Αγρύπνια

Τα λουλούδια που μου 'φερες

ήταν νεκρολουλουδά από ένα 

παραμορφωμενο στην άσφαλτο

νεαρό σώμα. 

Μύριζαν φορμόλη αμωνία και

πηχτό ιδρώτα. 

Είχαν την όψη ενός έρωτα που

ξεψύχησε σε φτηνά ράντζα 

επαρχιακού νοσοκομείου,

ενός έρωτα που ποτέ δεν 

μετουσιώθηκε σε μια αναθηματική 

λήκυθο μέσα της τα αρώματα 

να βάζουν τα νεαρά κορίτσια. 

Ποτέ δεν με αγάπησες μόνο πάνω 

στο γυμνό μου σώμα 

στοιχημάτισες το θάνατο μου. 

Ήμουν για εσένα το άγρυπνο μάτι 

της μάνας που παραφυλάει 

στην ασφαλτο για να αποτρέψει 

το κακό που βλέπει να έρχεται. 

Σε κοιτώ και μαραίνομαι.

Σε ξεχωρίζω και φεύγεις.

Σου στρώνω το κρεβάτι 

και αναπηδάς σαν να κάθεσαι 

πάνω σε αγκάθια. 

Τα λουλούδια θα στα επιστρέψω 

το κρύο χνώτο της μάνας 

στο μάγουλο μου αυτό επιτάσσει. 

Κρυώνουν οι νεαροί νεκροί της 

στα λευκά τους φερετρα

χωρίς αυτά κρυώνω κι εγώ 

όταν στην αγρύπνια για χρόνια 

σε αναζητώ και δεν έρχεσαι. 

Δικός μου γίνε

Χαλάλισες τα νιάτα σου

σε άδοξες αγάπες

αγάπες που δεν ξέρανε

ν' αφουγκραστούν τις στάχτες 

Δαφνοστεφής ο έρωτας

ζητά αίμα και δάκρυ 

ψυχορραγεί μα δεν πονά 

κοντά φέρνει τα μάκρη 

Ρίχνει φωτιά για να καεί 

παίζει κρυφτό με τ' άστρα

το χαλινάρι του σπαθί

φεγγοβολά στα κάστρα 

Αν θα τον δεις να έρχεται

χαλί στρώσε το σώμα

γιατί διψάει και πεινά

κι άμορφο ψάχνει στόμα 

Δως του νερό δως του φαΐ 

και πίσω μη κοιτάξεις

μ' αγάπες που εξεταζουνε

πότε να μην ταιριάξεις

Ρίχνει φωτιά για να καεί 

παίζει κρυφτό με τ' άστρα

το χαλινάρι του σπαθί

φεγγοβολά στα κάστρα.

Συνάντηση

Χτες πάλι σε επρόσμενα 

πίσω απ' το δημαρχείο 

εκεί που σε εγνώρισα 

θα 'ταν δεν θα 'ταν δύο 

Φορούσε η νύχτα τα καλά 

ταφτάδες και στολίδια 

αργά ή ώρα κύλαγε 

σαν να 'παιζε παιχνίδια 

Οι δρόμοι ήταν ανοιχτοί 

κόσμος πολύς περνούσε 

και το φεγγάρι από ψηλά 

με ομορφιά κεντούσε

Πέπλα βαριά μου έφτιαχνε 

με τ' ασημένιο χέρι 

κι .ομόρφαινα να μ' αγαπάς 

του πόθου μου αστέρι 

Περνούσε η ώρα κι έφευγαν 

οι ελπίδες να γυρίσεις 

βαρύ τσιγάρο ο καημός 

που ξέχασες να σβήσεις 

Οι δρόμοι ήταν ανοιχτοί 

κόσμος πολύς περνούσε 

και το φεγγάρι από ψηλά 

με ομορφιά κεντούσε.

Άναρχη πορεία

Κι απόψε δεν σε γνώριζα 

γινόσουν ένας άλλος 

στ' αστέρια μέσα βάδιζες 

δεν έπιανες σινιάλο 

Στα χέρια σου ο έρωτας 

έχανε την ουσία 

μικρό πουλί που σπαραζε 

στροφή στην αμαρτία 

Στάσου λιγάκι φώναζα

μην περπατάς στα χάη 

εκεί ψηλά θα διαλυθείς 

βεγγαλικό που σκάει 

Δεν έπαιρνα απόκριση 

τρένο σε ράγα κρύα

φανάρι δεν το σταματά 

κι όλο χάνει πορεία 

Μόνη στέκω στο άπειρο 

που διάλεξες για σώμα 

ξέφτισε πέρα ο ουρανός 

και σε ζητώ ακόμα 

Στάσου λιγάκι φώναζα

μην περπατάς στα χάη 

εκεί ψηλά θα διαλυθείς 

βεγγαλικό που σκάει.

Το σχήμα της αγάπης

Πάνω σε ξύλο σκάλισα 

το σχήμα της αγάπης 

βαθιά πολύ το χαραξα

τρανός γίνηκα πλάστης 

Από την αρχή σε έπλασα

με χώμα και με αίμα

ζωή καινούργια σου 'δωσα

σε πήγα ως το τέρμα 

Στα χείλη σου 'βάλα φιλί 

να σε ποθούν νεράιδες 

στα χέρια σου 'δωσα φωτιά 

να φλέγονται οι κυράδες 

Είσαι δικός μου μονάχα

ποτέ δεν θα σε χάσω

φωλιά σου στήνω κι έρχεσαι 

με μεταξένιο λάσο 

Γύρω βοούν οι γειτονιές 

σαν κάνεις να περάσεις 

και ξεσηκώνεις τις καρδιές 

χωρίς να τις πειράξεις 

Στα χείλη σου 'βάλα φιλί 

να σε ποθούν νεράιδες 

στα χέρια σου 'δωσα φωτιά 

να φλέγονται οι κυράδες.

Χαλκομανίες

Χαλκομανίες κόλλαγες 

στ' αστέρια και γελούσες 

ήσουν παιδί κι είχες φτερά 

κι όλο ψηλά πετούσες 

Έφερνες χρώματα πολλά 

στους ουρανούς με χάρη 

και με την πούλια μιλαγες 

σφιχτά φορώντας σάρι

Έχει η χώρα σου χαρά 

μέλισσα που μεθάει 

μπροστά σε ολάνθιστο ανθό

και χαμηλοπετάει

Τρέχω κι εγώ για να σε βρω

κοντά σου ταξιδεύω 

το χαλινάρι πέταξα

νέους κόσμους γυρεύω 

Κόσμους με άνθη κόκκινα

πνιγμένους μες στη γύρη 

λαγγέματα του φεγγαριού 

δίπλες σε πανηγύρι 

Έχει η χώρα σου χαρά 

μέλισσα που μεθάει 

μπροστά σε ολάνθιστο ανθό

και χαμηλοπετάει.

Το ταξίδι του χαρταετού

Με κάλεσες στην πόρτα σου

κι ήταν πρωί θυμήσου 

δροσιές ανέβαζε η γη

δάκρυ του παραδείσου 

Τ' αηδόνια γλυκολάλαγαν 

θείους ψαλμούς στη φύση 

γάργαρο έτρεχε νερό

σε σκαλισμένη βρύση 

Ήσουν στο πρώτο ξύπνημα

νομίζω πως γελούσες 

το όνειρο που είχες δει

στο αίμα σου κυλούσε 

Εζήτησα τα χείλη σου

τη καθαρή ματιά σου 

να μπω στη χώρα σου γυμνή

ν' αγγίξω τα φτερά σου

Ψηλά να πάω να πετώ 

χαρταετός στα χάη 

στους ουρανούς να ξανοιχτώ

μελτέμι που σφυράει 

Ήσουν στο πρώτο ξύπνημα

νομίζω πως γελούσες 

το όνειρο που είχες δει

στο αίμα σου κυλούσε 

Το σκοτεινό δεντρί

Ήσουνα σκοτεινό δεντρί 

κι ο κεραυνός σε βρήκε 

όλους τους κλώνους έκαψε 

κορμό μόνο σ' αφήκε 

Νεράκι έψαξα να βρω

λίγο να ξεδιψάσεις 

τη λάβρα απ' το σώμα σου 

στ' άπειρο να πετάξεις 

Με είδες και με κάλεσες 

λίγο να σε συντρέξω 

κάρβουνα στάχτες μάζεψα

καημους άφησα απέξω 

Όλα τα έδωσα για σε

για λίγο πικρογέλιο 

τα δάκτυλα που σ' άγγιξαν 

τα έχεις για βαγγέλιο 

Στο πλάι μου θα αναστηθείς 

νέους κλώνους θα δώσεις

τον έρωτα που σου 'χω  εγώ

πότε να μην προδώσεις .

