Σάββατο, 27 Ιουνίου 2015

εις τόπον άλλον...

Αποτέλεσμα εικόνας για ποδήλατο, , ακροκέραμο, χάραμα,

Αιθέρια να είσαι κι ονειρική
Εναγώνια πάντα να σε ζητώ
Κι εσύ να μου ξεφεύγεις σιγογελώντας
Συμπαντική μου πεμπτουσία άπιαστη
Να βγαίνεις θέλω σαν ψιμύθι λόγου
Μέσα από τριμμένους χρυσόδετους τόμους
Να μην μπορώ να σε διαβάσω
Να μην δύναμαι να σε κρυπτογραφώ
Με άδειους οφθαλμούς θολωμένους εικόνα μου να σε λέω
Ασχημάτιστη κι υγρή να είσαι σαν το ρετσίνι
Να αδυνατώ να σε οδηγήσω κέρινη
Στο τριανταφυλλί των ποιημάτων ποδήλατο 
Για μια βόλτα μαζί σου τελευταία
Στο περιβόλι με τους πέτρινους ίσκιους και τ' αγάλματα

Σε παίρνουν τα σφυρίγματα των στρατιωτών
Τις κρύες νύχτες στην έρημη σκοπιά
Σε χαίρονται σπάνια λεπιδόπτερα
Σε συνοριακές γραμμές σπαρμένες με νάρκες
Σε καλούν οι λέμβοι με μόνο διαβατήριο
Την ομορφιά σου, τον πόθο σου για φυγή
Κι εγώ μένω αέναος περιπατητής του δρόμου σου
Της πατρίδας σου ταπεινό χάνι κι αρχονταρίκι
Ένας ποταμός μεταβλητός που αλλάζει κοίτη
Επιζητώντας στα  φύλλα του να σ' ανταμώσει
Νύμφη και βαρκάρισσα να με πέμψεις
Για τ' απαλά του κόσμου σου σκοτάδια

Ψυχή θα 'δινα, κυρά να είσαι των άνθεων και των δασών
Στάλα-στάλα να αποστραγγίζω κάθε χάραμα 
Τους χυμούς σου όλους
Σε μποτίλιες θαλάσσης να σε κλείνω
Σε μαντήλια ώχρας να σε φυλάω
Και σε κανίστρια νυφικά λεπτοπλεγμένα
Δαντέλα ακριβή να σε ακουμπώ
Ευωδιά μου εσύ: φύλλο της λεβάντας
Στολίδι μου εσύ: μαρμάρινο ακροκέραμο 
Όνειρο μου έγνοια μου κι ακολασία πόσο ξεχνάς
Σκαλί-σκαλί θα σ' ανεβώ να τσακίσω όλα
Τ' αλάβαστρα που σε περιστοιχίζουν με λαγνεία

Γιατί χωρίς κλαδί εις τόπον άλλον μ' οδηγείς
Και κέρμα δεν έχω
Να εκπληρώσω το αίτημα σου
Έτσι στο σκούρο ρεύμα ζω τον τρόμο κι ορίζομαι άνεμος δικός σου

Έλαβε μέρος στο δρώμενο της me(maria) "Παίζοντας με τις λέξεις"
όπου συναντήσαμε πολλές υπέροχες φωνές και μια άριστη διοργάνωση!



λευκά μονοπάτια



Βραδιά αφέγγαρη να ταξιδεύεις
Στους χρυσούς οπωρώνες
Χωρίς έγνοια καμία
Περιπατητής της ομορφιάς
Να μαζεύεις αστέρια κρουστά
Απ' τους χαμηλούς κλώνους
Κι η καρδιά να φλογίζεται
Μέσα στο υπερθέαμα της ζωής
Λεπτοί κάλυκες να σε παρασέρνουν
Σε αγρούς που από παιδί φύλαγες
Σαν ζωγραφιά χρωματιστή στο πλέγμα της καρδιάς

Στην σκόνη να κολυμπάς
Του αφράτου γαλαξία
Σαν να είσαι χριστόψαρο
Ή αετόπουλο που φωλιά δεν στήνει
Από ακαταδεξιά στα ριζά
Παρά στα λευκά μονοπάτια των βουνών μονάζει
Να ξαστοχάς στο μέτρημα της χαράς
Και ν' αρχίζεις πάλι
Σαν να ήσουν καταρράκτης
Που δεν κουράζεται τον βράχο να υγραίνει
Καημούς γραπτούς να μερεύεις
Στην ακτίνα του ποδηλάτου να τους περνάς
Με μαχαίρι χρυσό να συντρίβεσαι
Στων φύλλων τη σχισμή χωρίς να πονάς
Ελεύθερος να βιάζεσαι
Στην πυρά της ηδονής να σταθείς κι ολόγυμνος
Να προσκαλείς τον Θεό να σε διδάξει τις νέες γραφές

Μέσα σε κάμαρα ερωτική να αναπνέεις φιλιά
Χρόνων παρελθόντων
Μετρώντας των κυμάτων τα κρυφά μηνύματα
Χαράματα να εξηγείς τους χρησμούς των πουλιών 
Με γνώση και προθυμία σαν ο εκλεκτός των εραστών
Στα ακροκέραμα των σύννεφων
Να προσφέρεις θυμίαμα και συντροφιά
Εσύ ο αρνητής της μοίρας και του θρήνου
Ο πρώτος άνθρωπος που τραπέζι έστρωσε
Στους νεκρούς του ανασταίνοντας τον άρτο
Να τάσσεσαι ολοκληρωτικά με την ζωή
Σαν να σου δίνεται για πολλοστή φορά

Έλαβε μέρος στο δρώμενο της me(maria) "Παίζοντας με τις λέξεις"
όπου συναντήσαμε πολλές υπέροχες φωνές και μια άριστη διοργάνωση!