφυγες φύτρωσαν 

στον κήπο μου ασφόδελοι. 

Με τους ασφόδελους ξεγελούν 

οι νεκροί την πείνα τους για ζωή.

Είναι το καλύτερο αφέψημα στο τραπέζι. 

Οι μέλισσες που συρρέουν στον κήπο μου

ερωτοτροπούν με τους χυμούς τους. 

Τα πάνε πολύ καλά μαζί τους παρότι 

δεν τα πάνε καθόλου καλά με τους νεκρούς. 

Το έλεγε η γιαγιά αυτό, οι μέλισσες 

αγαπούν μόνο τη ζωή όπως ματαιόδοξα 

αγαπά η κόρη τον καταρράκτη των μαλλιών της

ή την κρεατοελιά πίσω από το αυτί της.

Μια μέρα θέλησα να κάνω μια ανθοδέσμη 

από ασφόδελους και να στην φέρω.

Μια μέλισσα με τσίμπησε. 

Έτρεξα στο σπίτι. 

Ξεχάστηκε η επιχείρηση ανθοδέσμη.

Δεν ξαναπλησίασα για καιρό αυτά τα 

επικίνδυνα, όπως μου φάνηκε, λουλούδια. 

Σήμερα όμως λέω να το επιχειρήσω ξανά. 

Βλέπεις ήρθες στον ύπνο μου και μου 

ζητούσες λουλούδια ασφόδελου.

Ο τάφος σου όπως ο μαρμάρινος τύμβος 

κάποιου άγνωστου στρατιώτη θέλησε 

φαίνεται λίγη από τη δόξα της ομορφιάς.

Ετοίμασα λοιπόν μια ανθοδέσμη χωρίς 

κάποιο επεισόδιο να μου συμβεί. 

Μοσχοβόλησε το σπίτι κι άνοιξε πανιά 

η λήθη σκορπίζοντας ξεχασμένα φιλιά

στα δωμάτια.

Σου έφερα αμέσως εκείνο το απόγευμα 

την ανθοδέσμη. 

Διαπίστωσα πως δεν είναι τόσο επικίνδυνο 

να φροντίζω τους νεκρούς μου που κοιμούνται στο παραδίπλα με τους ασφόδελους οικόπεδο και που έχουν ανακηρύξει όπως εγώ τη λήθη αποκλειστικά αδερφή τους.

Πατινάζ στη λίμνη

Θα ήθελα να ήσουν εδώ. 

Γέμισα με πευκοβελόνες το σπίτι 

να σου θυμίζει τα μέρη που αγαπηθήκαμε:

το δάσος με τους αόρατους σκίουρους,

εκείνο που καταφεύγουν οι ποιητές 

με τις παραγεμισμένες με όνειρα βαλίτσες.

Έβαλα κι εκείνο το φουστάνι με το

βαθύ ντεκολτέ, δική σου επιλογή από 

τα χρόνια που σε είχα εδώ. 

Θυμάσαι;

Έλεγες πως μου πήγαινε μα εγώ ντρεπόμουν 

την αναίδεια του στήθους μου.

Πέρασε χρόνια αφόρετο αυτό το φουστάνι 

σαν να εκδικούνταν τις επιλογές σου 

ή εκείνο το αστείο μειδίαμα όταν αυστηρά 

το παρατηρούσες. 

Το φόρεσα λοιπόν σήμερα για εσένα 

αν και τώρα νομίζω πως φοβάμαι εκείνο 

το βαθύ ντεκολτέ όσο ποτέ άλλοτε. 

Ο λαιμός μου ζάρωσε και πήρε να μαρτυράει 

τα χρόνια μου.

Αλήθεια πόσα χρόνια λείπεις;

Σίγουρα θα πηγαίνει μια εικοσαετία. 

Θερίζουν οι μέρες και δημιουργούν 

ρήγματα. 

Θα ήθελα να ήσουν εδώ. 

Θα βάλω και το σάλι για να καλύψω λίγο

το λαιμό.

