Σάββατο, 20 Ιουλίου 2013

η ηχώ των δρόμων ( πριν η σκέψη αναρριχηθεί)




Η περικοκλάδα τύλιγε τους τοίχους
Με θηλυκά χέρια
Μεταφέροντας ψηλά στα παράθυρα
Την ηχώ των δρόμων
Κουρασμένοι μονότονοι ήχοι
Ξεκλείδωναν της ανάμνησης
Το σκεβρωμένο σαρκίο
- Ομηρία διάττοντα σε σκαιό σύμπαν -
Δεν μιλούσες... μονάχα
Ψηλάφιζες την υγρασία
Στις ρωγμές της ασφάλτου
Πουθενά δεν έβρισκες
Το απόκομμα από το εισιτήριο που έσκισες
Κι ήταν η παράσταση αφιερωμένη σε εσένα απόψε!

Η γλυτσίνια αναρριχώνταν
Στην μαρμαροκονία του μπαλκονιού
Με ριζώματα αγκαλιές
Εμποτίζοντας τη μοναξιά
Με τις αιθέριες προσωπίδες
Των μοναχικών θεοτήτων
Ούρλιαζε το πέτρινο στόμιο της κρήνης
Προσευχές και εδάφια
Από την συνοικία των Ερώτων
Έπαιρνες νερό
Ξεδιψούσες το αμετάβλητο όνειρο σου
Πειθαναγκάζοντας το σώμα σου
Να δεχτεί μετανιωμένο
Τον οβολό της αμαρτίας
Που ένα παιδί ακούμπησε τρεμάμενο στο αγιοκέρι της μνήμης!

Το αγιόκλημα σκαρφάλωνε
Στο πέτρινο περβάζι της εξώπορτας
Με γλωσσίτσες εύοσμες
Σε αποκοίμιζε
Ζάλη νυχτερινή
Ίλιγγος του ανέφικτου
Ανυπόγραφο λάγνο ποίημα
Που ποτέ δεν απήγγειλες
Όσο κι αν το κοινό
Χειροκροτώντας σε επευφημούσε
Να το επιχειρήσεις
Ανυπόγραφο λάγνο ποίημα
Βαπτισμένο στην Άγια κολυμπήθρα των δρόμων
Ντύθηκες τον μεταλλικό ήχο των αμαξωμάτων
Ήταν Αύγουστος και στα σιταροχώραφα της Θήβας εξέπνεε η ζωή σου!