Με είδες και με κάλεσες 

λίγο να σε συντρέξω 

κάρβουνα στάχτες μάζεψα

καημους άφησα απέξω 

Η άγκυρα

Πέτρες εγώ τη θάλασσα 

ως πέρα θα τη στρώσω

δρόμους θα φτιάξω ανοιχτούς 

να ρθω να σ' ανταμώσω

Δεν ημπορώ και πνίγομαι 

άγρια τα νερά της

δεν ημπορώ και χάνομαι 

σβούρα στα θέλγητρά της 

Πολλούς θα φέρω μάστορες 

χρυσά φλουριά θα δώσω

το όνειρο της αγάπης μας

κρυφά να εκπληρώσω 

Δεν θα σ' αφήσω μόνο σου

να χάνεσαι στα πλάτη 

γέφυρα το κορμάκι μου

στεριά τ' άγρυπνο μάτι 

Με χίλια βλέμματα εγώ

θα σε καλώ κοντά μου 

χάντρα θα δένω στο λαιμό 

άγκυρα στα πλευρά μου

Πολλούς θα φέρω μάστορες 

χρυσά φλουριά θα δώσω

το όνειρο της αγάπης μας

κρυφά να εκπληρώσω.

Η παγίδα

Μες στου γιαλού τα βότσαλα

κρύφτηκε η αγάπη 

όταν με άμμο έχτιζες

σπίτι γερό του μπάτη 

Ήρθε το κύμα κι έκανε

το σπίτι δυο κομμάτια 

έχασκαν τα παράθυρα 

σαν πονεμένα μάτια 

Μια μέδουσα σου έστησε 

παγίδα και σε πήγε

πέρα σε τάφους σκοτεινούς 

που νους κανείς δεν είδε 

Όλα τα ορφανά θρηνούν 

λιγότερο από εσένα 

ναυάγησαν τα σχέδια 

έσπασε η καδένα 

Βαρύ το στήθος έγινε 

κισσός που πνίγει κήπο 

ρίζες δεν έχεις ν' απλωθείς 

άλλον ν' ακούσεις χτύπο 

Μια μέδουσα σου έστησε 

παγίδα και σε πήγε

πέρα σε τάφους σκοτεινούς 

που νους κανείς δεν είδε.

Οι τύποι του ήλιου

Ανέβηκα για να σε δω

στου ήλιου το περβάζι 

έγινα σφαίρα πύρινη 

κι έλεγα δεν πειράζει 

Πετούν οι τόποι σου φωτιές 

είσαι του ήλιου λάμα 

βαθιά τις σάρκες σιγοκαίς

και πνίγονται στο κλάμα 

Άνεμο ψάχνω για να βρω 

μήπως και με δροσίσει 

χέρι αγγέλου να πιαστώ 

χορό ενός δερβίση 

Δεν φεύγω όσο κι αν πονώ 

σώμα ψυχή σου φέρνω 

χάντρα γαλάζια να φοράς 

κάθε που θα σε παίρνω 

Ο ουρανός μου είσαι εσύ 

στερνή μου αμαρτία 

ρίχνω ζαριά κερδίζω σε

πλέω στην ευτυχία

Άνεμο ψάχνω για να βρω 

μήπως και με δροσίσει 

χέρι αγγέλου να πιαστώ 

χορό ενός δερβίση.

Όλα εσύ

Αμάρτησα για ένα φιλί 

που σου 'δωσα μια μέρα

μου λεγες φύγε μακριά 

πήγαινε παραπέρα 

Μα η καρδιά μου προσταζε 

κοντά σου για να μείνω

να πίνω απ' το δάκρυ σου 

μόνο να μην σε αφήνω 

Αν η καρδιά είναι νησί 

εσύ είσαι το γαλάζιο 

είσαι το κύμα κι ο γιαλός

αυτό που δεν αλλάζω 

Χρόνια εγώ θα κυνηγώ 

της αστραπής το μίτο 

θα χάνομαι στα όνειρα 

θα κάνω πως σου λείπω 

Θα πλάθω σχέδια για μας

και στίχους θα σου κάμω 

ο ίσκιος σου να γίνομαι 

η ζωγραφιά στην αμμο

Αν η καρδιά είναι νησί 

εσύ είσαι το γαλάζιο 

είσαι το κύμα κι ο γιαλός

αυτό που δεν αλλάζω.

Το τραγούδι των αστεριών

Απόψε στο στερέωμα 

χρυσό αστέρι ήρθες

έλαμψαν όλα γύρω μου

και ψήλωσα δυο πήχες

Θεός για σένα θα γινώ 

την πλάση θα αλλάξω 

αυγή θα κάνω τη νυχτιά

να ρθω να σε αρπάξω 

Μην μ' αρνηθείς τον έρωτα 

μην μείνεις μονάχη σου

εγώ μες στην καρδούλα μου 

κλειδώνω τη μορφή σου

Αστράφτουν γύρω αγκαλιές 

μα όλες είναι ξένες 

λείπει η γλυκιά ανάσα σου 

του πόθου οι αντένες 

Ανάβω φως να σε θωρώ 

η ομορφιά σου σφάζει 

πούλια εσύ κι αυγερινέ 

διώξε μου το μαράζι 

Μην μ' αρνηθείς τον έρωτα 

μην μείνεις μονάχη σου

εγώ μες στην καρδούλα μου 

κλειδώνω τη μορφή σου.

Πετροπόλεμος

Αποδιωγμένο ήσουνα 

πουλί σ' έρημη στράτα 

πετούσες μες στις ξόβεργες 

και σου 'λεγα σταμάτα 

Είχες πολύχρωμα φτερά 

κι ακονισμένα νύχια 

κι όποιον στο δρόμο έβλεπες 

του έσκιζες τα στήθια 

Γιατί ήσουν άνεμος αψύς 

που η πυρκαγιά τον σπρώχνει 

σε μέρη που δεν έχει φως

κι όλη η ζωή τον διώχνει 

Κοντά σου δεν με άφηνες 

να 'ρθω να σου μιλήσω 

τον έρωτα μου να σου πω

και να στον τραγουδήσω 

Έμεινα να σε καρτερώ

χωρίς καμιά ελπίδα 

και πετραδάκια να πετώ 

στη λυγερή σημύδα 

Γιατί ήσουν άνεμος αψύς 

που η πυρκαγιά τον σπρώχνει 

σε μέρη που δεν έχει φως

κι όλη η ζωή τον διώχνει.

Ο στρατηλάτης

Με στρατηλάτη έμοιαζες 

στον πόλεμο ριχνόσουν 

φωτιές πετάν τα μάτια σου

πρώτος πάντα ερχόσουν 

Είχες στα χέρια σου σπαθιά 

χάλκινη ειχες φτέρνα 

πολλά σε ακολούθαγαν 

πλήθη απ' την αρένα 

Πόλεμος είναι ο έρωτας 

που εσύ καλά κατείχες 

και τα κορμιά σπαραζουνε 

τις μεταξένιες νύχτες 

Παιάνες γράφω για εσέ 

τις μάχες να κερδίζεις 

και βάγιες στρώνω εις τη γη

εκεί για να βαδίζεις 

Να παίρνεις απ' τ' αρώματα

τη γλύκα και τη χάρη

μ' ασέλωτο να χάνεσαι 

πέρα απ' το φεγγάρι 

Πόλεμος είναι ο έρωτας 

που εσύ καλά κατείχες 

και τα κορμιά σπαραζουνε 

τις μεταξένιες νύχτες.

Με τον τρόπο ενός μικρού παιδιού

Φόρεσε μακριά άσπρα γάντια.

Άνοιξε τα χέρια της.

Πετούσε, ναι πετούσε.

Με αγριοπερίστερο έμοιαζε 

που απέλπιδα ζητά το ταίρι του 

πάνω από τις καλαμιές και τις

συστάδες των δέντρων. 

