Γέρνεις το βλέμμα χαμηλά
σπίθες πετούν τα μάτια
είναι σπαθιά τα φρύδια σου
με κόβουν σε κομμάτια
Περνάς μπροστά απ' το σπίτι μου
και κάνω λιτανεία
βροχή να έρθει εις τη γη
να σπάσουν τα ηχεία
Με κέρδισες στα τέρματα
κι είναι οι αγκάλες μόνες
βόλια πετάς στους ουρανούς
με ραίνεις μ' ανεμώνες
Είναι ο έρωτας φωτιά
χρόνια με σιγοκαίει
μυαλό μου κλέβει και χαρά
μπρος στ' όνομα σου κλαίει
Σπαράζουν γύρω τα βουνά
και οι καρδιές θροϊζουν
σαν φυλλαράκια ταπεινά
σαν άνθη που λυγίζουν
Με κέρδισες στα τέρματα
κι είναι οι αγκάλες μόνες
βόλια πετάς στους ουρανούς
με ραίνεις μ' ανεμώνες.
