Άνευ λόγου

Ήταν αδύναμη η καρδιά

και δεν άντεξε. 

Στους τελευταίους παλμούς νικήθηκε 

κατά κράτος απο τη γροθιά 

του ανυπεράσπιστου γίγαντα

με τις χρωματιστές τιράντες. 

Αφομοιώθηκε. 

Ήταν μεγάλη η λύπη

τόνοι βαριοί το φορτίο της

και το απώθεσε στα καφάσια 

με τα εργαλεία του πατέρα. 

Δίπλα στην αξίνα, το κλαδευτήρι 

και τον κασμά.

Ξαλάφρωσε 

Ήταν απέραντα τα πελάγη

και φοβήθηκε.

Έτρεξε μακριά τους 

κι έφτασε

στην ανακουφιστικη κάμαρα

με τις παιδικές θαλασσογραφίες.

Δικαιώθηκε. 

Ήταν πολύ το δάκρυ και πνίγηκε. 

Ξιφούλκησε τον αέρα,

τάραξε τα ακίνητα νερά 

και ανάπνευσε βαθιά για μια στιγμή

μόνο. 

Απελευθερώθηκε.

Ήταν ατελείωτος ο δρόμος 

και κουράστηκε. 

Πήρε το άλογο, τράβηξε 

το χαλινάρι κι έφυγε μακριά. 

Η κουρτίνα των μαλλιών της

ξεχύθηκε στον άνεμο προς την κατεύθυνση 

της φτωχής συνοικίας που αγαπούσε. 

Πετούσε. 

Ήταν σκληρή η πέτρα 

κι αγκομάχησε μέχρι να την συντρίψει. 

Πέταξε τα χαλίκια στο δρόμο,

ήξερε πως από εκεί θα περνούσε 

ο αγαπημένος με το άσπρο φαρί

και το χρυσό δακτυλίδι στον αντίχειρα.

Χαμογέλασε. 

Ήταν ολόγιομο το φεγγάρι 

και ζαλίστηκε. 

Πήρε τη σφεντόνα κι άρχισε 

να το πολιορκεί.

Όταν τέλειωσαν τα εφόδια διαπίστωσε 

πως όλη την ώρα δεν σημάδευε

το φεγγάρι αλλά το πρόσωπο

της αποθαμένης μητέρας. 

Τότε δάκρυσε. 

Είχε χρόνια να κλάψει.

Μούσκεψε το προσκεφάλι της.

Μίκρυνε σταδιακά το περίβλημα 

του πόνου κι ένα πουλί έφυγε 

μέσα από τα στήθια της.

Ένιωσε καθαρά το σκίρτημα 

της φτερούγας του στο κορμί της.

Κάτι σαν γραντζούνισμα. 

Ήταν πια ευτυχισμένη άνευ λόγου και αιτίας. 

Ο ματαιόδοξος

Ο μονόλογος μου δεν σου είπε 

τίποτα.

Μου γύρισες την πλατή.

Ούτε μια λέξη, ούτε ένα νεύμα

ούτε ένα υποστατικό να πλαγιάσω.

Στενό πηγάδι ο λαιμός μου

σου αντιγύρισε κουβέντες

καθώς απομακρυνόσουν 

κρατώντας τα στιβανια της απουσίας

μαζί με δύο πληγωμενα περιστέρια 

που κάποτε είχες για ταχυδρόμους. 

Πάει καιρός που τα εξαφάνισα 

εκείνα τα μηνύματα άλλωστε 

πότε δεν έτρεξες να βρεις

τη χαραμάδα πού ζούσα.

Έτσι κύλησαν τα χρόνια ,

χιονονυφαδα που αργοσβήνει 

στον τοίχο που αγαπηθήκαμε. 

Το τραύμα

Προσκυνώ τη χάρη σου.

Τα πράσινα μάτια που λαμπύριζαν 

πετώντας φωτιές δίπλα 

στο μαγκάλι που έμεινε αναμένο 

μια νύχτα του Γενάρη θυμιατίζοντας 

την ατμόσφαιρα με δηλητηριώδεις 

τουλίπες καπνού. 

Ήρθα και σε έσωσα. 

Βρεγμένο πανί κρατούσα στο χέρι. 

Πήρες βαθιά ανάσα. 

Γλυτώσαμε μου είπες. 

Άνοιξα διάπλατα την πόρτα

και φύγαμε πιασμένοι από της νύχτας 

το πόμολο. 

Φύγαμε μακριά σε μια πορεία 

που θα ζήλευε κι αυτός ακόμα 

ο πρόωρος θάνατος. 

(Κι ας είχαμε απεμπολήσει απο παλιά 

την κρύα ανάσα του.)

Βρήκαμε βάρκα,, βρήκαμε θάλασσα 

και ω του θαύματος βρήκαμε το κλειδί 

εκείνο που είχε παραχώσει η μάνα 

στο ύψωμα με το ρωμαλέο καραγάτσι 

Προσκυνώ τη χάρη σου.

Τώρα σε έχω δικό μου, τραύμα που έχει

επιμολυνθεί.κι εγώ το φροντίζω

με της γαζίας τους ανθούς.

Αφορισμός

Φορέσαμε προχτές ξανά 

του έρωτα στεφάνι 

την ώρα που στα πέλαγα 

κλαίγαν οι κορμοράνοι 

Θρηνούσαν τα μικράκια τους

που έχασαν μια μέρα 

τότε που οι ναύτες της ακτής 

έπαιζαν τη φλογέρα 

Τ' αγκάθια μας αγκύλωναν

και έτρεχε το πύον

μαζί με το αί­μα το πηχτό 

που εβόα σαν ηχείο 

Όλα τριγύρω πνίγονταν

στο αίμα και στο δάκρυ 

βροχή ξεκίνησε ψιλή 

στης γης όλα τα μάκρη 

Ο έρωτας μας κάγχαζε 

πως γνώριζε τα πάντα 

και πήρε τα βαριά κλειδιά 

και τα 'κρυψε στη γλάστρα 

Τ' αγκάθια μας αγκύλωναν

και έτρεχε το πύον

μαζί με το αί­μα το πηχτό 

που εβόα σαν ηχείο. 

Το ταξίδι

Γύρισες πίσω και με είδες 

αμάραντο λουλούδι 

κι ήσουν ωραίος σαν αστραπή 

του όρθρου μου τραγούδι 

Μελάνια είχες στα χέρια

από 'να ποίημα που χες γράψει 

ζωντάνευες τα πεφταστέρια 

γλιστρούσες σαν το μετάξι 

Σε πήρα στα δυο μου χέρια 

κι έλαμψαν οι στράτες 

σε πήγα στ' ουρανού τα καλοκαίρια 

σε 'φτασα ως τις παράγκες 

Εκεί που ηχούν του πόθου τα τραγούδια 

και απ' τις φλέβες βγαίνει αίμα 

ομορφαινες σε 'βγαζα σεργιάνι 

στου φεγγαριού το στερνό γέρμα 

Με κοίταξες με μάτια που αστράφταν 

από του έρωτα τις μνήμες 

σου έδωσα χάρτινο όνομα 

σε άγγιξα στις κνήμες 

Σε πήρα στα δυο μου χέρια 

κι έλαμψαν οι στράτες 

σε πήγα στ' ουρανού τα καλοκαίρια 

σε 'φτασα ως τις παράγκες.

Ο βυθός

Σπατάλησα τα νιάτα μου 

σε έργα και ημέρες 

βαθιά ήτανε τα νερά

σπασμένες οι αντένες 

Το σώμα μου βυθίστηκε 

σωσίβιο δεν είχα 

έχασα γη και ουρανό 

έψαξα δεν σε βρήκα 

Μόνο εσύ θα μπόραγες 

τον κόσμο να κινήσεις

και να με βγάλεις στον αφρό 

ή να με αφανίσεις 

Εσύ να φύγεις θέλησες 

παραδερνα στο κύμα 

στιγμή δεν με συμπόνεσες 

πήρα την κατρακύλα 

Απ' το βυθό που βρίσκομαι 

σου στέλνω τα φιλιά μου 

ποτέ κι αν δεν μ' αγάπησες 

θα σ' έχω στην καρδιά μου 

Μόνο εσύ θα μπόραγες 

τον κόσμο να κινήσεις

και να με βγάλεις στα ρηχά 

ή να με αφανίσεις 

Σε κερδίζω χάνοντας σε

Αφιερωμένο στην παρέα της Ν. Φιλαδέλφειας 

Μες στον καμβά της φύσης 

είσαι αστέρι λαμπερό 

είσαι η δροσιά του Μάη 

που φτάνει ως τον ουρανό 

Πόσα δεν πήρα σκαλοπάτια 

ώσπου να σε κερδίσω 

του παραδείσου τις στιγμές 

κοντά σου για να ζήσω

Σε κερδίζω χάνοντας σε

ακόμα κι όταν φεύγεις 

και δάκρυ γίνομαι χαράς 

όταν με συντροφεύεις 

Σου πλέκω με χρυσοκλωστή

ένα μακρύ φουστάνι 

να μοιάζεις σαν τη χαραυγή 

και σαν της γης γεράνι 

Στις μουσικές σου κρύβομαι 

στα γλέντια σου χορεύω 

και με μαντήλι στο λαιμό 

στη νιότη σου πιστεύω 

Σε κερδίζω χάνοντας σε

ακόμα κι όταν φεύγεις 

και δάκρυ γίνομαι χαράς 

όταν με συντροφεύεις. 