Το παιδί δίπλα της άκουσε 

τον ήχο των φτερών 

κι αποκοιμήθηκε αποκαμωμένο

σαν μέσα σε τραγούδι κοτσυφιών. 

Στο πρόσωπο του απλώνονταν 

θριαμβευτικά η έπαρση του ύψους

και η αποδόμηση των συντεταγμένων.

Ένα αεράκι στα βλέφαρά του

το έσπρωχνε στη χώρα των ονείρων

εκεί που η βαρύτητα καταργείται 

και μικρά φτερά ίπτανται πέρα 

και πάνω από την όποια ύπαρξη

σαν επιδερμίδα νεογνού.

*

Λευκό στεφάνι 

Η μητέρα ετοίμασε το γάλα. 

Το μικρό παιδί συνοφρυώθηκε.

Ένα λευκό στεφάνι 

σχηματίστηκε στα χείλη του.

Έκανε να σκουπιστεί 

και μια αίσθηση ελευθερίας 

το σήκωσε δυο μέτρα ψηλά από τη γη.

Η ακαταδεξια έχει άσπρο χρώμα 

σαν το λευκό στεφάνι στα χείλη 

του, στην παλάμη του και στο ανάστατο 

βλέμμα της μάνας του.

Παραδίπλα ένα άγαλμα που είχε δει

τη σκηνή έριχνε 

στον κερματοδέκτη της μοναξιάς

το τελευταίο του κέρμα. 

Ίλιγγος

Άπλωσες λευκή σημαία 

κι αιχμάλωτο σε πήρα

μπήκες μες στα καντούνια μου

κι αναψα τον λαμπτήρα 

Να δω τα δυο τα μάτια σου 

που δακρυσμένα μένουν

και μέσα στην πικρία τους

δείχνουν να με προσμένουν 

Είσαι εδώ κι είσαι παντού 

με ξέρουν τα φιλιά σου 

κι αν κάποτε σε πόνεσα

φταίει το πέρασμα σου

Ήρθες γεμάτος όνειρα 

σφαγμένος απ' το πάθος 

έκοψες την ανάσα μου

και μ' έσυρες στο βάθος 

Όλος ο κόσμος γύριζε 

ίλιγγος σε μεθύσι 

έχασα τον βηματισμό 

δεν έβρισκα τη λύση 

Είσαι εδώ κι είσαι παντού 

με ξέρουν τα φιλιά σου 

κι αν κάποτε σε πόνεσα

φταίει το πέρασμα σου.

Πλήρης άνθιση

Είμαστε ανεβασμένοι στο τελευταίο 

βαγόνι της Άνοιξης. 

Μάιος, με τα μυτερά σκαρπίνια του

στο χρώμα της ώχρας. 

Οι Αμαρυλλίδες μπουμπούκιασαν 

κι είναι έτοιμες να ανατινάξουν

τα χωνιά τους στο φως.

Αγγίζω τη σάρκα τους, βελούδινη. 

Όλο το χρόνο οι βολβοί τους

συμμετείχαν στο ανοικτό συμπόσιο 

της ομορφιάς μαζί με τους μύστες 

του κάλλους. 

Το ρυγχώδες φύλλωμα τους προσεκτικά 

κράταγε σημειώσεις. 

Λιγόζωες.

Απαράμιλλης ομορφιάς.

Στοχαστικές. 

Στης ποίησης δοσμένες τη ρότα. 

Καρτεράω σαν παιδί ανυπόμονο 

την πλήρη άνθιση τους, την προβολή 

της μικρού μήκους ζωής τους.

Δεν βιάζονται καθόλου, η ομορφιά τους

εκτός του ότι θα εμπνεύσει 

θα επιδράσει και στο σκοτεινό δωμάτιο 

της νύχτας που μόνοι κατοικούμε

περιχαρακωμένοι από καιρό σε ένα 

αδυσώπητο χειμώνα. 

Εκεί που ζεις

Έχεις στα μάτια σου μπροστά 

της Παναγιάς εικόνα 

κι εγώ εκεί γονατιστή

τριάντα τόσα χρόνια 

Τα αστέρια σε γνωρίζουνε 

κι έρχονται σιμά σου

μέλι δίνουν τα χείλη σου 

χαϊδεύουν τα μαλλιά σου 

Ζεις σε πλανήτη μακρινό 

κι άγγελοι σε φροντίζουν 

γυρνάς κουμπί κι ανθίζουνε 

τα δέντρα και καρπιζουν 

Σε βρίσκω μες στα όνειρα 

την όψη σου ενθυμούμαι 

κι ας πέρασαν χρόνοι πολλοί 

πότε δεν σ' απαρνούμαι 

Σήμερα ετοίμασα φτερά 

κοντά σου να πετάξω 

να νιώσω την ανάσα σου 

μη φεύγεις να φωνάξω 

Ζεις σε πλανήτη μακρινό 

κι άγγελοι σε φροντίζουν 

γυρνάς κουμπί κι ανθίζουνε 

τα δέντρα και καρπιζουν.

Τα πάθη της καρδιάς

Φυσάει αέρας στην καρδιά 

και παίρνει της τα φύλλα 

και την γυμνωνει από χαρές 

με πιάνει ανατριχίλα 

Γυμνή η καρδιά μου προσπαθεί 

στο ψύχος να γλιτώσει 

να αμολήσει αετό

λίγο να χαλαρώσει 

Να πάει ψηλά στα σύννεφα 

βαμβάκι για να πάρει 

να ξαναφέρει τις χαρές 

να κινηθεί με χάρη

Να μπει στο σπίτι του Θεού 

με οβολό στο χέρι 

τα πάθη της για να του πει

κι ο,τι πικρό της ξέρει 

Στην πόρτα πάνω χαρακιά 

πολυ βαθιά ν' αφήσει

και να ξεφύγει απ' το κακό 

λίγο να αμαρτήσει 

Να πάει ψηλά στα σύννεφα 

βαμβάκι για να πάρει 

να ξαναφέρει τις χαρές 

να κινηθεί με χάρη.

Σε έχασα

Αγάπησα τα μάτια σου 

τις ψαλιδιές της σκέψης

αγάπησα τις Κυριακές 

το νόημα μιας λέξης 

Στο χώμα πάνω έγειρα 

στην αύρα των κυμάτων 

και είδα ένα όνειρο γλυκό 

νανούρισμα σωμάτων 

Είχες τα μάτια ανοιχτά 

ενόσω εγώ κοιμόμουν 

σπαθί η παρουσία σου

τίποτα δεν φοβόμουν 

Μακριά στα χάη πήγαινα 

στη χώρα των Κυκλώπων 

κανένας δεν με ήξερε 

σε πείσμα των ανθρώπων 

Δεξιά μου είχα την ευχή 

στα αριστερά τον πόθο

κερνούσα γέλιο στα παιδιά 

μα σ' έχανα στον πόντο 

Είχες τα μάτια ανοιχτά 

ενόσω εγώ κοιμόμουν 

σπαθί η παρουσία σου

τίποτα δεν φοβόμουν.

Ψεύτικος Θεός

Πάνω στο γυμνό κορμί σου 

χάραξα διπλούς σταυρούς 

χάραξα μια πολιτεία 

με λαό και αυλικούς 

Σε πεθύμησα και σ' ηύρα

πίσω από τις καλαμιές 

βέργες κράταγα στα χέρια 

άστρα απ' τις ξαστεριές 

Ήσουν δόκανο που πιάνει 

τα πτηνά του ουρανού 

πέρδικες μικρά ορτύκια 

ψάρια του γλυκού νερού 

Είσαι τόμος ιστορίας 

μάχες έδωσα σκληρές 

νικηφόρες και σε πήρα

στις γυμνές βουνοκορφές 

Κι αν υπάρχει εκεί πάνω

ένας ψεύτικος Θεός 

θα σε παίρνει απ' το χέρι 

θα σε ντύνει μες στο φως

Ήσουν δόκανο που πιάνει 

τα πτηνά του ουρανού 

πέρδικες μικρά ορτύκια 

ψάρια του γλυκού νερού.

Επιστολή

Μην τον φοβάσαι τον Μάη

είναι όμορφος και σφριγηλος. 

Ξετρυπώνει από τις τσέπες του

αποξηραμένα άνθη, διχάλες

κι αμάραντες ελπίδες. 