Πόσα να κρύψω πια;

Χαλάρωσαν τα μπράτσα και στην παραμικρή 

κίνηση τρέμουν, χάθηκε και το περίγραμμα 

στο πρόσωπο. 

Άστο μην έρθεις.

Εγώ θα βγω στην πόλη αλλά ίσως και να πάρω 

το δρόμο για το δάσος, κάποιος μου είπε 

πως θα σε βρω εκεί να κάνεις πατινάζ 

στην παγωμένη λίμνη απαγγέλοντας στίχους. 

Αδύνατον να με γνωρίσεις. 

Ποιος θυμάται ένα συνηθισμένο φουστάνι;

Αποτυχία

Θα ήθελα να σε είχα γνωρίσει πολύ 

πιο πριν.

Τότε που άπλωνα σεντόνια στα

σκουριασμένα σύρματα της πατρίδας 

κι έρχονταν η αύρα από την παραλία 

και τα κοκάλωνε με το αλάτι της.

Θα ήθελα από πιο παλιά να σε ήξερα.

Τότε που αναμείγνυα το κόκκινο 

και το μπλε χρώμα για να πάρω 

εκείνο το πεθαμένο μελιτζανί. 

Έπαιρνα το χρώμα και ζωγράφιζα 

ηλιοβασιλέματα, κυρίες προχωρημένης 

ηλικίας και βυζαντινά σκουλαρίκια 

μη λείψει από τον κόσμο η ομορφιά. 

Θα ήθελα να είχες έρθει εδώ στη 

νεότητα μου.

Τότε που μοίραζα φέιγ βολάν έξω 

από νηπιαγωγεία και εκκλησίες 

κι η μάνα φώναζε να έρθω σπίτι 

για να χαμογελάσουν οι γωνίες του 

σαλονιού. 

Αχ πως πίκρισε τελευταία ο καφές.

Αχ πως τσουρουφλίστήκαν τα πέλματα 

από την άσφαλτο. 

Αν ήσουν εδώ από παλιά θα είχα κολλαριστά 

σεντόνια, χρώματα πολλά και φέιγ βολάν 

σε σχήμα καρδιάς. 

Μα εσύ προτίμησες να μείνεις ανεξεταστέος

στον έρωτα και οπαδός μιας επαρχιακής 

ομάδας καταδικασμένης στην αποτυχία.

Τι σου ζήτησα

Σου ζήτησα νερό να πιω

πηγής άγιο νάμα 

κι όλος ος βούρκος έφτασε 

στα χείλη μου αντάμα 

Σου ζήτησα για να τραφώ

σίτο της γης κριθάρι 

και μου 'φερες τροφή ξερή 

ψευτιάς μαργαριτάρι 

Χωλαίνουν όλα γύρω μου

κουτσό παίζει η ελπίδα 

με σπρώχνεις πέρα μακριά 

στερνή πνοής ρανίδα 

Σου ζήτησα νερό ψωμί 

κι είχα καιρό πεινάσει 

το πιάτο έμεινε αδειανό 

και σάπιο το κεράσι 

Όλα μου τα αρνήθηκες 

μου πήρες τ' οξυγόνο 

δεν αναπνέω χάνομαι 

με μια ματιά σου μόνο 

Χωλαίνουν όλα γύρω μου

κουτσό παίζει η ελπίδα 

με σπρώχνεις πέρα μακριά 

στερνή πνοής ρανίδα.

