Μάζεψα άστρα από τη γη
και τα φορώ στο σώμα
έπεσαν χθες σαν αστραπή
μα φέγγουνε ακόμα
Εγινα φως πηγή ζωής
μικρό άστρο στη χάση
και τρεμοσβήνω ολημερίς
σαν νους που 'χει ξεχάσει
Είμαι της λήθης καύχημα
είμαι του δράκου φλόγα
ειμαι λουλούδι αμαραντο
του σταφυλιού μια ρόγα
Δίπλα βοούν οι άνεμοι
μα η φλόγα επιμένει
η συντροφιά των αστεριών
ευχή που πάει χαμένη
Το βλέπω πλέον καθαρά
σιγά σιγά πως σβήνω
κι στο τεφτέρι της ζωής
ένα όνομα αφήνω
Είμαι της λήθης καύχημα
είμαι του δράκου φλόγα
ειμαι λουλούδι αμαραντο
του σταφυλιού μια ρόγα.