Διεκδικεί ψωμί, χαμόγελα και δουλειά.

Όταν τον πλησιάσεις σε γλυκοφιλάει

σαν η μάνα το βλαστάρι της.

Κέρδος σου είναι ο Μάης. 

Πίστωσε τον στην καρδιά σου

κι αυτός θα σε γεμίσει χρυσάφι 

από το κεφάλι μιας μαργαρίτας

ή την αρχιτεκτονική ενός σχεδίου 

μιας πεταλούδας. 

Μην τον φοβάσαι τον Μάη 

και κλαψουρίζεις σαν μωρό στη νάκα του

μιας κι αυτός είναι ο αγαπημένος 

όλων των κοριτσιών 

Θα σε ξαφνιάσει με την ομορφιά του 

καθώς θα σε παρηγορεί με χείλη ηδονικά. 

Οδηγός

Περίβλεπτη ήσουν εικόνα 

κι είχες το μπόι του ουρανού 

καμάρωνα καθώς περνούσες 

κι άκουγα λόγια του γιαλού 

Λόγια που έφερνε το κύμα 

και τ' ακουμπούσε στη στεριά 

μιλούσανε για αφόρητα πάθη

για παραμύθια αληθινά 

Ερχόσουν πάνω σ' ένα άρμα 

σαν προφητεία θεϊκή 

άνεμοι χίλιοι σε τραβούσαν 

με ένα αόρατο σκοινί 

Ταξίδευα κι εγώ μαζί σου 

και δεν φοβόμουν να γινώ 

φτελιάς κλαράκι ξεκομμένο 

από έναν μαγικό δρυμό 

Οι δυο φτερούγες σου με κλείναν 

και δεν νοιαζόμουν μην χαθώ 

σε κρύο πλέγμα οραμάτων 

που είχα κάποτε οδηγό 

Ερχόσουν πάνω σ' ένα άρμα 

σαν προφητεία θεϊκή 

άνεμοι χίλιοι σε τραβούσαν 

με ένα αόρατο σκοινί.

Επάνοδος

Πήρες το στρατί και ήρθες 

στην παλιά μας τη φωλιά 

είχες άστρα στα μαλλιά σου 

και στα χέρια σου σπαθιά 

Σ' άγγιξα και λαβώθηκα 

μα η καρδιά σκιρτοϋσε 

σαν περιστέρι χάθηκα 

σε πόλη π' αγρυπνούσε 

Σου έδωσα νερό να πιεις

σε κρύσταλλο ποτήρι 

κρασί γλυκό για να γευτείς 

σου 'κανα το χατήρι 

Ψηλά στ' αλώνια μ' έβγαλες 

φτερά είχα και πετούσα 

ήρθε το γέλιο στη ζωή

το χρώμα π' αγαπούσα 

Τώρα λευκή πορεύομαι 

σε σκαλοπάτια χίλια 

σε γεύομαι σου τραγουδώ 

πέτρες πετώ στη ζήλια 

Σου έδωσα νερό να πιεις

σε κρύσταλλο ποτήρι 

κρασί γλυκό για να γευτείς 

σου 'κανα το χατίρι. 

Ο εφιάλτης

Πήγα σε μέρη μακρινά 

εκεί που συναντιούνται 

άγγελοι διάβολοι στοιχειά 

και κονταροχτυπιούνται

Τα σώματά τους ψεύτικα 

και οι ψυχές τους κρύες 

ανήκουστα τα λόγια τους

κατέγραφαν πορείες 

Βρήκα βρύση μαρμάρινη 

που την φυλούσε δράκος 

και δώδεκα είχε στόματα 

κι ένα κορμί σαν βράχος 

Εσκυψα λίγο για να πιω 

μα το νερό  σκορπούσε 

και συντριβάνι γίνονταν 

κι δίψα μου δεν σβιούσε

Στο πλάι μου χρυσή ελιά 

που ο ήλιος διαπερνάει 

την σκαλισα και άνθισε 

διαμάντι που σκορπάει 

Βρήκα βρύση μαρμάρινη 

που την φυλούσε δράκος 

και δώδεκα είχε στόματα 

κι ένα κορμί σαν βράχος.

Αναστάσιμο

Ποτέ τους δεν βουβαίνονται 

βουνοκορφές και δάση 

μιλούν όλα για σένανε 

για σένα που έχω χάσει 

Μιλούν για την ημέρα 

που 'φυγες σ' άλλα μέρη

μ' ένα πλεούμενο μικρό 

κόντρα σε πρίμο αγέρι 

Κερί μέλισσας έγινες 

που δάκρυ στάζει ακόμα 

πέφτει αργά και χάνεται 

σε διψασμένο χώμα 

Φοράει ρούχο γιορτινό 

σαλι βαρύ μαντήλια 

και λάδι καεί της ελιάς 

σ' ακούραστα καντήλια 

Σκύψε την όψη σου να δω

ν' αγγίξω το κορμί σου 

παλεύω με τα κύτταρα 

που ζουν μες στη φωνή σου 

Κερί μέλισσας έγινες 

που δάκρυ στάζει ακόμα 

πέφτει αργά και χάνεται 

σε διψασμένο χώμα.

Οι τρεις ευχές

Κάθε  ηλιοβασίλεμα 

βρίσκω τις πόρτες ανοιχτές  

να μπω μες στον παράδεισο 

εκεί ν' αφήσω τρεις ευχές 

Η πρώτη να'χει η ομορφιά 

λιμάνι την καρδιά μου 

να κόβω άνθη και καρπούς 

και να' ναι όλα δικά μου 

Η δεύτερη να 'ναι το φως

για πάντα οδηγός μου

και καντηλέρια να κρατώ 

να αστράφτει το εντός μου

Η τρίτη να'ναι ο έρωτας 

μεθύσι στο τραπέζι 

κύκλους να κάνει η ζωή 

και ντόμινο να παίζει 

  

Έτσι κι εγώ θα περπατώ 

περιχαρής στο δρόμο 

φύλλα της δάφνης θα μασώ

θα σε κρατώ απ' τον ώμο 

Κοντά σου δεν θα χάνομαι 

θα μπαίνω στα δωμάτια 

κι οι μυροφόρες θα 'ρχονται 

ψηλά φορώντας γάντια 

Θα λούζομαι στις μυρωδιές 

και με πηλούς θα πλάθω

αγγεία και μαρτυρικά 

μήπως ξανά σε μάθω. 

Γιατί καιρό μου έλειψες 

το σώμα σε φωνάζει 

ζητά τα πλάνα χείλη σου 

και χώρια σου στενάζει. 

Οι εικασίες

Οργιάζει δίπλα μου η φύση 

έχει ο Απρίλης τρελαθεί 

τρέχω ξωπίσω να τον φτάσω 

και δένω κόκκινη κλωστή 

Ο άνεμος με κυνηγάει 

κι έχει στους ώμους του φτερά

σκαρπίνι μυτερό φοράει 

μα του ξεφεύγω στ' ανοιχτά 

Χίλιες με πνίγουν εικασίες 

δεν έχω που να βαστηχτώ

βλέπω κοντά μου ένα αστέρι 

και ρίχνω δίχτυ να πιαστώ 

Έχω πατρίδα από μετάξι 

και ρίχνει βέλη πεταχτά 

κι όποιον λαβωσει τον πηγαίνει 

στα κρυσταλλένια τα νερά 

Άμα διψάσεις εδώ έλα 

κι έχω την πόρτα ανοιχτή 

μες στα φαράγγια μη γυρίζεις 

φωνή θα χάσεις και ψυχή 

Χίλιες με πνίγουν εικασίες 

δεν έχω που να βαστηχτώ

βλέπω κοντά μου ένα αστέρι 

και ρίχνω δίχτυ να πιαστώ.

Τα ψέματα

Βγήκα σε ένα ξέφωτο 

γλυκά να τραγουδήσω 

κι ήρθαν δυο αρχάγγελοι 

κι είπαν να σε μισήσω

Φαρμάκι είχαν στο σπαθί 

και στα φτερά τους πόνο 

με άγγιξαν κι έκλαψα 

σαν να'χα κάνει φόνο 

Είναι η ζωή χωρίς εσέ 

δάκρυ που δεν τελειώνει 

μια έρημος απέραντη 

που ίσκιος δεν ζυγώνει 

Σε σκέφτομαι τα πρωινά 

μιας νύχτας με ξενύχτι 

σε μπάζω μες στα όνειρα 

σε κλείνω σ' ένα δίχτυ 

Γίνε φιγούρα τ' ουρανού 

να 'ρθω να σ' ανταμώσω 

κι εγώ θα λέω ψέματα 

πριν στη χαρά ενδώσω

Είναι η ζωή χωρίς εσέ 

δάκρυ που δεν τελειώνει 

μια έρημος απέραντη 

που ίσκιος δεν ζυγώνει.