Τα άδυτα του κορμιού σου

Μες στο κορμί σου γύρεψα 

χαμένες Ατλαντίδες 

ξένα παλάτια άπαρτα 

απόρθητες νησίδες 

Τα βράχια σου στολίστηκαν 

κόκκινες ανεμώνες

στεφάνι εγώ τις έπλεξα 

να διώχνω τους χειμώνες 

Είσαι το άσπρο σύννεφο 

το θερινό μελτέμι 

είσαι καστράκι αμμουδιάς 

λεπτό νήμα ανέμης

Χορεύω σου και τραγουδώ 

σαν μπω στην αγκαλιά σου 

δερβισης στροβιλίζομαι 

και κλέβω την καρδιά σου 

Εσύ κοντά με δέχεσαι 

λογιέμαι έρωτας σου

κι αν απομακρύνεσαι 

σφραγίδα τα φιλιά σου 

Είσαι το άσπρο σύννεφο 

το θερινό μελτέμι 

είσαι καστράκι αμμουδιάς 

λεπτό νήμα ανέμης 

Ενοχή

Σε γύρεψα αγάπη μου 

στου ουρανού το θόλο 

στο έβδομο το σύννεφο 

που 'χει για σένα δόλο 

Για σε στη μάχη κίνησα 

μ' ασπίδα το τραγούδι 

παραμερίσαν οι εχθροί 

κλειστό γίναν λουλούδι 

Μπροστά βάζω την αγκαλιά 

ξωπίσω το φιλί μου

να σε κερδίσω μια στιγμή 

πριν γίνεις ενοχή μου 

Δεν ξέρω αν σε κέρδισα

η αν έχω αυταπάτη 

μα ξέρω πως σε φίλησα 

κι άνοιξα φως στο χάρτη 

Στην πόρτα σου να έρχομαι 

τα άρμενα ν' ανοίγω 

για σε να πνέω να φυσώ

να σε χορταίνω λίγο 

Μπροστά βάζω την αγκαλιά 

ξωπίσω το φιλί μου

να σε κερδίσω μια στιγμή 

πριν γίνεις ενοχή μου.

Ουράνιος έρωτας

Με μπλε βελούδινο κασκόλ 

τύλιξες το λαιμό σου

είχες πλεξίδες τα μαλλιά 

βοούσε ο ουρανός σου

Είχες αγγέλους για φρουρούς 

και βάδιζες στα νέφη

από ψηλά μας έβλεπες 

σιγά χτυπώντας ντέφι 

Σε ζήλεψαν οι άγγελοι 

και σ' έβαλαν σε κάστρο 

χτισμένο μ' αστερόσκονη 

παντού βαμμένο  άσπρο 

Βγήκε ο Θεός να πιει νερό 

Γενάρης ήταν μήνας

σ' αντίκρισε και σου 'δώσε

λεπτό φτεράκι χήνας 

Να 'χεις για να στολίζεσαι 

τη βόλτα σου σαν κάνεις 

να σμίγεις με τις αστραπές 

το φως ν' απολαμβάνεις 

Σε ζήλεψαν οι άγγελοι 

και σ' έβαλαν σε κάστρο 

χτισμένο μ' αστερόσκονη 

παντού βαμμένο άσπρο.

Διαβάτης

Πάνω στο χλωρό τριφύλλι 

και στη χλόη την παχιά

έγυρες να ξαποστάσεις 

να νικήσεις τα βαριά 

Όλα αυτά που σε κουράζουν 

και σου τρώνε τη ψυχή 

που σου κόβουν την ανάσα 

και σ' αφήνουν μοναχή 

Σαν διαβάτης που γυρίζει 

μες στο χιόνι μοναχός 

κι είναι μαύρες του οι σκέψεις 

όπως άγριος ποταμός 

Η αγάπη την παιδεύει 

και την καίει το φιλί 

που 'χασε Αύγουστο μήνα

σ' ένα έρημο νησί 

Φεύγουν μακριά τα πλοία 

κι ο ναύκληρος γελά 

χαιρετά χωρίς μαντήλι 

και στους γλάρους τραγουδά 

Σαν διαβάτης που γυρίζει 

μες στο χιόνι μοναχός 

κι είναι μαύρες του οι σκέψεις 

όπως άγριος ποταμός.

