Δευτέρα, 9 Δεκεμβρίου 2013

μαθητεία στο κόσμο



Σπόρο τον σπόρο μάζεψα
Απ' της γης τη μήτρα
Του ροδιού τα κρυστάλλινα μάτια
Νυχάκια βελούδινα θαρρείς
Άτυχου βρέφους
Που τον μαστό σφίγγει της εξορίας
Σε χαράδρα απόκρημνη
Και πάνω σε σκόρπιους σωρούς
Κέρινους και κυρτούς
Στο κλάμα σπαράσσει
Βρέφος ανυπεράσπιστο της μοναξιάς
Στην σκληρή προσκρούει μοίρα της πέτρας
Πριν αφουγκραστεί το αίμα του μαύρου κορακιού
Στον αυλόγυρο του κόσμου γοργά  και πνιγηρά να αναπηδά!

Πέτρινος μαστός με πικρό της οδύνης πρωτόγαλα στα συνένοχα χείλη....  

Χάντρα την χάντρα σκόρπισα
Της πίκρας το μενταγιόν
Στης Κυρά - Θάλειας το πηγάδι
Κισσού στεφάνι έπλεξα
Και ποιον να στολίσω;
Χλόμιασε το μέτωπο
Γυμνώθηκε ο ουρανός
Και μια αγκίδα μπήχτηκε
Στο Αριστερό μου πλευρό
Όμοια ερπετού σαϊτιά
Καθολικά δηλητηριάζει του αίματος την περγαμηνή
Εκεί που έμαθα από παιδί ακόμα να ιχνηλατώ τα πρώτα της Αγάπης ψηφία!

Φαιδρός ο λόγος στην αυγή της ζωής το χάραμα παραδίδεται 
στο θειάφι του ηφαιστείου αμαχητί ηττημένος....

Κόκκο τον κόκκο συγκέντρωσα
Σε μεθυσμένη κλεψύδρα
Τις αμαρτίες της θάλασσας
Και σε σώμα γοργόνας
Ήπια την ηδονή
Το διττό λόγο αθέτησα
Και στου ανέμου ακουμπώντας
Το περικάρπιο μακριά ξενιτεύτηκα
Σε χώρα απρόσιτη
Λυτρωμένη χρησμό να φέρω
Και μαύρο βοτάνι ερωτικό
Στους εραστές που στα κάτοπτρα του κύματος απεικόνισαν διπλά την απάτη!

Καράβι βυθισμένο αρμάτωσα και σε σπήλιο κρυφό αποτραβήχτηκα 
ταγμένη του θυμού....

Ρίζα την ρίζα φύτεψα
Σε χωμάτινο αυλάκι
Της αγράμπελης τον αναρριχητικό έλικα
Στο άροτρο μετά στάθηκα
Ευτυχής και γήινη
Και πολύ θυσιάστηκα
Παραχωρώντας μέρισμα
Ομορφιάς στο κόσμο
-Έργα και ημέρες δικές μου
Διαυγείς χωρίς ένα όνειρο μεμπτό-
Επανήλθα δριμύς να απολαύσω
Του έαρος το συντελειακό φως
Και φραγή έβαλα διπλή
Στης λήθης το σκοτεινό μάνταλο
Να μην περάσει στης μνήμης τα πάλλευκα πέπλα ο διαβρωτικός ιστός της αρμύρας!

Φτερά της ειμαρμένης καψαλισμένα στη άκρη φορώ συρρικνωμένη να μπω 
στο πελαγίσιο λιβάδι που σε συνάντησα.....