Ήσουνα ανασεμιά
φλόγα μέσα στο χιόνι
γλυκός της πίκρας στεναγμός
φιλί π' αναστατώνει
Καίει τη σάρκα και το νου
και τη καρδιά λαβώνει
πέφτει στο χώμα σπαρταρά
κι ο άνεμος το σπρώχνει
Σε χώρες άλλες το γυρνά
σε σπήλαια φιδίσια
εκεί που κατοικούν φυλές
σαν κρύα κυπαρίσσια
Εγώ που το προσκύνησα
αμαρτωλή γυρίζω
μάτια δεν έχω να το δω
ψυχή να το ορίζω
Βαθιά το κρύβω στην πληγή
ανάμεσα στα στήθια
εκεί που λάμπει ένα φως
και φέγγει η αλήθεια
Σε χώρες άλλες το γυρνά
σε σπήλαια φιδίσια
εκεί που κατοικούν φυλές
σαν κρύα κυπαρίσσια.
