Κυριακή, 10 Αυγούστου 2014

με το βλέμμα στραμμένο πίσω...



Στον πευκώνα έπεσε
Βαρύ το πούσι
Ξετυλίχτηκαν τα μαύρα κουβάρια
Κι έμεινα να θυμιατίζω με στίχους
Τις χρυσές αλυσίδες των ανέμων
Που στα πρώιμα χρόνια
-Ενδίδοντας στις αιτιάσεις των αγγέλων-
Επάξια με έχρισαν
Συνοδό τους κι αποστάτη μαζί!

Ένα κομμάτι ουρανού
Κάποιες φορές ανοίγει μπροστά σου
Τα γαλαζωπά παράθυρα
Της έμπνευσης
Κι εσύ απλά
Επιτελείς το αδήριτο χρέος
Να ονοματίσεις την ουτοπία...

Λευκό υφάδι
Μαλλιά ατίθασα
Ψυχή διαυγής
Τι επίθετο ταιριάζει
Στην ηλικία της νεότητας
Που να μην προδίδει
Και να μην εντοιχίζει σε περιστύλια
Την ελευθερία της γύμνωσης!

Άκου το σήμαντρο
Άκου το αηδόνι
Άκου τον τροχό της άμαξας
Μόνο πέτα αυτό το στολίδι
Ιταμά θα σε πλησιάσουν
Οι στρατιές των ληστών
Να σε πουλήσουν στα ντόκια
Για μιαν λίμπρα βαμβάκι
Βουτηγμένο στην λήθη...

Κέραμοι σπασμένοι
Χάντρες του αβεντουρίνη
Μάρμαρα στιλπνά
Μια ανάσα ηδονής
Το πρόσωπό σου φαιό
Σαν παραπέτασμα κελιού
Σκιάζει το χάρτη της ειμαρμένης μου
Προτάσσοντας μικρά ειδώλια
Με μορφές αποτρόπαιες...
Νέες πληγές εμφυτεύεις
Στο σώμα της νοσταλγίας
Κι εγώ σε απωθώ
Με το βλέμμα στραμμένο πίσω!

Στο στερέωμα ζω
Σε κρηπίδες ουράνιες γονατίζω
Σε δέντρα αστραπής καρπίζω
Κι όταν η γη με ζητά
Αφήνω την εσάρπα μου απαλά στο χώμα
Να νοτιστεί από τ' αίμα
Κι ύστερα χαλικάκια πετώ
Στο ουράνιο δίσκο
Να μην χάσω τον δρόμο της μέθεξης...

Πλέκω πανέρια με λυγαριές
Αφουγκράζομαι κρυφές ανάσες
Ενδημώ σε κουρσεμένους βυθούς
Δεν φοβάμαι να ονοματίσω τον πόνο
Στα πανέρια μου μέσα φυλάσσω
Του αλφαβηταρίου το νόθο παιδί
Σαν μεγαλώσει και γίνει ο διάδοχός μου
Εγώ θα δραπετεύσω
Στις φλέβες της καρίνας
Τον χυμό μου να αφήσω
Κι ένα εισιτήριο από ένα ταξίδι άδειο!

Έχεις χρόνους που έφυγες
Τρομάζω να θυμηθώ τα μάτια σου
Τρομάζω να πω τ' όνομά σου
Πετούμενο γίνομαι αποδημητικό
Δεν κρώζω δεν πετώ δεν φεύγω
Μόνο φωλιάζω στις μαρκίζες
Να μην βραχεί η μελάνη
Που πότισε τα στήθια μου
Με της γραφής σου τα σπαθιά...

Έλαβα το σήμα
Την απάντηση δεν την έχω
Έτσι που αποτραβήχτηκαν οι σκέψεις
Δεν περιμένω τίποτα άλλο
Παρά να γεμίσουν
Οι στέρνες του φεγγαριού
Και μ' απλωτές να φθάσω
Στους ανοιχτούς κρατήρες
Να απομυζήσω ρευστό το αλάτι
Αυτό που μου ξυπνάει της μνήμης τ' αγρίμι
Στα τροπικά της μοναξιάς μου βράδια!