Οι χάντρες

Στ' αγκάθια μέσα κρύβεσαι 

πέτρας στήνεις κονάκι 

και στην καρδιά που ξαγρυπνά

πικρό στάζεις φαρμάκι 

Οι νύχτες σε ζηλεύουνε 

κι άστρα πετούν στο διάβα

βγαίνεις αψύς καμαρωτός 

τρόμο σκορπάς και λάβα 

Προσεύχομαι να 'σαι καλά 

κι ας με ποτιζεις δάκρυ 

να φτάνει η φήμη σου παντού 

όπου δεν φτάνει μάτι 

Σε βρίσκουν άγγελοι γυμνοί 

στολή καινούργια θέλουν 

κρουστά φτερά για να πετούν 

μηνύματα να στέλνουν 

Σε βρίσκει κι ο αρχαντος Θεός 

και σου κρεμάει χάντρες 

δώρα πολύτιμα ακριβά 

να περπατάς στις Πλάτρες 

Προσεύχομαι να 'σαι καλά 

κι ας με ποτιζεις δάκρυ 

να φτάνει η φήμη σου παντού 

όπου δεν φτάνει μάτι.

Το σήμαντρο

Του έρωτα το σήμαντρο 

απόψε θα χτυπήσω 

γλυκόλαλη θα 'χει φωνή

κι αέρα πελαγίσιο 

Να έρχονται να προσκυνούν 

όλες της γη οι μούσες

μελαχρινες μα και ξανθές 

της ομορφιάς οι ρουσες 

Αποσταμένος να 'ρχεσαι εσύ

με την καρδιά σφιγμένη 

ευχές τραγούδια να σκορπάς 

σ' όλη την οικουμένη 

Να κόβω δάφνες και μυρτιές 

να μπαίνω μες στα δάση

να σου στολίζω τ' όνειρο 

πριν ή ψυχή ξεχάσει 

Πριν αποδράσει στα χλωμά 

του κόσμου παραθύρια 

και γίνει ίσκιος και καημός 

μπορντούρα από σταφύλια 

Αποσταμένος να 'ρχεσαι εσύ

με την καρδιά σφιγμένη 

ευχές τραγούδια να σκορπάς 

σ' όλη την οικουμένη.

Οι ζαριές

Οι βουκαμβίλιες άνθισαν 

το θέρος εδώ μένει 

τζιτζίκια ακούγονται παντού 

κι ο γλάρος επιμένει 

Οι τροχαλίες του καιρού 

δέσαν στ' ακροθαλάσσι 

οι υποσχέσεις δόθηκαν 

μοσχοβολά η πλάση 

Στα σινεμά τ' αγιόκλημα

νοτίζει τις αγκάλες 

δίπλα του ο βασιλικός 

μνήμες ξυπνά μεγάλες 

Έρχονται στο κατάστρωμα 

δυο δυο τα ζευγαράκα 

και με τον μπάτη συζητούν 

με βάρδιες στα μπαράκια 

Είναι ο ήλιος αρχηγός

κι αρχάγγελος η δύση 

ανάβει ο κόσμος πυρκαγιές 

παίζει ζαριές η φύση 

Στα σινεμά τ' αγιόκλημα

νοτίζει τις αγκάλες 

δίπλα του ο βασιλικός 

μνήμες ξυπνά μεγάλες.

Γαλάζια χάντρα

Με τη φωνή μου δυνατά

σου είπα έλα πάλι 

φωλιά να φτιάξουμε στη γη

σ' έρημο ακρογιάλι 

Να 'χει τις πόρτες στο νοτιά 

βοριά να μην φοβάται 

να 'χει κι ένα σήμαντρο 

γιορτές για να θυμάται 

Να βγαίνει κάθε χαραυγή 

μ' άστρα στις χούφτες μέσα 

να λάμπει να φεγγοβολά 

δύναμη να' χει μπέσα 

Να το ζηλεύουν οι ουρανοί 

κόσμος να το θαυμάζει 

νερό τα άνθη να κερνά 

να πνίγει το μαράζι 

Από χαρά να τραγουδά 

με βότσαλα να παίζει 

χάντρα γαλάζια να φορά

να στρώνει το τραπέζι 

Να βγαίνει κάθε χαραυγή 

μ' άστρα στις χούφτες μέσα 

να λάμπει να φεγγοβολά 

δύναμη να' χει μπέσα.

Ο όρκος

Φοβήθηκα το δειλινό 

όταν ο ήλιος πέφτει 

και γρατζουνά το χείλη του 

κοιτώντας τον καθρέφτη 

Φοβήθηκα πήγα κοντά 

κι είπα να τον σηκώσω

για να του γιάνω την πληγή

αψέντι να του δώσω 

Όλες του κόσμου τις χαρές 

μπροστά του να του πάω 

δύο κλώνια δεντρολίβανο 

που τόσο αγαπάω 

Να γίνουμε αδερφοποιτοί

φιλί να τον κεράσω 

καφέ από τη χόβολη 

νερό από το δάσος 

Με κοίταξε και δάκρυσα

του φώναξα θυμήσου 

στου θέρους τ' άσπρα μνήματα 

που μου λεγες ορκίσου

Όλες του κόσμου τις χαρές 

μπροστά του να του πάω 

δύο κλώνια δεντρολίβανο 

που τόσο αγαπάω.

Οι κάμαρες των ποιητών

Οι ποιητές προτιμούν τις στενές 

και χωρίς παράθυρα κάμαρες.

Αποφεύγουν τα άνετα και ηλιόλουστα

δωμάτια μην τυχόν γίνουν η αιτία 

και ξεδιπλωθεί το χαλί της έμπνευσης τους

σπάταλα και χάσουν έτσι τον ειρμό, το μετρό 

και τη μουσικότητα των στίχων τους.

Φοβούμενοι κι όχι αδίκως την παραζάλη 

των άσκοπων μετακινήσεων που θα τους

εκτροχιάσει στο κενο σαν τα ασυγκράτητα τρένα 

στον κατήφορο.

Παίρνουν μεταχειρισμένες εφημερίδες 

και κλείνουν και την πιο μικρή χαραμάδα.

Η έκθεση στον ήλιο λένε θέλει πολλή 

περίσκεψη και σύνεση.

Αδύναμα από τα γραπτά όπως έχουν 

μάτια θα βλαφτεί η όραση τους 

ο τρόπος που αντικρίζουν ένα λουλούδι,

ένα ταπεινό έντομο ή μια καλλίγραμμη 

κοπέλα που και η πηγή της τέχνης τους.

Αν θέλετε λοιπόν ποιήματα στο μέλλον 

περιοριστείτε εσείς μόνο στα εκτεταμένα

και καλόβολα δωμάτια.

Οι πόρτες σας ας είναι μεγαλοπρεπείς

και λουσμένες στο φως σαν αψίδες. 

Οι ποιητές πάντα θα διαλέγουν για οικία 

τους τις στενές φυλακές μιας αχαλίνωτης 

κατα τ' άλλα έμπνευσης πέρα από την 

απληστία που τους καίει τις σελίδες τους 

σαν πυροτέχνημα. 

Λαθος στόχευση

Τα χρυσά όπου νόμισες ότι είχες

κουμπιά είναι οι δαχτυλήθρες 

που φορούν τα κορίτσια για 

να γλυτώσουν από τη μάστιγα 

της βελόνας όταν ράβουν 

τα μαλαματένια σιρίτια 

στο παλτό της νόνας τους.

Βιάστηκες να με απογοητεύσεις,

ένας προπέτης ήσουν,

ένας κυνηγός μαγισσών. 

*

Νόμισες ότι βρήκες θησαυρό.

Δεν ήξερες ότι έχει ταπεινή αξία. 

Πως ηταν απλά το κομποδεμα 

της γιαγιάς για να πληρώσει 

τον βαρκάρη που θα την περάσει 

απέναντι. 

Πέντε έξι χάλκινα δηνάρια

συγκεκριμένα ελάχιστος παράς

που απ' την αγορά είχε ήδη αποσυρθεί 

*

Βάδιζες ώρα πολλή. 

