Οπισθοχώριση

Οι μάχες που πήγες

δεν τελεσφόρησαν .

Στο βρόντο πήγαν 

οι ασπίδες, τα σπαθιά,

οι παλάσκες και

οι περικνημίδες. 

Χαμένος κι ο θούριος 

που είχες γράψει 

πάνω στον πάπυρο

σε μιαν έκρηξη 

φαντασίας και τιμής. 

Τότε που έπαιρνες 

την ευχή της μάνας 

για καλό βόλι

και τ' αδέρφια σου 

σε ξεπροβόδιζαν 

δίνοντας σου 

το ταγάρι με το 

χωριάτικο καρβέλι

που ακόμα άχνιζε.

Αφανισμός ΙΙ

Χάραξα τα ψηφία 

του ονόματος σου 

πάνω στο χιόνι που 

είχε παγώσει 

και κρύσταλλο είχε γίνει.

Ήρθε το άρμα του ήλιου 

όμως και το έσπασε 

σε κομμάτια εικοσιδυό.

Το σκόρπισε αθόρυβα 

στα πόδια του βουνού

και σε έχασα παντοτινά. 

Ω! Τι ψύχος στη ψυχή.

Αφανισμός Ι

Έκλαψες και κοκκίνισαν 

τα μάτια σου σαν δυο 

κάρβουνα στη χόβολη 

μισόσβηστα πριν 

μεταβληθούν μοιραία 

κι αυτά σε στάχτη. 

Ω! Τι όνειδος Θεέ.