Η παγίδα

Εκεί ψηλά που ζεις εσύ 

μονάχος στους αιθέρες 

παίρνεις πρωί το τσάι σου

κάτω από μωβ ομπρέλες 

Είναι βαρύ το σκηνικό 

κι είπα να το αλλάξω 

το μωβ να βγάλω απ' τη ζωή 

κόκκινο να αδράξω 

Κόκκινο απ' τα χείλη σου 

που ηδονικά μιλούνε

να παίρνει χρώμα η στιγμή 

κι οι άγγελοι ν' ακούνε 

Εκεί εσύ να με καλείς 

με χέρια τεντωμένα 

ν' ανοίγεις την αγκάλη σου 

κι όλα τα πεπραγμένα 

Να έρχομαι παιδί πιστό 

που χάνει μια παρτίδα 

μα δεν τα παρατά ποτέ 

και πέφτει στην παγίδα 

Κόκκινο απ' τα χείλη σου 

που ηδονικά μιλούνε

να παίρνει χρώμα η στιγμή 

κι οι άγγελοι ν' ακούνε.

Ο ερημίτης

Ανάμεσα γη κι ουρανό 

διάλεξες νέο σπίτι 

ένα μικρό αρχοντικό 

του ύψους ερημίτη. 

Εκεί που ζουν οι αετοί 

και πλέκουν οι αράχνες 

διαφανούς λεπτούς ιστούς 

που διακοσμούν τις ράχες 

Ήρθα κοντά και μπλέχτηκα 

και πως θα σου ξεφύγω 

που 'χεις ζαχαρωτό φιλί 

και πρόσωπο σαν ήλιο 

Τα χρόνια μου στα έδωσα 

σε κέρασα συμπόνια 

ήμουν μικρή μεγάλωσα 

άστραφτα μες στα χιόνια 

Στα σκαλοπάτια σου θα ζω

κοντά στις αστραπές σου

θα σβήνω και θα καίγομαι

εκεί στις εσχατιές σου

Ήρθα κοντά και μπλέχτηκα 

και πως θα σου ξεφύγω 

που 'χεις ζαχαρωτό φιλί 

και πρόσωπο σαν ήλιο.