Είχες καβαλήσει το βουνό 

και πήγαινες.

Αγνοούσες που ήταν η κορυφή. 

Νόμιζες πως την είχες κατακτήσει. 

Βιάστηκες κι έμπηξες τη σημαία 

στις χαμηλές πλαγιές του βουνού. 

Γιόρτασες την νίκη σου

πίνοντας αψέντι που δεν το σήκωνες.

Σε εδωσε η εικόνα σου κ ιη έπαρση σου.

*

Με τα ακροδάχτυλα σου

ρυτίδωνες την επιφάνεια της λίμνης. 

Το είχες για παιχνίδι καταπώς ελεγες.

Άσε τα νερά να κινηθούν 

ελεύθερα σου είπα. 

Πληγώνεις το πουκάμισο της φύσης

δεν το καταλαβαίνεις. . 

Ξεροβηξες κι έφερες την παλάμη 

στο στόμα. 

Γαλήνεψαν τα νερά αποφορτίστηκαν

Πρόβαλλε ένα βατράχι, κόαξε κι εσύ

απομακρύνθηκες, μισούσες θανάσιμα

ό,τι σε ομορφιά σε ξεπερνούσε. 

*

Βρέθηκες καταμεσής στο πέλαγος.

Ξεφούσκωσε η βάρκα που είχες.

Τώρα πώς θα γυρίσεις πίσω 

που ούτε δέκα απλωτές στη σειρά 

δεν ξέρεις να κάνεις. 

Ήσουν παντελώς απροετοίμαστη .

Ή στην κοιλιά ενός κήτους 

θα βρεθείς ή βορά στο στόμα 

ενός καρχαρία. 

Το σωσίβιο σου λιαζεται στην ακτή. 

*

Φύσηξε όστρια. 

Λικνιζόσουν μαζί με την άμμο

σε έναν ατέλειωτο χορό. 

Οι αμμόλοφοι γύρω ανέπνεαν 

ελευθερία. 

Εσύ  κοντανάσαινες. 

Θα κουραστείς στην πορεία σου είπα. 

Σκέψου πως η άμμος έχει

δισεκατομμύρια κόκκους ενώ εσύ

αποτελείσαι μόνο απο κάποια 

μετρημένα κύτταρα σε σύγκριση με αυτή 

και μάλιστα βρίσκεσαι σελίδα κρισιμη ηλικία.

Εκκωφαντική θνητότητα

Έπεσαν σαν μακρόστενες σανίδες 

οι ενοχές και κάρφωσαν τα πακέτα 

που μέσα είχαμε στοιβάξει τα όνειρα 

μαζί με ένα λικέρ πικραμύγδαλο

που προορίζονταν για κέρασμα

στους επιφανείς νεκρούς μας.

Ύστερα γείραμε στο μαξιλάρι 

καταπονημένοι κι αρχίσαμε 

να μετράμε τ' αστέρια διπλή 

και τριπλή φορά. 

Έπρεπε να μείνουμε ξυπνητοί. 

Πάντα πάνω στην πρώτη χιλιάδα

σταματούσαμε το μέτρημα 

για να πάρουμε ανάσα. 

Δεν περίσσευε το οξυγόνο 

προσπαθούσαμε όμως.

Μικρές φυσαλίδες σχηματίζονταν 

σε κάθε μας προσπάθεια μας.

Είχαμε βάλει στόχο να μην απογοητεύσουμε 

τα ακροδάχτυλα της μάνας 

που μας πασπάτευαν με έναν υπέρτατο βαθμό

θαλπωρής στην επιδερμίδα τους.

Πέρασαν νύχτες πολλές. 

Άγρυπνοι εμείς δεν το βάζαμε κάτω. 

Παλέψαμε με τις οχιές της ενοχής

μα στο τέλος διαπιστώσαμε τρελαμένοι 

πως τα όνειρα μας είχαν κάνει φτερά. 

Μόνο μια σταξιά πικραμύγδαλο 

είχε μείνει άθικτη.

Αδηφάγα τα μάτια των νεκρών 

μας κυνηγούσαν κι έρχονταν κατά πάνω μας. 

Τότε σκεφτήκαμε τα χέρια της μάνας μας

έτσι μπορέσαμε να καθησυχάσουμε 

λιγο τους νεκρούς μας. 

Η μάνα σαν παιδιά τους φρόντισε

κι εμείς με μια πρωτόγνωρη αθωότητα 

αρχίσαμε να χτίζουμε πόντο τον πόντο

τη νέα σκάλα των ονείρων μας

με ένα μόνο υλικό αυτό της επίγνωσης 

ότι είμαστε αθάνατοι μέσα στην 

εκκωφαντική θνητότητα μας.

Η χλαμύδα

Οι ουρανοί σε χαίρονται 

και μια πυγολαμπίδα

φωτίζει το δρομάκι σου

και σου φορά χλαμύδα 

Χλαμύδα ως τα νύχια σου 

που κρύβει το κορμί σου 

αυτό το άγιο σώμα σου 

κι όλη τη δύναμη σου

Αδύναμος φτάνεις σε με

με τη ψυχή να τρέμει 

κανένας δεν σε προσκυνά

γυρνάς σ' έρημα  μέρη 

Μόνο εγώ σε χαιρετώ 

βωμούς στήνω για σένα 

του έρωτα ενθύμια 

μην πας προς τα χαμένα 

Κοντά μου μόνο να 'ρχεσαι 

να κλέβεις απ' το φως μου

και η μακριά χλαμύδα σου

να' ναι ο κρυφός καημός μου

Αδύναμος φτάνεις σε με

με τη ψυχή να τρέμει 

κανένας δεν σε προσκυνά

γυρνάς σ' έρημα  μέρη 

Περιδίνηση

Για σένα αντίκρισα τη γη

για σένα εγεννήθη 

είδα το φως των αστεριών 

κι ότι για με εκρίθη 

Το λυγερο σου το κορμί 

έχει όλες τις χάρες 

έχει του ουρανού μορφή 

σαν βγαίνεις απ τις σκάλες 

Περνάς και σειέται όλη η γη

σεισμοί δονούν τον κόσμο 

μικραίνει μπρος σου τ' άπειρο 

μύρα σκορπάς και δυόσμο 

Μια μέρα ανοιξιάτικη 

έρχεται και σ' αγγίζει 

φεγγοβολάς σαν το γυαλί 

ο ήλιος σαν το λούζει 

Φτωχή κι εγώ σ' αναζητώ

όλη στο φως σκορπιέμαι 

παίρνω αγκαλιά τον ζεφυρο 

και πως με θες πλανιέμαι 

Περνάς και σειέται όλη η γη

σεισμοί δονούν τον κόσμο 

μικραίνει μπρος σου τ' άπειρο 

μύρα σκορπάς και δυόσμο.

Αγρύπνια

Τα λουλούδια που μου 'φερες

ήταν νεκρολουλουδά από ένα 

παραμορφωμενο στην άσφαλτο

νεαρό σώμα. 

Μύριζαν φορμόλη αμωνία και

πηχτό ιδρώτα. 

Είχαν την όψη ενός έρωτα που

ξεψύχησε σε φτηνά ράντζα 

επαρχιακού νοσοκομείου,

ενός έρωτα που ποτέ δεν 

μετουσιώθηκε σε μια αναθηματική 

λήκυθο μέσα της τα αρώματα 

να βάζουν τα νεαρά κορίτσια. 

Ποτέ δεν με αγάπησες μόνο πάνω 

στο γυμνό μου σώμα 

στοιχημάτισες το θάνατο μου. 

Ήμουν για εσένα το άγρυπνο μάτι 

της μάνας που παραφυλάει 

στην ασφαλτο για να αποτρέψει 

το κακό που βλέπει να έρχεται. 

Σε κοιτώ και μαραίνομαι.

Σε ξεχωρίζω και φεύγεις.

Σου στρώνω το κρεβάτι 

και αναπηδάς σαν να κάθεσαι 

πάνω σε αγκάθια. 

Τα λουλούδια θα στα επιστρέψω 

το κρύο χνώτο της μάνας 

στο μάγουλο μου αυτό επιτάσσει. 

Κρυώνουν οι νεαροί νεκροί της 

στα λευκά τους φερετρα

χωρίς αυτά κρυώνω κι εγώ 

όταν στην αγρύπνια για χρόνια 

σε αναζητώ και δεν έρχεσαι. 