Δυο στάλες αίμα

Διάβαινες το κατώφλι μου

με δρασκελιές μεγάλες 

είχες τον ήλιο αρχηγό 

και στο λαιμό δυο στάλες 

Δύο σταλες αίμα αχνιστό 

που μαρτυρούσε μάχη 

που μες στ' αλώνια έδωσες 

μ' αντίπαλο τα πάθη 

Παρότι βγήκες νικητής 

θριαμβευτής μεγάλος

το αίμα σε στιγμάτισε 

και σου 'σβησε το κάλλος 

Έλα τα ρούχα σου εδώ

να πλύνω μ 'αλισίβα

από την τέφρα να σωθείς 

να βρεις άλλη πατρίδα 

Μία πατρίδα αλλιώτικη 

που χάρτης δεν την έχει 

την κατοικούν μόνο πουλιά 

κι η ώρα εκεί δεν τρέχει 

Παρότι βγήκες νικητής 

θριαμβευτής μεγάλος

το αίμα σε στιγμάτισε 

και σου 'σβησε το κάλλος. 

Η φορεσιά

Κάθισα στο περβάζι μου

και κοίταξα τριγύρω 

Η φορεσιά σου στέγνωνε

στο σύρμα με τον ήλιο 

Εγώ σου την αγόρασα 

σ' υπαίθριο παζάρι 

είχε σιρίτια κόκκινα

και κρόσσια όλο χάρη 

Η φορεσιά που έβαλες 

για εμένα μια φορά 

κι ελαμπες σαν αρχάγγελος 

με τα φτερά ανοιχτά 

Πολλά λεφτά δεν έδωσα

μόνο ψυχή και πόνο 

να την δεχτείς αγάπη μου

με την καρδιά σου μόνο 

Σαν γλέντησες την έβγαλες 

και πήγες και κοιμήθης 

τον έρω­τα μας έπνιξες 

μες στη ψευτιά της λήθης 

Η φορεσιά που έβαλες 

για εμένα μια φορά 

κι ελαμπες σαν αρχάγγελος 

με τα φτερά ανοιχτά.

Φωτιά εσύ μου χάρισες

Σημάδι εσύ μου έδωσες 

σ' ονείρου μονοπάτια

πως γρήγορα κοντά θα ρθεις 

με μι' αστραπή στα μάτια 

Μια αστραπή που θα θωρώ 

τους δρόμους να ανοίγει 

για να μεθάς αγάπη μου 

στου έρωτα τα ρίγη 

Φωτιά εσύ μου χάρισες 

και λάμπω σαν λαμπάδα 

με σπίθες με πυρπόλησες 

του πόθου μου ικμαδα 

Το σ' αγαπώ θε να στο πω 

με υγρά τα δυο μου χείλη 

να έρχεσαι να ξεδιψάς 

κλειστό μου εσύ κοχύλι 

Φωτιά εσύ  κι εγώ νερό 

έλα ν' αγαπηθούμε 

να σβήνω εγώ κι εσύ να καις

μέχρι ν' αναστηθούμε 

Φωτιά εσύ μου χάρισες 

και λάμπω σαν λαμπάδα 

με σπίθες με πυρπόλησες 

του πόθου μου ικμαδα.

Το στοίχημα

Λυτρώνει η αγάπη σου

λυτρώνουν τα φιλιά σου 

τα ζήτησα μου τα 'δωσες

μπήκα στα όνειρα σου 

Έχεις του φεγγαριού θωριά 

πανσέληνος σαν είναι 

καθρέφτης σου η θάλασσα 

πλάι με τις σειρήνες 

Σε τραγουδώ αγάπη μου 

υμνώ τα δυο σου μάτια 

μπαίνω μέσα στους όρμους σου

και ρίχνω παραγάδια 

Στολίζεσαι κάθε αυγή 

βάζεις τον ήλιο χτένα 

ανθίζουνε οι γειτονιές 

κι εγώ στρίβω το κέρμα 

Παίζω μαζί σου και γελώ 

ξέρω πως έχεις χάσει 

ανοίγω παγωνιού φτερά 

και κλείνω όλη τη πλάση 

Σε τραγουδώ αγάπη μου 

υμνώ τα δυο σου μάτια 

μπαίνω μέσα στους όρμους σου

και ρίχνω παραγάδια. 

