Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2012

η συχνότητα του κεραυνού



Έπιασα την συχνότητα της ψυχής σου απόψε
Χωρίς να με αντιληφθείς
Λιποτακτούσες σε λιβάδια στρωμένα
Με ασφόδελους  και λιλά νυχτολούλουδα
Ένα γεράκι με βλέμμα ευθύβολο
Ακροπατούσε στις αργιλώδεις τάφρους
Της κακόθυμης ρεματιάς
-Συντροφιά μόνη
Στης μοίρας το σβηστό καντήλι
Θεός εκλιπών -
Τρεμόπαιζε το ασύμμετρο φως
Της πυγολαμπίδας στο πρόσωπο σου
Σχηματίζοντας στο πεντάγραμμο των ρυτίδων σου
Το νυκτερινό πρελούδιο
Της ανίκητης Άνοιξης
Ηχοκύματα διάπυρα διαπερνούσαν
Το κοχλία του μυαλού σου
Διάστικτες συνθέσεις
Στο διάκενο της βροχής
Κωπηλάτης που έχασε τη ρότα
Για τα παραδείσια νησιά και αφοπλίστηκε

Καρτερούσες μονάχα τη πειρατική φρεγάτα να ρθει
Από ταξίδι στο αίολο βάθος της νύχτας
Χρυσάφι και φως σε διακατείχαν σαν ιαχή διαπεραστική
Διολίσθαινες αμφίρροπος τυλίγοντας εγκάρσια τις πληγές σου
Κι αντιστεκόσουν στο άλγος του κλειστού πηγαδιού
Έκθαμβος
Σαν παιδί που αντικρίζει την ήβη του ήλιου
Κλεισμένη στις χούφτες του
Φοβόσουν... φόβο και πάθος άδηλο
Ένα χειροφίλημα σπλαχνικό ξάφνου σε συνέτρεχε
Από κορίτσια που μαστίγωναν
Το περίγυρο των μνημάτων παραμονές του κλήδονα
Κι από αγόρια που έστριβαν φως και δάκρυ
Πάνω στα μαρμάρινα αγάλματα της απόρθητης πόλης

Έπιασα την συχνότητα των δακτύλων σου απόψε
Χωρίς να με αντιληφθείς
Χτύπησα αθόρυβα τα πλήκτρα
Γραφή διττή με πλήθος αμαρτίες
(Πετρόχτιστο γεφύρι του Ιανού)
Παλινωδίες στεναγμών στης πέτρας τη πτυχή
Σημάδι βαθυχάρακτο με τις μνήμες του στιλέτου
Πάνω στο μέτωπο σου
Χαλκευμένο είδωλο σε παζάρια ανατολικά 
Χαράματα σε περιμένω να γυρίσεις
Στου κήπου μου τον αναγερτό ίσκιο
Με τη συχνότητα του κεραυνού
Να με τυλίξεις
Μετάξι πορφυρών φιλιών να ενδυθώ