Ο μάγος

Σου έφερα λουλούδια 

κρίνα και ανεμώνες 

σου έγραψα τραγούδια 

να βγάζεις τους χειμώνες 

Κι ήρθαν οι πεταλούδες 

και πήραν σου τη γύρη 

κι ήρθαν τα χελιδόνια 

και στήσαν πανηγύρι 

Εαρινό μου ρούχο 

ξημέρωμα του Απρίλη 

σκύβω εκεί που προσκυνάς 

π' ακουμπάς τα δυο σου χείλη 

Την Άνοιξη σου χάρισα 

φεγγάρια να πηγαίνεις 

ευχές στο μαξιλάρι σου

να'χεις να ανασαίνεις 

Δεν πρόσεξα πως ήσουνα 

μάγος με άσπρη σφαίρα 

έκαψες τα λουλούδια μου

κι έφυγες μιαν εσπέρα 

Εαρινό μου ρούχο 

ξημέρωμα του Απρίλη 

σκύβω εκεί που προσκυνάς 

π' ακουμπάς τα δυο σου χείλη.

Ξημέρωμα

Ξημερώνει νέα μέρα 

άκου τον κορυδαλλό

τι γλυκά ψάλλει για σένα 

χαλικάκια στο γιαλό 

Πέτα ένα για να πέσει 

στη γαλάζια αγκαλιά 

στο βυθό να καταλήξει 

που ολοένα ξενυχτά

Τα τραγούδια να τα κλείνεις 

σε μια λήκυθο μικρή 

με τ' αρώματα να σμίγεις 

σαν στερνή ανταμοιβή 

Η καρδιά κλαίει και θέλει 

νέους κόσμους να θωρεί 

πάντα στα δεξιά να στρίβει 

πέρα απ' τη συντριβή 

Άφησε το νου να πάει 

σε λιμάνια μυθικά 

ιστορίες για να πλάσει 

για αστέρια μακρινά

Τα τραγούδια να τα κλείνεις 

σε μια λήκυθο μικρή 

με τ' αρώματα να σμίγεις 

σαν στερνή ανταμοιβή. 

Η φυλακή

Στο μανταλάκι κρέμασα

εικόνα αστραφτερή 

δύο μάτια καταγάλανα 

που κάψαν όλη τη γη

Τις θάλασσές τους σχίζουνε 

πλεούμενα δεκάξι 

γοργόνες με χρυσές ουρές 

φυτά από μετάξι 

Στάσου για λίγο στην ακτή 

και πάρε με μαζί σου

ο κόσμος γύρω μίκρυνε 

χωρώ στη φυλακή σου. 

Βράδιασε και κουράστηκα 

ζητώ γωνιά ν' αράξω 

στα δυο σου ματοτσίνορα 

να γείρω να πλαγιάσω 

Ίσως εκεί ονειρευτώ

πως γίνομαι αγέρι 

πως κατοικώ τον κόσμο σου

της τύχης πεφταστέρι

Στάσου για λίγο στην ακτή 

και πάρε με μαζί σου

ο κόσμος γύρω μίκρυνε 

χωρώ στη φυλακή σου. 

Αγιάζει ο έρωτας;

Κρυφτηκες πίσω από τον ανθισμένο 

θάμνο της βάγιας. 

Πόσο τέλεια ταίριαζαν τα πράσινα μάτια σου 

με τη θωριά της.

Πήρες αρώματα από τα φύλλα της

και τα άνθη της και τα έτριψες με τα καλά 

σου δάκτυλα.

Μοσχομυριζες σαν Κυριακάτικο πρωινό. 

Σε πλησίασα. 

"Ήρθα να πάρω φυλλώματα για να 

αρωματίσω τη σούπα μας" είπες. 

Σε πίστεψα κι όταν με ακούμπησες 

στο χώμα και σου δόθηκα κατάλαβα 

πως το αίμα μας κόχλαζε κι άχνιζε

σαν μια σούπα που βράζει πάνω στην 

πυροστιά της αγάπης. 

Αυτή η ελάχιστη ώρα πόσο γλυκά 

με βύθισε στην αμαρτία ποτέ δεν θα το μάθεις. 

Κρατάω ακόμα στο μαντήλι δύο 

δαφνόφυλλα και κάθε που έρχεται 

χειμώνας τα πασπατεύω και χάνομαι 

στις περιπτυξεις ενός αγιασμένου έρωτα. 

που στο μέλλον θα στερηθώ καθώς

το αίμα πια δεν θα επαναστατεί 

κι η πυροστιά θα σκουριάζει παράμερα 

κάτω απ' τα βέλη μιας ασίγαστης βροχής. 

Πολιορκία

Γέρνεις το βλέμμα χαμηλά 

σπίθες πετούν τα μάτια 

είναι σπαθιά τα φρύδια σου

με κόβουν σε κομμάτια 

Περνάς μπροστά απ' το σπίτι μου

και κάνω λιτανεία 

βροχή να έρθει εις τη γη

να σπάσουν τα ηχεία 

Με κέρδισες στα τέρματα 

κι είναι οι αγκάλες μόνες 

βόλια πετάς στους ουρανούς 

με ραίνεις μ' ανεμώνες 

Είναι ο έρωτας φωτιά 

χρόνια με σιγοκαίει 

μυαλό μου κλέβει και χαρά 

μπρος στ' όνομα σου κλαίει 

Σπαράζουν γύρω τα βουνά 

και οι καρδιές θροϊζουν 

σαν φυλλαράκια ταπεινά

σαν άνθη που λυγίζουν 

Με κέρδισες στα τέρματα 

κι είναι οι αγκάλες μόνες 

βόλια πετάς στους ουρανούς 

με ραίνεις μ' ανεμώνες.

Ο γύρος του θανάτου

Το πατρόν της νύχτας 

το φτιάξαμε πάνω στα δικά σου

μέτρα. 

Ήσουν της νύχτας ταγμένος 

ρίζα που διαπερνά τη γη

και σπάει το γρανίτη

για να βρει έδαφος να στηριχθεί. 

Ρούχο της νύχτας εσύ τις

παγερές βραδιές 

αναδεύεις τα χέρια σου 

κι εμφανίζονται άστρα. 

Σε πλησιάζω, δεν καίγομαι. 

Σε συντροφεύω, δεν με θυμάσαι. 

Σε ερωτεύομαι με το πάθος 

ενός πρωτόπειρου υψίφωνου 

σαν βγαίνει στη σκηνή ιδρωμένος. 

Ένα κομμάτι από το ρούχο σου

δως μου γιατί έχω πολύ δρόμο 

μέχρι να βρω τα σκαλοπάτια 

που οδηγούν στη σκοτεινή σου πλευρά. 

Βάζεις φρουρούς στις πύλες σου

και μου ζητάς χώρο για να αναπνεύσεις. 

Χάνομαι, τρεμουλιάζω 

δεν ξέρω αν πρέπει να σε πάρω 

μαζί μου, στον κόρφο μου να ζήσεις

το απόλυτο θαύμα. 

Με καταδιώκουν εφιάλτες. 

Με σπρώχνουν ογκώδη βράχια 

στο γκρεμό. 

Ανθρωπόμορφα θηρία επιζητούν 

να κατασπαράξουν τις σάρκες μου.

Από τη ρίζα σου πιάνομαι. 

Δεν ξέρω αν θα γλιτώσω, ξέρω 

μόνο πως το ρουχο σου μυρίζει 

θειάφι και μπαρούτι. 

Ξέρω πως η νύχτα σε κεντά 

με λόγχες μυτερές και φοβάμαι. 

Αιμορραγώ από το στόμα. 

Πνίγομαι. 

Χαμένη προσμένω την ετυμηγορία σου

και συνάμα μες τις χούφτες μου 

μαζεύω αλειτούργητους άρτους 

για να τρως και να διασκεδάζεις 

σαν μικρό παιδί στον γύρο του θανάτου.