Η μάντρα

Πάνω σε μάντρα έγραψα 

γλυκά πως σ' αγαπάω 

πήρα μπογιά της πυρκαγιάς 

κι όλο σ' αναζητάω

Στη γειτονιά σου έρχομαι 

μέρα και νύχτα φτάνω 

για να σε δω που θα περνάς 

και προσευχή σε κάνω 

Αν είσαι όνειρο γλυκό 

να 'ρχεσαι κάθε βράδυ 

να γέρνεις στο κρεβάτι μου 

να διώχνεις το σκοτάδι

Μια μέρα σε αντίκρισα 

να βγαίνεις απ' το σπίτι 

τη μάντρα λίγο να θωρείς 

κι ήσουν αποσπερίτης 

Όμορφος και καμαρωτός

προσπέρασες το δρόμο 

κι εγώ μέσα στην ταραχή 

ξένο γυρεύω ώμο 

Αν είσαι όνειρο γλυκό 

να 'ρχεσαι κάθε βράδυ 

να γέρνεις στο κρεβάτι μου 

να διώχνεις το σκοτάδι.

Τα παιχνίδια του μπάτη

Κόπασε η τρικυμία 

βγήκε ο μπάτης στο γιαλό 

βγήκε για περιπολία 

με σπασμένο το φτερό 

Διάβαινε ένα κορίτσι 

κι είχε τα μαλλιά λυτά

την πλησίασε ένα κύμα 

να της πει τα μυστικά 

Να της πει πως το τραγούδι 

ειν' το μόνο γιατρικό 

την καρδιά πώς αλαφρώνει 

παίρνει πέρα τον καημό 

Ο καημός κι αν ειν' μαχαίρι 

και βαθιά μέσα μας ζει

μαγικά του κάνει ο μπάτης 

τον τραβά απ' τη λαβή 

Τρέχει αίμα που κοχλαζει

μα η αύρα τ' αψηφά 

βγαίνει στη στεριά μοιράζει 

αγκαλιές και δύο φιλιά 

Να της πει πως το τραγούδι 

ειν' το μόνο γιατρικό 

την καρδιά πώς αλαφρώνει 

παίρνει πέρα τον καημό.

Η αποκάλυψη

Χιόνιζε έξω εδώ και τρία μερόνυχτα. 

Χιόνι απαλό και σιγανό που το ύψος 

του είχε φτάσει πλέον το ένα 

μέτρο.

Από την άλλη μεριά η καρδιά που 

φωλιαζε στο στέρνο είχε ξεπεράσει 

σε ύψος τα δύο μέτρα. 

Τόσο είχε θεριέψει. 

Η χιονόπτωση όσο πήγαινε και

γίνονταν όλο και πιο ισχυρή. 

Ώρα δέκατη νυχτερινή κι αν το

φαινόμενο συνεχιζόταν έτσι μέχρι 

το πρωί θα είχε καταφέρει να φτάσει 

σε ύψος αυτό της καρδιάς. 

Κι όντως το παραπάνω επαληθεύτηκε. 

Δύο μέτρα το χιόνι κι η καρδιά 

ανυπεράσπιστη καλύφθηκε σχεδόν 

ολοκληρωτικά από αυτό. 

Πάγωσε η καρδιά μα δεν σκληρυνε.

Πάγωσαν οι φλέβες, πάγωσε το αί­μα 

μα το μικρό παιδί που ζούσε εντός της

είχε ακόμα ζέστα τα ακροδάχτυλα

και θυμωμένο πετούσε μακριά με το

φτυάρι το ύπουλο σώμα του χιονιού 

που απειλούσε να κλείσει τις πύλες

και να αφαιρέσει από τον κόσμο την

αγάπη. 

Μόνο το παιδί κι η αγάπη παρέμεναν 

ακόμα ζεστά.

Το πρωί όταν ήρθε το μηχάνημα να 

τραβήξει το χιόνι βρέθηκε μπροστά 

σε ένα ευχάριστο πεπραγμένο. 