Δικός μου γίνε

Χαλάλισες τα νιάτα σου

σε άδοξες αγάπες

αγάπες που δεν ξέρανε

ν' αφουγκραστούν τις στάχτες 

Δαφνοστεφής ο έρωτας

ζητά αίμα και δάκρυ 

ψυχορραγεί μα δεν πονά 

κοντά φέρνει τα μάκρη 

Ρίχνει φωτιά για να καεί 

παίζει κρυφτό με τ' άστρα

το χαλινάρι του σπαθί

φεγγοβολά στα κάστρα 

Αν θα τον δεις να έρχεται

χαλί στρώσε το σώμα

γιατί διψάει και πεινά

κι άμορφο ψάχνει στόμα 

Δως του νερό δως του φαΐ 

και πίσω μη κοιτάξεις

μ' αγάπες που εξεταζουνε

πότε να μην ταιριάξεις

Ρίχνει φωτιά για να καεί 

παίζει κρυφτό με τ' άστρα

το χαλινάρι του σπαθί

φεγγοβολά στα κάστρα.

Συνάντηση

Χτες πάλι σε επρόσμενα 

πίσω απ' το δημαρχείο 

εκεί που σε εγνώρισα 

θα 'ταν δεν θα 'ταν δύο 

Φορούσε η νύχτα τα καλά 

ταφτάδες και στολίδια 

αργά ή ώρα κύλαγε 

σαν να 'παιζε παιχνίδια 

Οι δρόμοι ήταν ανοιχτοί 

κόσμος πολύς περνούσε 

και το φεγγάρι από ψηλά 

με ομορφιά κεντούσε

Πέπλα βαριά μου έφτιαχνε 

με τ' ασημένιο χέρι 

κι .ομόρφαινα να μ' αγαπάς 

του πόθου μου αστέρι 

Περνούσε η ώρα κι έφευγαν 

οι ελπίδες να γυρίσεις 

βαρύ τσιγάρο ο καημός 

που ξέχασες να σβήσεις 

Οι δρόμοι ήταν ανοιχτοί 

κόσμος πολύς περνούσε 

και το φεγγάρι από ψηλά 

με ομορφιά κεντούσε.

Άναρχη πορεία

Κι απόψε δεν σε γνώριζα 

γινόσουν ένας άλλος 

στ' αστέρια μέσα βάδιζες 

δεν έπιανες σινιάλο 

Στα χέρια σου ο έρωτας 

έχανε την ουσία 

μικρό πουλί που σπαραζε 

στροφή στην αμαρτία 

Στάσου λιγάκι φώναζα

μην περπατάς στα χάη 

εκεί ψηλά θα διαλυθείς 

βεγγαλικό που σκάει 

Δεν έπαιρνα απόκριση 

τρένο σε ράγα κρύα

φανάρι δεν το σταματά 

κι όλο χάνει πορεία 

Μόνη στέκω στο άπειρο 

που διάλεξες για σώμα 

ξέφτισε πέρα ο ουρανός 

και σε ζητώ ακόμα 

Στάσου λιγάκι φώναζα

μην περπατάς στα χάη 

εκεί ψηλά θα διαλυθείς 

βεγγαλικό που σκάει.

Το σχήμα της αγάπης

Πάνω σε ξύλο σκάλισα 

το σχήμα της αγάπης 

βαθιά πολύ το χαραξα

τρανός γίνηκα πλάστης 

Από την αρχή σε έπλασα

με χώμα και με αίμα

ζωή καινούργια σου 'δωσα

σε πήγα ως το τέρμα 

Στα χείλη σου 'βάλα φιλί 

να σε ποθούν νεράιδες 

στα χέρια σου 'δωσα φωτιά 

να φλέγονται οι κυράδες 

Είσαι δικός μου μονάχα

ποτέ δεν θα σε χάσω

φωλιά σου στήνω κι έρχεσαι 

με μεταξένιο λάσο 

Γύρω βοούν οι γειτονιές 

σαν κάνεις να περάσεις 

και ξεσηκώνεις τις καρδιές 

χωρίς να τις πειράξεις 

Στα χείλη σου 'βάλα φιλί 

να σε ποθούν νεράιδες 

στα χέρια σου 'δωσα φωτιά 

να φλέγονται οι κυράδες.

Χαλκομανίες

Χαλκομανίες κόλλαγες 

στ' αστέρια και γελούσες 

ήσουν παιδί κι είχες φτερά 

κι όλο ψηλά πετούσες 

Έφερνες χρώματα πολλά 

στους ουρανούς με χάρη 

και με την πούλια μιλαγες 

σφιχτά φορώντας σάρι

Έχει η χώρα σου χαρά 

μέλισσα που μεθάει 

μπροστά σε ολάνθιστο ανθό

και χαμηλοπετάει

Τρέχω κι εγώ για να σε βρω

κοντά σου ταξιδεύω 

το χαλινάρι πέταξα

νέους κόσμους γυρεύω 

Κόσμους με άνθη κόκκινα

πνιγμένους μες στη γύρη 

λαγγέματα του φεγγαριού 

δίπλες σε πανηγύρι 

Έχει η χώρα σου χαρά 

μέλισσα που μεθάει 

μπροστά σε ολάνθιστο ανθό

και χαμηλοπετάει.

Το ταξίδι του χαρταετού

Με κάλεσες στην πόρτα σου

κι ήταν πρωί θυμήσου 

δροσιές ανέβαζε η γη

δάκρυ του παραδείσου 

Τ' αηδόνια γλυκολάλαγαν 

θείους ψαλμούς στη φύση 

γάργαρο έτρεχε νερό

σε σκαλισμένη βρύση 

Ήσουν στο πρώτο ξύπνημα

νομίζω πως γελούσες 

το όνειρο που είχες δει

στο αίμα σου κυλούσε 

Εζήτησα τα χείλη σου

τη καθαρή ματιά σου 

να μπω στη χώρα σου γυμνή

ν' αγγίξω τα φτερά σου

Ψηλά να πάω να πετώ 

χαρταετός στα χάη 

στους ουρανούς να ξανοιχτώ

μελτέμι που σφυράει 

Ήσουν στο πρώτο ξύπνημα

νομίζω πως γελούσες 

το όνειρο που είχες δει

στο αίμα σου κυλούσε 

Το σκοτεινό δεντρί

Ήσουνα σκοτεινό δεντρί 

κι ο κεραυνός σε βρήκε 

όλους τους κλώνους έκαψε 

κορμό μόνο σ' αφήκε 

Νεράκι έψαξα να βρω

λίγο να ξεδιψάσεις 

τη λάβρα απ' το σώμα σου 

στ' άπειρο να πετάξεις 

Με είδες και με κάλεσες 

λίγο να σε συντρέξω 

κάρβουνα στάχτες μάζεψα

καημους άφησα απέξω 

Όλα τα έδωσα για σε

για λίγο πικρογέλιο 

τα δάκτυλα που σ' άγγιξαν 

τα έχεις για βαγγέλιο 

Στο πλάι μου θα αναστηθείς 

νέους κλώνους θα δώσεις

τον έρωτα που σου 'χω  εγώ

πότε να μην προδώσεις .

Με είδες και με κάλεσες 

λίγο να σε συντρέξω 

κάρβουνα στάχτες μάζεψα

καημους άφησα απέξω 

Η άγκυρα

Πέτρες εγώ τη θάλασσα 

ως πέρα θα τη στρώσω

δρόμους θα φτιάξω ανοιχτούς 

να ρθω να σ' ανταμώσω

Δεν ημπορώ και πνίγομαι 

άγρια τα νερά της

δεν ημπορώ και χάνομαι 

σβούρα στα θέλγητρά της 

Πολλούς θα φέρω μάστορες 

χρυσά φλουριά θα δώσω

το όνειρο της αγάπης μας

κρυφά να εκπληρώσω 

Δεν θα σ' αφήσω μόνο σου

να χάνεσαι στα πλάτη 

γέφυρα το κορμάκι μου

στεριά τ' άγρυπνο μάτι 

Με χίλια βλέμματα εγώ

θα σε καλώ κοντά μου 

χάντρα θα δένω στο λαιμό 

άγκυρα στα πλευρά μου

Πολλούς θα φέρω μάστορες 

χρυσά φλουριά θα δώσω

το όνειρο της αγάπης μας

κρυφά να εκπληρώσω.

Η παγίδα

Μες στου γιαλού τα βότσαλα

κρύφτηκε η αγάπη 

όταν με άμμο έχτιζες

σπίτι γερό του μπάτη 

Ήρθε το κύμα κι έκανε

το σπίτι δυο κομμάτια 

έχασκαν τα παράθυρα 

σαν πονεμένα μάτια 

Μια μέδουσα σου έστησε 

παγίδα και σε πήγε

πέρα σε τάφους σκοτεινούς 

που νους κανείς δεν είδε 

Όλα τα ορφανά θρηνούν 

λιγότερο από εσένα 

ναυάγησαν τα σχέδια 

έσπασε η καδένα 

Βαρύ το στήθος έγινε 

κισσός που πνίγει κήπο 

ρίζες δεν έχεις ν' απλωθείς 

άλλον ν' ακούσεις χτύπο 

Μια μέδουσα σου έστησε 

παγίδα και σε πήγε

πέρα σε τάφους σκοτεινούς 

που νους κανείς δεν είδε.