Άδειες κλεψύδρες

Πικρό βιολί άδειο σταμνί

στις όχθες της αγάπης 

φόρεσες τα κρουστά φτερά

τα μάγια της Εκάτης 

Στα σύννεφα ελούστηκες 

κι ομόρφυνε η μορφή σου

χτένι απ' τον ήλιο μάζεψες 

διάβηκα το κορμί σου 

Είσαι ένα κάστρο άπαρτο 

ρευστή ακουαρέλα 

σε κατακτώ για μια στιγμή 

με όπλο μου την τρέλα 

Μαζί σου εγώ εγνώρισα 

νέες της γης σελίδες 

έφτιαξα έπη αθάνατα 

κι αδειασα κλεψύδρες 

Δεν θα σε αφήσω μόνο σου

στο πλάι σου θα γέρνω 

μες στις παλαίστρες του έρωτα 

χάδια φιλιά θα φέρνω 

Είσαι ένα κάστρο άπαρτο 

ρευστή ακουαρέλα 

σε κατακτώ για μια στιγμή 

με όπλο μου την τρέλα.

Η μαγική σφαίρα

Κάτω στην ακροθαλασσιά

εκεί που ζουν οι γλάροι 

πέταξα γρόσι ολόχρυσο

μακριά σαν να 'ταν ζάρι 

Έκανε κύκλους δώδεκα 

πριν πέσει μες στο κύμα 

φοβήθηκα μη και χαθεί 

και γίνει άδειο λήμμα 

Εγώ εσέ αγάπησα 

περισσότερο απ' όλα

και το χρυσό δεν ζήλεψα

νεράιδα και μαργιόλα 

Στα χέρια μου θα σε κρατώ 

πολύτιμη μου σφαίρα 

και όμορφη θα σε θωρώ 

καμτσίκι του αέρα 

Μην βουληθείς να μ' αρνηθείς 

κι αλλού να πας να ζήσεις 

εγώ παντού θα σε ζητώ 

έστω κι αν με πουλήσεις 

Εγώ εσέ αγάπησα 

περισσότερο απ' όλα

και το χρυσό δεν ζήλεψα

νεράιδα και μαργιόλα. 

Με πολεμά ο έρωτας

Με πολεμά ο έρωτας

μ' αυτό το πλάνο βλέμμα 

κάνω να του αντισταθώ 

να φύγω απ' το πλέγμα 

Βέλη πετάει αιχμηρά 

πυρινα έχει λόγια

χτυπά χωρίς σταματημό 

ψέλνει στα αναλόγια 

Κρύβει φαρμάκι στην καρδιά 

κι όταν κοντά πηγαίνεις

ο θάνατος καραδοκεί 

και δεν τα καταφέρνεις 

Σέλωσα ένα άλογο 

και κίνησα να φύγω 

μ' αυτός με ακολούθησε 

με λόγχη και μαστίγιο 

Δεν ξέρω αν θα λυτρωθώ 

ο πόνος γλυκός είναι 

λέω πως θα του χαριστώ

η μπόρα εσύ γίνε 

Κρύβει φαρμάκι στην καρδιά 

κι όταν κοντά πηγαίνεις

ο θάνατος καραδοκεί 

και δεν τα καταφέρνεις.

Ανέμου κορμί

Μέσα στ' ανέμου το κορμί

κατοίκησε ο πόνος 

είσαι ο σιρόκος ο γαρμπής 

που χρόνια μένει μόνος 

Φιλάς κορίτσια απαλά 

στα χέρια και στα μάτια 

δροσίζεις κνήμες αγοριών 

μπερδεύεσαι στ' αδράχτια 

Τα πάντα γύρω σου μιλούν 

σαν βγαίνεις στο κατώφλι 

στρώνουν χαλί για να πατάς 

κι εσύ κρατάς τη λόγχη 

Οι ηττημένοι σε καλούν 

και σ' έχουν για θρησκεία 

κι όποιοι με έρωτα μεθούν 

σε στέλνουν για θυσία 

Σε σώζει η γλυκιά αυγή 

με ένα χαμογέλιο 

περνάς σε στίχο αθάνατο 

και σ' έχω για βαγγέλιο 

Τα πάντα γύρω σου μιλούν 

σαν βγαίνεις στο κατώφλι 

στρώνουν χαλί για να πατάς 

κι εσύ κρατάς τη λόγχη.

Τα ορυκτά

Έλα και πιάσε με απ' το χέρι 

να μ' οδηγήσεις στα ψηλά

εκεί που ο ήλιος ανατείλει 

μέσα από γίγαντες βουνά 

Να πάω να δω τα πεπραγμένα 

ενός κόσμου ονειρικού

να συναντήσω τα χαμένα 

τις διακλαδώσεις του μυαλού 

Είναι τα χρόνια ένας πύργος 

που χτίστηκε με υλικά 

αγάπης δίψας κι ευλογίας

και της ψυχής τα μαγικά 

Μες στις τροχιές σου ν' ανασαίνω

της ζήσης τη γλυκιά πνοή 

να χάνομαι και να πηγαίνω

πέρα κι έξω απ' τη γραμμή 

Εκεί να ζήσω  ευτυχισμένη 

με τη λαμπρή μου φορεσιά 

ρίζες να ρίχνω και να στέκω 

πέρα απ' της γης τα ορυκτά. 

Είναι τα χρόνια ένας πύργος 

που χτίστηκε με υλικά 

αγάπης δίψας κι ευλογίας

και της ψυχής τα μαγικά.

Ο οδηγός

Ταξίδεψα στα σύννεφα 

μ' εσένα οδηγό μου

ταξίδεψα στις λαγγαδιές 

λεπτό κλωνί του δυόσμου 

Στα σύννεφα βρήκα νερό 

στις λαγγαδιές ελάφια

ξεδίψασα μαγεύτηκα 

δεν πίστευα στα μάτια 

Ο ουρανός μ' απορροφά 

κι η γη με λαχταράει 

είμαι πουλί γοργόφτερο

και λούλουδο του Μάη 

Τραβάς μπροστά κι ακολουθώ 

χωρίς να αντιλέγω 

στα μάτια σου προσεύχομαι 

στίχους για σε διαλέγω 

Είσαι η μυστική γραφή 

είμαι του ήλιου αχτίδα 

στα χέρια σου αφήνομαι 

σαν μια κρυφή σελίδα 

Ο ουρανός μ' απορροφά 

κι η γη με λαχταράει 

είμαι πουλί γοργόφτερο

και λούλουδο του Μάη.

Η σαΐτα

Τα μαύρα μακριά μαλλιά 

τα ' χεις στους ώμους ρίξει

με καταρράκτη μοιάζουνε 

με γιορτινό μεθύσι 

Μεθούνε άντρες και παιδιά 

μεθάς κι εσύ μαζί τους

τους σέρνεις όλους στο χορό

λαβώνεις το κορμί τους

Σαΐτα ρίξε προς τα εδώ 

του έρωτα σημάδι 

κι εγώ θα έρθω να σε βρω

κρυφά μες στο σκοτάδι 

Τα μαύρα σου ματόκλαδα 

κλείστα και πρόσμενε με

σου φέρνω δώρα ακριβά 

έλα κι αγάπησε με

Μακρύς ο δρόμος της ζωής 

εσένα καρτεράει 

φαράγγια θα διαβώ βουνά 

κι όπου η καρδιά χτυπάει 

Σαΐτα ρίξε προς τα εδώ 

του έρωτα σημάδι 

κι εγώ θα έρθω να σε βρω

κρυφά μες στο σκοτάδι .

Απίστησες στον έρωτα

Απίστησες στον έρωτα 

γι αυτό σε κατακρίνω 

πήρες το δρόμο τον τραχύ 

και τώρα τι θα γίνω 

Χτυπούν καμπάνες δυνατά 

και σε γιορτή καλούνε 

τη μοναξιά μου προτιμώ 

οι λύπες να με βρούνε 

Θέλει η αγάπη τσαγανό 

θέλει να δώσεις αίμα 

μικρά πετράδια την αυγή

μυρωδικά στο γέρμα 

Πάντα σκυφτή θα περπατώ 

ταγμένη του ονείρου 

θ' αφήνω πίσω μου καημούς 

τις πίκρες του απείρου 

Στα σύννεφα θα βρω φωλιά 

στα πέλαγα λημέρι 

εκεί ψηλά και μακριά 

δικά μου θα 'χω μέρη

Θέλει η αγάπη τσαγανό 

θέλει να δώσεις αίμα 

μικρά πετράδια την αυγή

μυρωδικά στο γέρμα.