Ένα μικρό παιδί με μακρύ κίτρινο 

κασκόλ κρατούσε από το χέρι σφιχτά 

ένα κορίτσι που τους συστήθηκε με

το όνομα Αγάπη. 

Οι εργάτες χαμογέλασαν κι έτριψαν 

με το χιόνι τα κατακόκκινα τους μάγουλα. 

Η Αγάπη τους χάρισε φιλί κι ένα 

κουφέτο για να ονειρεύονται τις όμορφες

που έμελλε να έχουν το ίδιο με αυτή 

όνομα.

Παραμύθι

Στις λίμνες μέσα των ματιών

τρέξε συ για να πλυθείς

και στα καλάμια των χειλιών

έλα για να σταυρωθείς

Σε ξέρουνε τα όνειρα 

που κάθε νύχτα πλάθω 

διπλό βγάζω εισιτήριο 

λίγο για να σε μάθω 

Το ψέμα σου αλήθεια μου

καίει μέσα στα στήθια 

σε χάνω κι επανέρχεσαι 

ζεις μες στα παραμύθια 

Σαν δράκος εμφανίζεσαι 

μα δεν τα παρατάω 

κι ας μετανιώνω τη στιγμή 

ό,τι από εσέ ζητάω 

Τα χαλικάκια τα πετώ

το δρόμο να μην χάσεις 

μέσα στον πύργο της καρδιάς 

το θρόνο σου να φτιάξεις 

Το ψέμα σου αλήθεια μου

καίει μέσα στα στήθια 

σε χάνω κι επανέρχεσαι 

ζεις μες στα παραμύθια.

Σταυραετός

Σταυραετός πετά ψηλά 

και χτίζει τη φωλιά του 

έχει τα νύχια αργυρά 

χρυσάφι τα φτερά του 

Ωσάν αυτόν μοιάζεις κι εσύ 

και χάνεσαι στα πλάτη 

στον ουρανό ζυγίζεσαι 

και δεν σε βρίσκει μάτι 

Είσαι του ανέμου εσύ κλωστή 

κι ανάρια πόντους ρίχνεις 

αραχνοΰφαντο πλεκτό 

φοράς και μικροδείχνεις 

Κοντά σου θέλησα να ρθω

ανάσες να σου δώσω 

λίγα απ' τα γήινα να δεις

μήπως και ξεχρεώσω 

Πολλά εγώ δεν γύρεψα 

μονάχα το φιλί σου

το ταπεινό περπάτημα 

να φέρεις στην αυλή σου

Είσαι του ανέμου εσύ κλωστή 

κι ανάρια πόντους ρίχνεις 

αραχνοΰφαντο πλεκτό 

φοράς και μικροδείχνεις.

Παλιά η εξουσία σου

Βεζύρη σ' είχα στη ζωή 

κι εγώ υποτακτικός

τηρούσα όλους τους νόμους σου

σκληρό ήσουν καθεστώς 

Αν σήκωνες λίγο φωνή 

έτρεχα να σωθώ

γοργά το βήμα άνοιγα 

να βγω μακριά από εδώ 

Παλιά η εξουσία σου

βιβλία σε αναφέρουν 

μεγάλο το ανάστημα 

τρανό αρχηγό σε ξέρουν 

Έχεις στρατιές και ξεκινάς

βασίλεια να κουρσέψεις 

κι όσα κι αν βρεις εμπόδια 

στο τέλος θα αντέξεις 

Τα χέρια σου γίναν φτερά 

κι απλώνεσαι στα χάη 

τα μάτια σου δύο αστραπές 

σφάζουν όποιον κοιτάει 

Παλιά η εξουσία σου

βιβλία σε αναφέρουν 

μεγάλο το ανάστημα 

τρανό αρχηγό σε ξέρουν.