Οι τύποι του ήλιου

Ανέβηκα για να σε δω

στου ήλιου το περβάζι 

έγινα σφαίρα πύρινη 

κι έλεγα δεν πειράζει 

Πετούν οι τόποι σου φωτιές 

είσαι του ήλιου λάμα 

βαθιά τις σάρκες σιγοκαίς

και πνίγονται στο κλάμα 

Άνεμο ψάχνω για να βρω 

μήπως και με δροσίσει 

χέρι αγγέλου να πιαστώ 

χορό ενός δερβίση 

Δεν φεύγω όσο κι αν πονώ 

σώμα ψυχή σου φέρνω 

χάντρα γαλάζια να φοράς 

κάθε που θα σε παίρνω 

Ο ουρανός μου είσαι εσύ 

στερνή μου αμαρτία 

ρίχνω ζαριά κερδίζω σε

πλέω στην ευτυχία

Άνεμο ψάχνω για να βρω 

μήπως και με δροσίσει 

χέρι αγγέλου να πιαστώ 

χορό ενός δερβίση.

Όλα εσύ

Αμάρτησα για ένα φιλί 

που σου 'δωσα μια μέρα

μου λεγες φύγε μακριά 

πήγαινε παραπέρα 

Μα η καρδιά μου προσταζε 

κοντά σου για να μείνω

να πίνω απ' το δάκρυ σου 

μόνο να μην σε αφήνω 

Αν η καρδιά είναι νησί 

εσύ είσαι το γαλάζιο 

είσαι το κύμα κι ο γιαλός

αυτό που δεν αλλάζω 

Χρόνια εγώ θα κυνηγώ 

της αστραπής το μίτο 

θα χάνομαι στα όνειρα 

θα κάνω πως σου λείπω 

Θα πλάθω σχέδια για μας

και στίχους θα σου κάμω 

ο ίσκιος σου να γίνομαι 

η ζωγραφιά στην αμμο

Αν η καρδιά είναι νησί 

εσύ είσαι το γαλάζιο 

είσαι το κύμα κι ο γιαλός

αυτό που δεν αλλάζω.

Το τραγούδι των αστεριών

Απόψε στο στερέωμα 

χρυσό αστέρι ήρθες

έλαμψαν όλα γύρω μου

και ψήλωσα δυο πήχες

Θεός για σένα θα γινώ 

την πλάση θα αλλάξω 

αυγή θα κάνω τη νυχτιά

να ρθω να σε αρπάξω 

Μην μ' αρνηθείς τον έρωτα 

μην μείνεις μονάχη σου

εγώ μες στην καρδούλα μου 

κλειδώνω τη μορφή σου

Αστράφτουν γύρω αγκαλιές 

μα όλες είναι ξένες 

λείπει η γλυκιά ανάσα σου 

του πόθου οι αντένες 

Ανάβω φως να σε θωρώ 

η ομορφιά σου σφάζει 

πούλια εσύ κι αυγερινέ 

διώξε μου το μαράζι 

Μην μ' αρνηθείς τον έρωτα 

μην μείνεις μονάχη σου

εγώ μες στην καρδούλα μου 

κλειδώνω τη μορφή σου.

Πετροπόλεμος

Αποδιωγμένο ήσουνα 

πουλί σ' έρημη στράτα 

πετούσες μες στις ξόβεργες 

και σου 'λεγα σταμάτα 

Είχες πολύχρωμα φτερά 

κι ακονισμένα νύχια 

κι όποιον στο δρόμο έβλεπες 

του έσκιζες τα στήθια 

Γιατί ήσουν άνεμος αψύς 

που η πυρκαγιά τον σπρώχνει 

σε μέρη που δεν έχει φως

κι όλη η ζωή τον διώχνει 

Κοντά σου δεν με άφηνες 

να 'ρθω να σου μιλήσω 

τον έρωτα μου να σου πω

και να στον τραγουδήσω 

Έμεινα να σε καρτερώ

χωρίς καμιά ελπίδα 

και πετραδάκια να πετώ 

στη λυγερή σημύδα 

Γιατί ήσουν άνεμος αψύς 

που η πυρκαγιά τον σπρώχνει 

σε μέρη που δεν έχει φως

κι όλη η ζωή τον διώχνει.

Ο στρατηλάτης

Με στρατηλάτη έμοιαζες 

στον πόλεμο ριχνόσουν 

φωτιές πετάν τα μάτια σου

πρώτος πάντα ερχόσουν 

Είχες στα χέρια σου σπαθιά 

χάλκινη ειχες φτέρνα 

πολλά σε ακολούθαγαν 

πλήθη απ' την αρένα 

Πόλεμος είναι ο έρωτας 

που εσύ καλά κατείχες 

και τα κορμιά σπαραζουνε 

τις μεταξένιες νύχτες 

Παιάνες γράφω για εσέ 

τις μάχες να κερδίζεις 

και βάγιες στρώνω εις τη γη

εκεί για να βαδίζεις 

Να παίρνεις απ' τ' αρώματα

τη γλύκα και τη χάρη

μ' ασέλωτο να χάνεσαι 

πέρα απ' το φεγγάρι 

Πόλεμος είναι ο έρωτας 

που εσύ καλά κατείχες 

και τα κορμιά σπαραζουνε 

τις μεταξένιες νύχτες.

Με τον τρόπο ενός μικρού παιδιού

Φόρεσε μακριά άσπρα γάντια.

Άνοιξε τα χέρια της.

Πετούσε, ναι πετούσε.

Με αγριοπερίστερο έμοιαζε 

που απέλπιδα ζητά το ταίρι του 

πάνω από τις καλαμιές και τις

συστάδες των δέντρων. 

Το παιδί δίπλα της άκουσε 

τον ήχο των φτερών 

κι αποκοιμήθηκε αποκαμωμένο

σαν μέσα σε τραγούδι κοτσυφιών. 

Στο πρόσωπο του απλώνονταν 

θριαμβευτικά η έπαρση του ύψους

και η αποδόμηση των συντεταγμένων.

Ένα αεράκι στα βλέφαρά του

το έσπρωχνε στη χώρα των ονείρων

εκεί που η βαρύτητα καταργείται 

και μικρά φτερά ίπτανται πέρα 

και πάνω από την όποια ύπαρξη

σαν επιδερμίδα νεογνού.

*

Λευκό στεφάνι 

Η μητέρα ετοίμασε το γάλα. 

Το μικρό παιδί συνοφρυώθηκε.

Ένα λευκό στεφάνι 

σχηματίστηκε στα χείλη του.

Έκανε να σκουπιστεί 

και μια αίσθηση ελευθερίας 

το σήκωσε δυο μέτρα ψηλά από τη γη.

Η ακαταδεξια έχει άσπρο χρώμα 

σαν το λευκό στεφάνι στα χείλη 

του, στην παλάμη του και στο ανάστατο 

βλέμμα της μάνας του.

Παραδίπλα ένα άγαλμα που είχε δει

τη σκηνή έριχνε 

στον κερματοδέκτη της μοναξιάς

το τελευταίο του κέρμα. 

Ίλιγγος

Άπλωσες λευκή σημαία 

κι αιχμάλωτο σε πήρα

μπήκες μες στα καντούνια μου

κι αναψα τον λαμπτήρα 

Να δω τα δυο τα μάτια σου 

που δακρυσμένα μένουν

και μέσα στην πικρία τους

δείχνουν να με προσμένουν 

Είσαι εδώ κι είσαι παντού 

με ξέρουν τα φιλιά σου 

κι αν κάποτε σε πόνεσα

φταίει το πέρασμα σου

Ήρθες γεμάτος όνειρα 

σφαγμένος απ' το πάθος 

έκοψες την ανάσα μου

και μ' έσυρες στο βάθος 

Όλος ο κόσμος γύριζε 

ίλιγγος σε μεθύσι 

έχασα τον βηματισμό 

δεν έβρισκα τη λύση 

Είσαι εδώ κι είσαι παντού 

με ξέρουν τα φιλιά σου 

κι αν κάποτε σε πόνεσα

φταίει το πέρασμα σου.

Πλήρης άνθιση

Είμαστε ανεβασμένοι στο τελευταίο 

βαγόνι της Άνοιξης. 

Μάιος, με τα μυτερά σκαρπίνια του

στο χρώμα της ώχρας. 

Οι Αμαρυλλίδες μπουμπούκιασαν 

κι είναι έτοιμες να ανατινάξουν

τα χωνιά τους στο φως.

Αγγίζω τη σάρκα τους, βελούδινη. 