Η στέγη

Σαν μια βαρκούλα στο γιαλό 

ο έρωτας σου μοιάζει 

έχει ονόματα πολλά 

μα εμένα δεν με νοιάζει 

Της βρήκα ένα όνομα 

την είπα Αγλαΐα 

νομίζω πως της ταίριαξε 

πριν φύγει για πορεία 

Ο έρωτας υπόσχεται 

ταξίδια σε πελάγη 

να ρίξει δίχτυα στα νερά 

τα γιορτινά να βάλει 

Να δέσει στο κατάρτι του

ασπρόμαυρο ιστίο 

το άσπρο να 'ναι της χαράς 

το μαύρο για τους δύο 

Που δεν χορτάσανε ποτέ 

τη ζάλη των κυμάτων 

και τα 'χουν για θρησκεία τους

στέγη των αθανάτων 

Ο έρωτας υπόσχεται 

ταξίδια σε πελάγη 

να ρίξει δίχτυα στα νερά 

τα γιορτινά να βάλει.

ΕΠΙ ΤΟΥΤΟΥ

Οι πασχαλιές 

Ανθισμένες πασχαλιές. 

Κεντούσες με σταυροβελονιά

πάνω στον καμβά πολλά κλωνάρια τους.

Πες μου τώρα πώς ευωδίασε 

το δωμάτιο μόνο από τις μεταξένιες 

κλωστές σου;

Πώς κατέβηκαν τα όνειρα 

και στρογγυλοκάθισαν στα γόνατα σου

χωρίς να διασκορπιστούν 

από την ανάσα μιας πρώιμης ανάστασης:

*

Συρματόπλεγμα 

Στο συρματόπλεγμα μπλέχτηκε 

το μαντήλι σου.

Γυμνός ο λαιμός σου

απροστάτευτος.

Φυλάξου. 

Αν καταφθάσει ο βοριάς 

με το καλά τροχισμένο λεπίδι του 

πώς θα του γλυτώσεις;

*

Οι συκιές 

Αναστάσιμες καμπάνες. 

Ο Ιούδας έχει να κοιμηθεί 

τρία μερόνυχτα. 

Έψαχνε εναγωνίως 

στους γύρω λόφους.

Οι συκιές ήταν όλες κοντακιανές.

Πως να δέσει το σκοινί 

για να περάσει τη θηλιά

καταπώς πρέπει;

*

Χαρτοπαίκτης 

Πέρασα τα χέρια γύρω 

από το λαιμό σου.

Ψηλάφισα τον άτακτο σφυγμό 

της καρωτίδας σου.

Σ' αγάπησα.

Έμελλε να ζήσω 

το τελευταίο σου δειλινό 

με το πάθος ενός χαρτοπαίκτη

σε μια παρτίδα χαμένη από πριν.

*

Αποδημίες 

Πέντε η ώρα απογευματινή. 

Το πλοίο σαλπάρει 

Το ρολόι έπεσε από το χέρι

κι απόμεινε σε μια εγκοπή 

στην προκυμαία. 

Κανείς δεν το αναζήτησε. 

Ξεκούρδιστο τώρα έπαψε πια

να μετρά τις αποδημίες 

εκείνα τα ταξίδια στα κενά 

του σύμπαντος. 

*

Το φιλί 

Λέπι λιθρινιού στο πλακάκι 

της κουζίνας το φιλί 

της προδοσίας που έδωσες 

τα περασμένα χρόνια. 

Στριφογυρίζει στο μυαλό μου

σαν την προπέλα ενός 

κουρασμένου ψαροκάικου 

που επιτέλους μετά την τρικυμία 

βρήκε κάβο να δέσει.

Επιλογή

Μάζεψα άστρα από τη γη

και τα φορώ στο σώμα

έπεσαν χθες σαν αστραπή

μα φέγγουνε ακόμα 

Εγινα φως πηγή ζωής 

μικρό άστρο στη χάση 

και τρεμοσβήνω ολημερίς 

σαν νους που 'χει ξεχάσει 

Είμαι της λήθης καύχημα 

είμαι του δράκου φλόγα

ειμαι λουλούδι αμαραντο

του σταφυλιού μια ρόγα 

Δίπλα βοούν οι άνεμοι 

μα η φλόγα επιμένει 

η συντροφιά των αστεριών 

ευχή που πάει χαμένη 

Το βλέπω πλέον καθαρά 

σιγά σιγά πως σβήνω 

κι στο τεφτέρι της ζωής 

ένα όνομα αφήνω 

Είμαι της λήθης καύχημα 

είμαι του δράκου φλόγα

ειμαι λουλούδι αμαραντο

του σταφυλιού μια ρόγα.

Το δέντρο

Φύτεψα μέσα στην καρδιά 

μσνταρινιά ανθισμένη 

και μοσχοβόλησε ο νους 

κι όλη η οικουμένη 

Τον Μάρτιο την έβαλα 

άνθισε τον Απρίλη 

το σώμα γέμισε ευωδιές 

του πέρασα μαντήλι 

Ζω μέσα στον παράδεισο 

πουλιά γλυκολαλούνε

βάζω φωτιά πετώ ψηλά 

μα δεν σε εκδικούμαι 

Ο κόσμος μου φιλί γλυκό 

αδρή γραμμή σε ξύλο 

Ο κόσμος μου δυο αρχικά

που λάμπουν σαν τον ήλιο 

Αν έρθεις λίγο πιο κοντά 

θα δεις πως βγάζω κλώνους 

θα δεις πως είμαι ψεύτικη 

και πυρπολώ τους χρόνους 

Ζω μέσα στον παράδεισο 

πουλιά γλυκολαλούνε

βάζω φωτιά πετώ ψηλά 

μα δεν σε εκδικούμαι.

Τα καπρίτσιο

Στις ανθισμένες κερασιές 

χορεύουν τα κορίτσια

κόβουν λουλούδια αγκαλιές 

κι είναι όλο καπρίτσια 

Είναι όλες πολύ όμορφες 

μα ξεχωρίζει η Ξένια 

με τα διπλά ματόκλαδα

και κόμη μεταξένια 

Μην έρθεις δίπλα να τις δεις

γιατί θα μετανιώσεις 

παγίδα θα σου στήσουνε 

δύσκολα θα γλιτώσεις.

Είναι δοσμένες στο χορό

δίπλα από το ρέμα 

φέρνουν στροφές και τραγουδούν 

γλυκά σαν να 'ναι ψέμα 

Ειναι νωρίς ν' αγαπηθούν 

από σγουρά αγόρια

να μάθουνε τον έρωτα 

έξω και πέρα από όρια 

Μην έρθεις δίπλα να τις δεις

γιατί θα μετανιώσεις 

παγίδα θα σου στήσουνε 

δύσκολα θα γλιτώσεις.

Το κοντάρι του Θεού

Ήρθε η βροχή και πότισε 

την πλαση πέρα ως πέρα

τ' ανύποπτα τα βλέμματα

τη στάχτη τον αγέρα 

Από φαιός εξέφυγε 

κι έγινε πιο καθαριος 

ο κόσμος γύρω τα βουνά

ο κάμπος ο ανάριος

Βροχή κοντάρι του Θεού 

του σύννεφου αγάπη

λυτρώνεις όπου κι αν περνάς

και σ' έχει η γη για κράχτη 

Σαν έρχεσαι ανοίγουνε 

οι ομπρέλες μαγικά

χοροπηδουν οι κοπελιές

και ψάλλουν ωσαννά

Σκάλες παίρνουν οι άγγελοι 

και φτάνουν ως τη γη

να βρουν σκιά τα ορφανά 

να τους μοιράσουνε ψωμί 

Βροχή κοντάρι του Θεού 

του σύννεφου αγάπη

λυτρώνεις όπου κι αν περνάς

και σ' έχει η γη για κράχτη.