Η μικρή μάγισσα

Πήρα της αγαύης δάκρυ 

αθάνατη να γίνεις 

να περπατάς καμαρωτά 

στη λήθη να ξεδίνεις 

Στη λήθη που σε άγγιξε 

με τ' ακροδάχτυλα της

και πήρε το μαράζι σου

μες στα κρουστά φτερά της 

Είναι τα πέπλα σου βαριά 

και κρύβουν σου το σώμα 

μα εγώ κρατώ αναπνοή 

κι είναι η καρδιά μου λιώμα 

Πουλιά σε τριγυρίζουνε 

κι εγώ κρατώ σεγόντο 

λουλούδια σε λιγώνουνε 

αχ της ζωής μου φόντο 

Αστραφτερή  μου μάγισσα 

που ανακατεύεις φίλτρα 

στην κνήμη σου θα ανεβώ 

κι ας μου ζητήσεις λύτρα 

Είναι τα πέπλα σου βαριά 

και κρύβουν σου το σώμα 

μα εγώ κρατώ αναπνοή 

κι είναι η καρδιά μου λιώμα.

Ένα όνειρο

Πάνω σε μύτη αγκαθιού

περπάτησες ψυχή μου 

σαν ακροβάτης στάθηκες 

και σαν πουλί ερήμου

Δεν βρήκες στράτα να διαβείς 

όλα σε αποδιώχναν

φίλο να πεις τα μυστικά 

που στ' όνειρο σε σπρώχναν

Μέσα σε κήπους βρέθηκες 

τα άνθη να μαζέψεις 

μ' ανήμπορο το σώμα σου 

κι αδύνατον να στρέψεις 

Αμαρτωλός δεν γίνηκες

για να περάσεις πέρα 

και να ζυγίσεις το κακό 

στη λόγχη της εσπέρας

Βρήκες τους ποταμούς θολούς 

μετά την καταιγίδα 

αμέτρητα τα βάσανα 

ντυμένα με χλαμύδα 

Μέσα σε κήπους βρέθηκες 

τα άνθη να μαζέψεις 

μ' ανήμπορο το σώμα σου 

κι αδύνατον να στρέψεις. 

Ο ίλιγγος των πραγμάτων

Άναψε το κερί στην εταζέρα. 

Τρεμούλιασε το φως στο δωμάτιο

λες και κάποια αόρατη βεντάλια να 

έσερνε δώθε πέρα τον αέρα εκεί γύρω. 

Πήραν να τρέμουν στη συνέχεια οι κουρτίνες, 

τα κάδρα, τα μανικετόκουμπα στο

παλτό του πεθαμένου, οι τοίχοι 

και το δρύινο πάτωμα που πάνω του

είχε αφήσει τις λαστιχένιες γαλότσες

τις γεμάτες λάσπες και βρύα. 

Βροχερός ο καιρός. 

Άναψε τσιγάρο. 

Έτρεμαν οι κύκλοι του καπνού τώρα 

με τη σειρά τους. 

Το σώμα της μόνο ακίνητο μέσα στη φαρδιά 

μπρεζέρα απέναντι από τον οβάλ 

καθρέφτη. 

Το σώμα της μουδιασμένο από το ψύχος

παρατηρούσε την άγρια επιθυμία των

αντικειμένων για αδιάλειπτη κίνηση. 

Θεώρησε πως βρίσκονταν μέσα σε 

ένα καράβι κάτω από μια φοβερή τρικυμία 

και με πολλά μποφόρ. 

Ξέφυγε ο νους και νοερά βρέθηκε ανοιχτά 

στο πέλαγος, δεν το φαντάστηκε, 

τουναντίον το έζησε. 

Σηκώθηκε από τη μπερζέρα κι άρχισε να 

ετοιμάζει τη βαλίτσα της.

Θα έφευγε προς το όνειρο. 

Πήρε και κάνα δυο τρία βιβλία και τα

τοποθέτησε κάτω από τον ελάχιστο ρουχισμό.

Όλα στο δωμάτιο γύρω συνέχιζαν να τρέμουν. 

