Τα άδυτα του κορμιού σου

Μες στο κορμί σου γύρεψα 

χαμένες Ατλαντίδες 

ξένα παλάτια άπαρτα 

απόρθητες νησίδες 

Τα βράχια σου στολίστηκαν 

κόκκινες ανεμώνες

στεφάνι εγώ τις έπλεξα 

να διώχνω τους χειμώνες 

Είσαι το άσπρο σύννεφο 

το θερινό μελτέμι 

είσαι καστράκι αμμουδιάς 

λεπτό νήμα ανέμης

Χορεύω σου και τραγουδώ 

σαν μπω στην αγκαλιά σου 

δερβισης στροβιλίζομαι 

και κλέβω την καρδιά σου 

Εσύ κοντά με δέχεσαι 

λογιέμαι έρωτας σου

κι αν απομακρύνεσαι 

σφραγίδα τα φιλιά σου 

Είσαι το άσπρο σύννεφο 

το θερινό μελτέμι 

είσαι καστράκι αμμουδιάς 

λεπτό νήμα ανέμης 

Ενοχή

Σε γύρεψα αγάπη μου 

στου ουρανού το θόλο 

στο έβδομο το σύννεφο 

που 'χει για σένα δόλο 

Για σε στη μάχη κίνησα 

μ' ασπίδα το τραγούδι 

παραμερίσαν οι εχθροί 

κλειστό γίναν λουλούδι 

Μπροστά βάζω την αγκαλιά 

ξωπίσω το φιλί μου

να σε κερδίσω μια στιγμή 

πριν γίνεις ενοχή μου 

Δεν ξέρω αν σε κέρδισα

η αν έχω αυταπάτη 

μα ξέρω πως σε φίλησα 

κι άνοιξα φως στο χάρτη 

Στην πόρτα σου να έρχομαι 

τα άρμενα ν' ανοίγω 

για σε να πνέω να φυσώ

να σε χορταίνω λίγο 

Μπροστά βάζω την αγκαλιά 

ξωπίσω το φιλί μου

να σε κερδίσω μια στιγμή 

πριν γίνεις ενοχή μου.

Ουράνιος έρωτας

Με μπλε βελούδινο κασκόλ 

τύλιξες το λαιμό σου

είχες πλεξίδες τα μαλλιά 

βοούσε ο ουρανός σου

Είχες αγγέλους για φρουρούς 

και βάδιζες στα νέφη

από ψηλά μας έβλεπες 

σιγά χτυπώντας ντέφι 

Σε ζήλεψαν οι άγγελοι 

και σ' έβαλαν σε κάστρο 

χτισμένο μ' αστερόσκονη 

παντού βαμμένο  άσπρο 

Βγήκε ο Θεός να πιει νερό 

Γενάρης ήταν μήνας

σ' αντίκρισε και σου 'δώσε

λεπτό φτεράκι χήνας 

Να 'χεις για να στολίζεσαι 

τη βόλτα σου σαν κάνεις 

να σμίγεις με τις αστραπές 

το φως ν' απολαμβάνεις 

Σε ζήλεψαν οι άγγελοι 

και σ' έβαλαν σε κάστρο 

χτισμένο μ' αστερόσκονη 

παντού βαμμένο άσπρο.

Διαβάτης

Πάνω στο χλωρό τριφύλλι 

και στη χλόη την παχιά

έγυρες να ξαποστάσεις 

να νικήσεις τα βαριά 

Όλα αυτά που σε κουράζουν 

και σου τρώνε τη ψυχή 

που σου κόβουν την ανάσα 

και σ' αφήνουν μοναχή 

Σαν διαβάτης που γυρίζει 

μες στο χιόνι μοναχός 

κι είναι μαύρες του οι σκέψεις 

όπως άγριος ποταμός 

Η αγάπη την παιδεύει 

και την καίει το φιλί 

που 'χασε Αύγουστο μήνα

σ' ένα έρημο νησί 

Φεύγουν μακριά τα πλοία 

κι ο ναύκληρος γελά 

χαιρετά χωρίς μαντήλι 

και στους γλάρους τραγουδά 

Σαν διαβάτης που γυρίζει 

μες στο χιόνι μοναχός 

κι είναι μαύρες του οι σκέψεις 

όπως άγριος ποταμός.