Γιασεμάκι

Μέσα στην κρύα κάμαρα

ένα λουλούδι αχνό 

ένα κλαράκι γιασεμί 

μου πήρε τον καημό 

Σε νέους κόσμους μ' έβγαλε 

εκεί π' ανθούν τα λόγια 

κι όλοι οι άνθρωποι μεθούν 

χτυπώντας κομπολόγια 

Γιασεμάκι κι άσπρο κρίνο 

κυρά κι αρχόντισσα θα γίνω

να χαθώ στην ομορφιά σου

να μιλώ με τ' όνομα σου

Ήρθα εδώ και άραξα 

κοντά σου λουλουδάκι 

ήπια το μέλι τους χυμούς 

δέκα χρονών παιδάκι 

Η εικόνα σου βαγγέλιο 

π' ασπάζονται οι γλάροι 

αντάμα με πολλούς πιστούς 

που στρέφουν το δοξάρι 

Γιασεμάκι κι άσπρο κρίνο 

κυρά κι αρχόντισσα θα γίνω

να χαθώ στην ομορφιά σου

να μιλώ με τ' όνομα σου.

Παινέματα

Μην σε ματιάσουν οι ουρανοί 

ματόχαντρα να βάζεις 

διπλή κορδέλα στα μαλλιά 

όμορφα να ταιριάζεις

Την ομορφιά σου συζητούν 

άντρες στους καφενέδες 

στοιχηματίζουν πάνω σου

κι απλώνουν τις αντένες 

Όλος ο κόσμος γύρω σου

υμνεί τα δυο σου μάτια 

τα σεντεφένια σου μαλλιά 

που μ' έκοψαν κομμάτια 

Αργά μπαίνεις στην κάμαρα 

κι απλώνεις τα σεντόνια 

μοσχοβολάς σαν εκκλησιά 

και σαν μικρή βιγόνια 

Στα όνειρα σου άγγελοι 

έρχονται και σε παίρνουν 

τρέχουν μαζί σου και γελούν 

σε σώζουν σ' ανασταίνουν 

Όλος ο κόσμος γύρω σου

υμνεί τα δυο σου μάτια 

τα σεντεφένια σου μαλλιά 

που μ' έκοψαν κομμάτια.

Ο όρκος

Έλα να σβήσεις το κερί 

θαμπώνω μες στη λάμψη 

σκοτάδι να απλωθεί παντού 

και η καρδιά να πάψει 

Να σέρνεται βράδυ πρωί 

ξάγρυπνη στο κατώφλι 

να ψάχνει τα φιλήματα 

τότε που είπες όχι 

Φεύγει η ζωή κι εγώ μετρώ 

τις ώρες μακριά σου 

είσαι το τέλος κι αρχή 

Η πόρπη στο γιακά σου

Του φεγγαριού εγώ ζητώ 

λίγο να χαμηλώσει 

να κόψω μια αχτίδα του

μια μικρούλα τόση

Να στην περάσω στα μαλλιά 

μήπως και μετανιώσεις 

και βρεις το δρόμο για να ρθεις 

τον όρκο να μου δώσεις 

Φεύγει η ζωή κι εγώ μετρώ 

τις ώρες μακριά σου 

είσαι το τέλος κι αρχή 

Η πόρπη στο γιακά σου

Ο χορός

Ήθελα να ήσουν εδώ 

κοπίδι και μαχαίρι 

εσύ να κόβεις το ψωμι 

κι εγώ ν' απλώνω χέρι 

Γιατί διψώ γιατί πεινώ

αιώνες μακριά σου

ζητώ χέρι να κρατηθώ 

νησίδα τα μαλλιά σου 

Ν' αράξει θέλει η καρδιά 

βοριά να αποφύγει 

να βρει αγκάλη και φιλί 

και το χορό να σύρει 

Πέρασαν χρόνοι δώδεκα 

π' άφησες πίσω χρόνια 

αιώνας κάθε μέρα μου

λίγη ζητώ συμπόνια 

Να μάθω πάλι εξαρχής 

στον ίσκιο σου να μένω

στο χέρι να κρατώ κερί

και να σε περιμένω 

Ν' αράξει θέλει η καρδιά 

βοριά να αποφύγει 

να βρει αγκάλη και φιλί 

και το χορό να σύρει.

Οι θλιμμένες λέξεις

Στις αγορές που τριγυρνάς

φοράς λεπτό μαντήλι 

αυτό που εγώ σου χάρισα 

τον περασμένο Απρίλη 

Το πήρες κι έφυγες μακριά 

ξέχασες τα φιλιά μου 

πρόδωσες την αγκάλη μου

κι έχασα τη μιλιά μου 

Έχασα το μαλάματα 

που 'κρυβα στη ψυχή μου

τα ακριβά στολίδια μου

που 'χα στην κατοχή μου 

Πότε σου δεν στοχάστηκες 

πόσα μου πήρες χρόνια 

πόσες ανάσες ξόδεψα 

να βγω απ' την καταφρόνια 

Έχω φυλάξει μονάχα 

δύο τρεις θλιμμένες λέξεις 

καινούργιο ρούχο τις φορώ

να 'χεις να επιλέξεις 

Έχασα το μαλάματα 

που 'κρυβα στη ψυχή μου

τα ακριβά στολίδια μου

που 'χα στην κατοχή μου.

Η σφαίρα

Χάθηκες απ' τα μάτια μου 

και μες στη σκόνη μπήκες

στη σκόνη ενός έρωτα 

κι απάντηση δεν βρήκες 

Είναι η σιωπή σου θάνατος

και το κορμί σου ξένο

πότε δεν το περπάτησα 

στρατί απαγορευμένο 

Ξέχασες όλα τα φιλιά 

που δώσαμε μια μέρα 

σ' ένα καφέ απόμερο 

τα λόγια σου μια σφαίρα 

Με πλήγωσες μες στην καρδιά 

τα  δάκρυα με πιάσαν 

κι οι πόνοι έγιναν φριχτοί

που την ψυχή χαράξαν 

Τώρα θα ζω με όνειρα 

θα λέω πως σε έχω 

ζεστά θα ντύνω την πληγή 

κι απ' τον καημό θα απέχω 

Ξέχασες όλα τα φιλιά 

που δώσαμε μια μέρα 

σ' ένα καφέ απόμερο 

τα λόγια σου μια σφαίρα.

Ψεύτης ερωτάς

Απ' όλα τ' αμαρτήματα 

ένα το πιο μεγάλο 

αυτό του ψεύτη έρωτα 

που χάνει το σινιάλο 

Που χάνει κάθε προτροπή 

να βγει απ' τα όρια 

εκεί που η αγάπη κυβερνά

έξω απ' τα περιθώρια 

Βάζει ο πόνος ζυγαριά 

κι όλα τα λογαριάζει 

κλέβει χαρά δίνει καημό 

και τη ψυχή αδειάζει 

Μόνο αν είσαι τυχερός 

θα πιεις απ' το ποτήρι 

σώμα και αίμα έρωτα 

πριν πας στο πατητήρι 

Εκεί που βγάζει ο έρωτας

αυτούσιους τους χυμούς του

για να μεθούν ως το πρωί 

όλοι οι διαλεκτοί του.

Βάζει ο πόνος ζυγαριά 

κι όλα τα λογαριάζει 

κλέβει χαρά δίνει καημό 

και την ψυχή αδειάζει.

Φιλί κλεμμένο

Μέσα στην πόλη τριγυρνώ 

με σκούρο το φουστάνι 

λίγο να μοιάζει της καρδιάς 

που ξέχειλη τα χάνει 

Μαύρα τα ρούχα που φορώ 

το γέλιο μου στερούνε

με πάνε σε μια ξένη γη

που αστραπές την σβιούνε 

Έφυγες μήνα Μάρτιο 

χωρίς να εξηγήσεις 

κι είχα απλώσει την καρδιά 

εκεί να κατοίκησες 

Το μόνο που κρατώ από σε

ένα φιλί κλεμμένο 

ένα μονάχα άγγιγμα 

της λησμονιάς ταγμένο 

Με ξέχασες παντοτινά 

κι ο δρόμος δεν σε βρίσκει 

θέλω κοντά σου να σταθώ 

Ο πόθος μου να σβήσει 

Έφυγες μήνα Μάρτιο 

χωρίς να εξηγήσεις 

κι είχα απλώσει την καρδιά 

εκεί να κατοίκησες.