Παραπατούσε σαν όπως τότε παλιά 

που είχε προβληθεί από έναν ίλιγγο

κι ένιωθε την άσφαλτο να προχωράει 

αδιάκοπα σαν το διάδρομο στα περιφερειακά 

γυμναστήρια. 

Έσβησε ταραγμένη το κερί. 

Όλα άρχισαν να επανέρχονται. 

Έσφιξε τη γροθιά της.

Στο πάτωμα σκόρπια τα μανικετόκουμπα 

του πεθαμένου.

Ήταν τα μόνα που δεν άντεξαν την διαρκή 

κίνηση κι έπεσαν σαν νυσταγμένα μάτια 

κάτω στο πάτωμα. 

Δεν τρόμαξε, τα μάζεψε και τότε παρατήρησε 

πως ήταν ζεστά σχεδόν καυτά λες και κάποιο

χέρι να τα είχε τρίψει με μαλακές κινήσεις

για ώρα. 

Πλανεύτρα

Λουλούδια έχεις στο πέτο σου

και στην καρδιά κορδέλες 

να έρχομαι να ντύνομαι 

ν' αφήνομαι στις τρέλες 

Η Παναγιά μου μάρτυρας 

πως μαγικά μου κάνεις 

το σώμα μου πως φλέγεται 

στα ύψη όταν με φτάνεις 

Από ψηλά εγώ θωρώ 

της ομορφιάς τα δέντρα 

αυτά που έχεις στον κήπο σου

του έρωτα πλανεύτρα

Κρατάς στα χέρια σου καρπούς 

που δεν μπορώ να αδράξω 

στα πέλαγα δροσίζεσαι 

δαντέλες θα σου φτιάξω 

Δαντέλες σαν τα κύματα 

που έχεις για σεντόνια 

και ανεμίζεις σαν περνάς

από τα κάτω αλώνια 

Από ψηλά εγώ θωρώ 

της ομορφιάς τα δέντρα 

αυτά που έχεις στον κήπο σου

του έρωτα πλανεύτρα.

Τα χτένια

Με πήρες μες στα χέρια σου

κι όλος ο κόσμος μοιάζει 

μ' ένα λουλούδι αμάραντο

που αρώματα μοιράζει 

Ανατολής αρώματα 

λάγνα κι ερωτικά 

άγιας αγάπης χρώματα 

κρυμμένα μυστικά 

Φυγάδευσα τον πόνο μου

σε τόξα ασημένια 

βροχής που δεν σταμάτησε 

να παίζει με τα χτένια 

Με πήρες μες στα χέρια σου

κι όλη η πλάση δείχνει 

σταυραετός που αψηφά 

τους νόμους με το νύχι 

Καρφώνεται στον ουρανό 

τη γη δεν πλησιάζει 

παίρνει νερό απ' τα σύννεφα 

και στα βουνά απαγκιάζει 

Φυγάδευσα τον πόνο μου

σε τόξα ασημένια 

βροχής που δεν σταμάτησε 

να παίζει με τα χτένια.

Εξομολόγηση

Πήρα μολύβι κάρβουνο 

κι έφτιαξα ένα σκίτσο

που μίλαγε για τη ζωή 

γι' ατέλειωτο ένα μύθο 

Για όνειρα που έσβησαν 

σε πέλαγα αφρισμένα 

για έρωτες που χάθηκαν

σε δάση μαγεμένα 

Στολίστηκα τα μάτια σου

κι όλα θαμπά τα βλέπω 

κοντά μου έρχονται βουνά

κι ας μην στο επιτρέπω 

Στα δάση μέσα κατοικώ 

αδέρφια μου οι δρυάδες 

στα πέλαγα αφήνομαι 

και μες στις σοροκάδες 

Αν έρχεσαι να κρύβεσαι 

στη ζώνη της ομίχλης 

κι εγώ σεγόντο θα κρατώ 

να μην παραπατήσεις 

Στολίστηκα τα μάτια σου

κι όλα θαμπά τα βλέπω 

κοντά μου έρχονται βουνά

κι ας μην στο επιτρέπω