Όλο το χρόνο οι βολβοί τους

συμμετείχαν στο ανοικτό συμπόσιο 

της ομορφιάς μαζί με τους μύστες 

του κάλλους. 

Το ρυγχώδες φύλλωμα τους προσεκτικά 

κράταγε σημειώσεις. 

Λιγόζωες.

Απαράμιλλης ομορφιάς.

Στοχαστικές. 

Στης ποίησης δοσμένες τη ρότα. 

Καρτεράω σαν παιδί ανυπόμονο 

την πλήρη άνθιση τους, την προβολή 

της μικρού μήκους ζωής τους.

Δεν βιάζονται καθόλου, η ομορφιά τους

εκτός του ότι θα εμπνεύσει 

θα επιδράσει και στο σκοτεινό δωμάτιο 

της νύχτας που μόνοι κατοικούμε

περιχαρακωμένοι από καιρό σε ένα 

αδυσώπητο χειμώνα. 

Εκεί που ζεις

Έχεις στα μάτια σου μπροστά 

της Παναγιάς εικόνα 

κι εγώ εκεί γονατιστή

τριάντα τόσα χρόνια 

Τα αστέρια σε γνωρίζουνε 

κι έρχονται σιμά σου

μέλι δίνουν τα χείλη σου 

χαϊδεύουν τα μαλλιά σου 

Ζεις σε πλανήτη μακρινό 

κι άγγελοι σε φροντίζουν 

γυρνάς κουμπί κι ανθίζουνε 

τα δέντρα και καρπιζουν 

Σε βρίσκω μες στα όνειρα 

την όψη σου ενθυμούμαι 

κι ας πέρασαν χρόνοι πολλοί 

πότε δεν σ' απαρνούμαι 

Σήμερα ετοίμασα φτερά 

κοντά σου να πετάξω 

να νιώσω την ανάσα σου 

μη φεύγεις να φωνάξω 

Ζεις σε πλανήτη μακρινό 

κι άγγελοι σε φροντίζουν 

γυρνάς κουμπί κι ανθίζουνε 

τα δέντρα και καρπιζουν.

Τα πάθη της καρδιάς

Φυσάει αέρας στην καρδιά 

και παίρνει της τα φύλλα 

και την γυμνωνει από χαρές 

με πιάνει ανατριχίλα 

Γυμνή η καρδιά μου προσπαθεί 

στο ψύχος να γλιτώσει 

να αμολήσει αετό

λίγο να χαλαρώσει 

Να πάει ψηλά στα σύννεφα 

βαμβάκι για να πάρει 

να ξαναφέρει τις χαρές 

να κινηθεί με χάρη

Να μπει στο σπίτι του Θεού 

με οβολό στο χέρι 

τα πάθη της για να του πει

κι ο,τι πικρό της ξέρει 

Στην πόρτα πάνω χαρακιά 

πολυ βαθιά ν' αφήσει

και να ξεφύγει απ' το κακό 

λίγο να αμαρτήσει 

Να πάει ψηλά στα σύννεφα 

βαμβάκι για να πάρει 

να ξαναφέρει τις χαρές 

να κινηθεί με χάρη.

Σε έχασα

Αγάπησα τα μάτια σου 

τις ψαλιδιές της σκέψης

αγάπησα τις Κυριακές 

το νόημα μιας λέξης 

Στο χώμα πάνω έγειρα 

στην αύρα των κυμάτων 

και είδα ένα όνειρο γλυκό 

νανούρισμα σωμάτων 

Είχες τα μάτια ανοιχτά 

ενόσω εγώ κοιμόμουν 

σπαθί η παρουσία σου

τίποτα δεν φοβόμουν 

Μακριά στα χάη πήγαινα 

στη χώρα των Κυκλώπων 

κανένας δεν με ήξερε 

σε πείσμα των ανθρώπων 

Δεξιά μου είχα την ευχή 

στα αριστερά τον πόθο

κερνούσα γέλιο στα παιδιά 

μα σ' έχανα στον πόντο 

Είχες τα μάτια ανοιχτά 

ενόσω εγώ κοιμόμουν 

σπαθί η παρουσία σου

τίποτα δεν φοβόμουν.

Ψεύτικος Θεός

Πάνω στο γυμνό κορμί σου 

χάραξα διπλούς σταυρούς 

χάραξα μια πολιτεία 

με λαό και αυλικούς 

Σε πεθύμησα και σ' ηύρα

πίσω από τις καλαμιές 

βέργες κράταγα στα χέρια 

άστρα απ' τις ξαστεριές 

Ήσουν δόκανο που πιάνει 

τα πτηνά του ουρανού 

πέρδικες μικρά ορτύκια 

ψάρια του γλυκού νερού 

Είσαι τόμος ιστορίας 

μάχες έδωσα σκληρές 

νικηφόρες και σε πήρα

στις γυμνές βουνοκορφές 

Κι αν υπάρχει εκεί πάνω

ένας ψεύτικος Θεός 

θα σε παίρνει απ' το χέρι 

θα σε ντύνει μες στο φως

Ήσουν δόκανο που πιάνει 

τα πτηνά του ουρανού 

πέρδικες μικρά ορτύκια 

ψάρια του γλυκού νερού.

Επιστολή

Μην τον φοβάσαι τον Μάη

είναι όμορφος και σφριγηλος. 

Ξετρυπώνει από τις τσέπες του

αποξηραμένα άνθη, διχάλες

κι αμάραντες ελπίδες. 

Διεκδικεί ψωμί, χαμόγελα και δουλειά.

Όταν τον πλησιάσεις σε γλυκοφιλάει

σαν η μάνα το βλαστάρι της.

Κέρδος σου είναι ο Μάης. 

Πίστωσε τον στην καρδιά σου

κι αυτός θα σε γεμίσει χρυσάφι 

από το κεφάλι μιας μαργαρίτας

ή την αρχιτεκτονική ενός σχεδίου 

μιας πεταλούδας. 

Μην τον φοβάσαι τον Μάη 

και κλαψουρίζεις σαν μωρό στη νάκα του

μιας κι αυτός είναι ο αγαπημένος 

όλων των κοριτσιών 

Θα σε ξαφνιάσει με την ομορφιά του 

καθώς θα σε παρηγορεί με χείλη ηδονικά. 

Οδηγός

Περίβλεπτη ήσουν εικόνα 

κι είχες το μπόι του ουρανού 

καμάρωνα καθώς περνούσες 

κι άκουγα λόγια του γιαλού 

Λόγια που έφερνε το κύμα 

και τ' ακουμπούσε στη στεριά 

μιλούσανε για αφόρητα πάθη

για παραμύθια αληθινά 

Ερχόσουν πάνω σ' ένα άρμα 

σαν προφητεία θεϊκή 

άνεμοι χίλιοι σε τραβούσαν 

με ένα αόρατο σκοινί 

Ταξίδευα κι εγώ μαζί σου 

και δεν φοβόμουν να γινώ 

φτελιάς κλαράκι ξεκομμένο 

από έναν μαγικό δρυμό 

Οι δυο φτερούγες σου με κλείναν 

και δεν νοιαζόμουν μην χαθώ 

σε κρύο πλέγμα οραμάτων 

που είχα κάποτε οδηγό 

Ερχόσουν πάνω σ' ένα άρμα 

σαν προφητεία θεϊκή 

άνεμοι χίλιοι σε τραβούσαν 

με ένα αόρατο σκοινί.

Επάνοδος

Πήρες το στρατί και ήρθες 

στην παλιά μας τη φωλιά 

είχες άστρα στα μαλλιά σου 

και στα χέρια σου σπαθιά 

Σ' άγγιξα και λαβώθηκα 

μα η καρδιά σκιρτοϋσε 

σαν περιστέρι χάθηκα 

σε πόλη π' αγρυπνούσε 

Σου έδωσα νερό να πιεις

σε κρύσταλλο ποτήρι 

κρασί γλυκό για να γευτείς 

σου 'κανα το χατήρι 

Ψηλά στ' αλώνια μ' έβγαλες 

φτερά είχα και πετούσα 

ήρθε το γέλιο στη ζωή

το χρώμα π' αγαπούσα 

Τώρα λευκή πορεύομαι 

σε σκαλοπάτια χίλια 

σε γεύομαι σου τραγουδώ 

πέτρες πετώ στη ζήλια 

Σου έδωσα νερό να πιεις

σε κρύσταλλο ποτήρι 

κρασί γλυκό για να γευτείς 

σου 'κανα το χατίρι. 

Ο εφιάλτης

Πήγα σε μέρη μακρινά 

εκεί που συναντιούνται 

άγγελοι διάβολοι στοιχειά 

και κονταροχτυπιούνται

Τα σώματά τους ψεύτικα 

και οι ψυχές τους κρύες 

ανήκουστα τα λόγια τους

κατέγραφαν πορείες 

Βρήκα βρύση μαρμάρινη 

που την φυλούσε δράκος 

και δώδεκα είχε στόματα 

κι ένα κορμί σαν βράχος 

Εσκυψα λίγο για να πιω 

μα το νερό  σκορπούσε 

και συντριβάνι γίνονταν 

κι δίψα μου δεν σβιούσε

Στο πλάι μου χρυσή ελιά 

που ο ήλιος διαπερνάει 

την σκαλισα και άνθισε 

διαμάντι που σκορπάει 

Βρήκα βρύση μαρμάρινη 

που την φυλούσε δράκος 

και δώδεκα είχε στόματα 

κι ένα κορμί σαν βράχος.

Αναστάσιμο

Ποτέ τους δεν βουβαίνονται 

βουνοκορφές και δάση 

μιλούν όλα για σένανε 

για σένα που έχω χάσει 

Μιλούν για την ημέρα 

που 'φυγες σ' άλλα μέρη

μ' ένα πλεούμενο μικρό 

κόντρα σε πρίμο αγέρι 

Κερί μέλισσας έγινες 

που δάκρυ στάζει ακόμα 

πέφτει αργά και χάνεται 

σε διψασμένο χώμα 

Φοράει ρούχο γιορτινό 

σαλι βαρύ μαντήλια 

και λάδι καεί της ελιάς 

σ' ακούραστα καντήλια 

Σκύψε την όψη σου να δω

ν' αγγίξω το κορμί σου 

παλεύω με τα κύτταρα 

που ζουν μες στη φωνή σου 

Κερί μέλισσας έγινες 

που δάκρυ στάζει ακόμα 

πέφτει αργά και χάνεται 

σε διψασμένο χώμα.

Οι τρεις ευχές

Κάθε  ηλιοβασίλεμα 

βρίσκω τις πόρτες ανοιχτές  

να μπω μες στον παράδεισο 

εκεί ν' αφήσω τρεις ευχές 

Η πρώτη να'χει η ομορφιά 

λιμάνι την καρδιά μου 

να κόβω άνθη και καρπούς 

και να' ναι όλα δικά μου 

Η δεύτερη να 'ναι το φως

για πάντα οδηγός μου

και καντηλέρια να κρατώ 

να αστράφτει το εντός μου

Η τρίτη να'ναι ο έρωτας 

μεθύσι στο τραπέζι 

κύκλους να κάνει η ζωή 

και ντόμινο να παίζει 

  

Έτσι κι εγώ θα περπατώ 

περιχαρής στο δρόμο 

φύλλα της δάφνης θα μασώ

θα σε κρατώ απ' τον ώμο 

Κοντά σου δεν θα χάνομαι 

θα μπαίνω στα δωμάτια 

κι οι μυροφόρες θα 'ρχονται 

ψηλά φορώντας γάντια 

Θα λούζομαι στις μυρωδιές 

και με πηλούς θα πλάθω

αγγεία και μαρτυρικά 

μήπως ξανά σε μάθω. 

Γιατί καιρό μου έλειψες 

το σώμα σε φωνάζει 

ζητά τα πλάνα χείλη σου 

και χώρια σου στενάζει. 

Οι εικασίες

Οργιάζει δίπλα μου η φύση 

έχει ο Απρίλης τρελαθεί 

τρέχω ξωπίσω να τον φτάσω 

και δένω κόκκινη κλωστή 

Ο άνεμος με κυνηγάει 

κι έχει στους ώμους του φτερά

σκαρπίνι μυτερό φοράει 

μα του ξεφεύγω στ' ανοιχτά 

Χίλιες με πνίγουν εικασίες 

δεν έχω που να βαστηχτώ

βλέπω κοντά μου ένα αστέρι 

και ρίχνω δίχτυ να πιαστώ 

Έχω πατρίδα από μετάξι 

και ρίχνει βέλη πεταχτά 

κι όποιον λαβωσει τον πηγαίνει 

στα κρυσταλλένια τα νερά 

Άμα διψάσεις εδώ έλα 

κι έχω την πόρτα ανοιχτή 

μες στα φαράγγια μη γυρίζεις 

φωνή θα χάσεις και ψυχή 

Χίλιες με πνίγουν εικασίες 

δεν έχω που να βαστηχτώ

βλέπω κοντά μου ένα αστέρι 

και ρίχνω δίχτυ να πιαστώ.

Τα ψέματα

Βγήκα σε ένα ξέφωτο 

γλυκά να τραγουδήσω 

κι ήρθαν δυο αρχάγγελοι 

κι είπαν να σε μισήσω

Φαρμάκι είχαν στο σπαθί 

και στα φτερά τους πόνο 

με άγγιξαν κι έκλαψα 

σαν να'χα κάνει φόνο 

Είναι η ζωή χωρίς εσέ 

δάκρυ που δεν τελειώνει 

μια έρημος απέραντη 

που ίσκιος δεν ζυγώνει 

Σε σκέφτομαι τα πρωινά 

μιας νύχτας με ξενύχτι 

σε μπάζω μες στα όνειρα 

σε κλείνω σ' ένα δίχτυ 

Γίνε φιγούρα τ' ουρανού 

να 'ρθω να σ' ανταμώσω 

κι εγώ θα λέω ψέματα 

πριν στη χαρά ενδώσω

Είναι η ζωή χωρίς εσέ 

δάκρυ που δεν τελειώνει 

μια έρημος απέραντη 

που ίσκιος δεν ζυγώνει.

Ο μάγος

Σου έφερα λουλούδια 

κρίνα και ανεμώνες 

σου έγραψα τραγούδια 

να βγάζεις τους χειμώνες 

Κι ήρθαν οι πεταλούδες 

και πήραν σου τη γύρη 

κι ήρθαν τα χελιδόνια 

και στήσαν πανηγύρι 

Εαρινό μου ρούχο 

ξημέρωμα του Απρίλη 

σκύβω εκεί που προσκυνάς 

π' ακουμπάς τα δυο σου χείλη 

Την Άνοιξη σου χάρισα 

φεγγάρια να πηγαίνεις 

ευχές στο μαξιλάρι σου

να'χεις να ανασαίνεις 

Δεν πρόσεξα πως ήσουνα 

μάγος με άσπρη σφαίρα 

έκαψες τα λουλούδια μου

κι έφυγες μιαν εσπέρα 

Εαρινό μου ρούχο 

ξημέρωμα του Απρίλη 

σκύβω εκεί που προσκυνάς 

π' ακουμπάς τα δυο σου χείλη.

Ξημέρωμα

Ξημερώνει νέα μέρα 

άκου τον κορυδαλλό

τι γλυκά ψάλλει για σένα 

χαλικάκια στο γιαλό 

Πέτα ένα για να πέσει 

στη γαλάζια αγκαλιά 

στο βυθό να καταλήξει 

που ολοένα ξενυχτά

Τα τραγούδια να τα κλείνεις 

σε μια λήκυθο μικρή 

με τ' αρώματα να σμίγεις 

σαν στερνή ανταμοιβή 

Η καρδιά κλαίει και θέλει 

νέους κόσμους να θωρεί 

πάντα στα δεξιά να στρίβει 

πέρα απ' τη συντριβή 

Άφησε το νου να πάει 

σε λιμάνια μυθικά 

ιστορίες για να πλάσει 

για αστέρια μακρινά

Τα τραγούδια να τα κλείνεις 

σε μια λήκυθο μικρή 

με τ' αρώματα να σμίγεις 

σαν στερνή ανταμοιβή. 

Η φυλακή

Στο μανταλάκι κρέμασα

εικόνα αστραφτερή 

δύο μάτια καταγάλανα 

που κάψαν όλη τη γη

Τις θάλασσές τους σχίζουνε 

πλεούμενα δεκάξι 

γοργόνες με χρυσές ουρές 

φυτά από μετάξι 

Στάσου για λίγο στην ακτή 

και πάρε με μαζί σου

ο κόσμος γύρω μίκρυνε 

χωρώ στη φυλακή σου. 

Βράδιασε και κουράστηκα 

ζητώ γωνιά ν' αράξω 

στα δυο σου ματοτσίνορα 

να γείρω να πλαγιάσω 

Ίσως εκεί ονειρευτώ

πως γίνομαι αγέρι 

πως κατοικώ τον κόσμο σου

της τύχης πεφταστέρι

Στάσου για λίγο στην ακτή 

και πάρε με μαζί σου

ο κόσμος γύρω μίκρυνε 

χωρώ στη φυλακή σου. 

Αγιάζει ο έρωτας;

Κρυφτηκες πίσω από τον ανθισμένο 

θάμνο της βάγιας. 

Πόσο τέλεια ταίριαζαν τα πράσινα μάτια σου 

με τη θωριά της.

Πήρες αρώματα από τα φύλλα της

και τα άνθη της και τα έτριψες με τα καλά 

σου δάκτυλα.

Μοσχομυριζες σαν Κυριακάτικο πρωινό. 

Σε πλησίασα. 

"Ήρθα να πάρω φυλλώματα για να 

αρωματίσω τη σούπα μας" είπες. 

Σε πίστεψα κι όταν με ακούμπησες 

στο χώμα και σου δόθηκα κατάλαβα 

πως το αίμα μας κόχλαζε κι άχνιζε

σαν μια σούπα που βράζει πάνω στην 

πυροστιά της αγάπης. 

Αυτή η ελάχιστη ώρα πόσο γλυκά 

με βύθισε στην αμαρτία ποτέ δεν θα το μάθεις. 

Κρατάω ακόμα στο μαντήλι δύο 

δαφνόφυλλα και κάθε που έρχεται 

χειμώνας τα πασπατεύω και χάνομαι 

στις περιπτυξεις ενός αγιασμένου έρωτα. 

που στο μέλλον θα στερηθώ καθώς

το αίμα πια δεν θα επαναστατεί 

κι η πυροστιά θα σκουριάζει παράμερα 

κάτω απ' τα βέλη μιας ασίγαστης βροχής. 

Πολιορκία

Γέρνεις το βλέμμα χαμηλά 

σπίθες πετούν τα μάτια 

είναι σπαθιά τα φρύδια σου

με κόβουν σε κομμάτια 

Περνάς μπροστά απ' το σπίτι μου

και κάνω λιτανεία 

βροχή να έρθει εις τη γη

να σπάσουν τα ηχεία 

Με κέρδισες στα τέρματα 

κι είναι οι αγκάλες μόνες 

βόλια πετάς στους ουρανούς 

με ραίνεις μ' ανεμώνες 

Είναι ο έρωτας φωτιά 

χρόνια με σιγοκαίει 

μυαλό μου κλέβει και χαρά 

μπρος στ' όνομα σου κλαίει 

Σπαράζουν γύρω τα βουνά 

και οι καρδιές θροϊζουν 

σαν φυλλαράκια ταπεινά

σαν άνθη που λυγίζουν 

Με κέρδισες στα τέρματα 

κι είναι οι αγκάλες μόνες 

βόλια πετάς στους ουρανούς 

με ραίνεις μ' ανεμώνες.

Ο γύρος του θανάτου

Το πατρόν της νύχτας 

το φτιάξαμε πάνω στα δικά σου

μέτρα. 

Ήσουν της νύχτας ταγμένος 

ρίζα που διαπερνά τη γη

και σπάει το γρανίτη

για να βρει έδαφος να στηριχθεί. 

Ρούχο της νύχτας εσύ τις

παγερές βραδιές 

αναδεύεις τα χέρια σου 

κι εμφανίζονται άστρα. 

Σε πλησιάζω, δεν καίγομαι. 

Σε συντροφεύω, δεν με θυμάσαι. 

Σε ερωτεύομαι με το πάθος 

ενός πρωτόπειρου υψίφωνου 

σαν βγαίνει στη σκηνή ιδρωμένος. 

Ένα κομμάτι από το ρούχο σου

δως μου γιατί έχω πολύ δρόμο 

μέχρι να βρω τα σκαλοπάτια 

που οδηγούν στη σκοτεινή σου πλευρά. 

Βάζεις φρουρούς στις πύλες σου

και μου ζητάς χώρο για να αναπνεύσεις. 

Χάνομαι, τρεμουλιάζω 

δεν ξέρω αν πρέπει να σε πάρω 

μαζί μου, στον κόρφο μου να ζήσεις

το απόλυτο θαύμα. 

Με καταδιώκουν εφιάλτες. 

Με σπρώχνουν ογκώδη βράχια 

στο γκρεμό. 

Ανθρωπόμορφα θηρία επιζητούν 

να κατασπαράξουν τις σάρκες μου.

Από τη ρίζα σου πιάνομαι. 

Δεν ξέρω αν θα γλιτώσω, ξέρω 

μόνο πως το ρουχο σου μυρίζει 

θειάφι και μπαρούτι. 

Ξέρω πως η νύχτα σε κεντά 

με λόγχες μυτερές και φοβάμαι. 

Αιμορραγώ από το στόμα. 

Πνίγομαι. 

Χαμένη προσμένω την ετυμηγορία σου

και συνάμα μες τις χούφτες μου 

μαζεύω αλειτούργητους άρτους 

για να τρως και να διασκεδάζεις 

σαν μικρό παιδί στον γύρο του θανάτου.

Άδειες κλεψύδρες

Πικρό βιολί άδειο σταμνί

στις όχθες της αγάπης 

φόρεσες τα κρουστά φτερά

τα μάγια της Εκάτης 

Στα σύννεφα ελούστηκες 

κι ομόρφυνε η μορφή σου

χτένι απ' τον ήλιο μάζεψες 

διάβηκα το κορμί σου 

Είσαι ένα κάστρο άπαρτο 

ρευστή ακουαρέλα 

σε κατακτώ για μια στιγμή 

με όπλο μου την τρέλα 

Μαζί σου εγώ εγνώρισα 

νέες της γης σελίδες 

έφτιαξα έπη αθάνατα 

κι αδειασα κλεψύδρες 

Δεν θα σε αφήσω μόνο σου

στο πλάι σου θα γέρνω 

μες στις παλαίστρες του έρωτα 

χάδια φιλιά θα φέρνω 

Είσαι ένα κάστρο άπαρτο 

ρευστή ακουαρέλα 

σε κατακτώ για μια στιγμή 

με όπλο μου την τρέλα.

Η μαγική σφαίρα

Κάτω στην ακροθαλασσιά

εκεί που ζουν οι γλάροι 

πέταξα γρόσι ολόχρυσο

μακριά σαν να 'ταν ζάρι 

Έκανε κύκλους δώδεκα 

πριν πέσει μες στο κύμα 

φοβήθηκα μη και χαθεί 

και γίνει άδειο λήμμα 

Εγώ εσέ αγάπησα 

περισσότερο απ' όλα

και το χρυσό δεν ζήλεψα

νεράιδα και μαργιόλα 

Στα χέρια μου θα σε κρατώ 

πολύτιμη μου σφαίρα 

και όμορφη θα σε θωρώ 

καμτσίκι του αέρα 

Μην βουληθείς να μ' αρνηθείς 

κι αλλού να πας να ζήσεις 

εγώ παντού θα σε ζητώ 

έστω κι αν με πουλήσεις 

Εγώ εσέ αγάπησα 

περισσότερο απ' όλα

και το χρυσό δεν ζήλεψα

νεράιδα και μαργιόλα. 

Με πολεμά ο έρωτας

Με πολεμά ο έρωτας

μ' αυτό το πλάνο βλέμμα 

κάνω να του αντισταθώ 

να φύγω απ' το πλέγμα 

Βέλη πετάει αιχμηρά 

πυρινα έχει λόγια

χτυπά χωρίς σταματημό 

ψέλνει στα αναλόγια 

Κρύβει φαρμάκι στην καρδιά 

κι όταν κοντά πηγαίνεις

ο θάνατος καραδοκεί 

και δεν τα καταφέρνεις 

Σέλωσα ένα άλογο 

και κίνησα να φύγω 

μ' αυτός με ακολούθησε 

με λόγχη και μαστίγιο 

Δεν ξέρω αν θα λυτρωθώ 

ο πόνος γλυκός είναι 

λέω πως θα του χαριστώ

η μπόρα εσύ γίνε 

Κρύβει φαρμάκι στην καρδιά 

κι όταν κοντά πηγαίνεις

ο θάνατος καραδοκεί 

και δεν τα καταφέρνεις.

Ανέμου κορμί

Μέσα στ' ανέμου το κορμί

κατοίκησε ο πόνος 

είσαι ο σιρόκος ο γαρμπής 

που χρόνια μένει μόνος 

Φιλάς κορίτσια απαλά 

στα χέρια και στα μάτια 

δροσίζεις κνήμες αγοριών 

μπερδεύεσαι στ' αδράχτια 

Τα πάντα γύρω σου μιλούν 

σαν βγαίνεις στο κατώφλι 

στρώνουν χαλί για να πατάς 

κι εσύ κρατάς τη λόγχη 

Οι ηττημένοι σε καλούν 

και σ' έχουν για θρησκεία 

κι όποιοι με έρωτα μεθούν 

σε στέλνουν για θυσία 

Σε σώζει η γλυκιά αυγή 

με ένα χαμογέλιο 

περνάς σε στίχο αθάνατο 

και σ' έχω για βαγγέλιο 

Τα πάντα γύρω σου μιλούν 

σαν βγαίνεις στο κατώφλι 

στρώνουν χαλί για να πατάς 

κι εσύ κρατάς τη λόγχη.