Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

25 λέξεις # 9



Κάτω από μια ψάθινη
         ομπρέλα
       θα κρύψω
     δυο βότσαλα
  και τρία κοχύλια
Να έρχονται οι γλάροι
       μηνύματα
   να ακουμπούν
και θερινά λουλούδια:
      Αναθήματα
  στου φθινοπώρου
       το ψυχρό
     θυσιαστήριο

Κίτρινοι οι δρόμοι
  της θάλασσας
 παγερή η άμμος
Μόνο μια ψάθινη
     ομπρέλα
       κρατά
 επτασφράγιστα
 στους κόρφους
         της
   τα μυστικά
    αρώματα
του απερχόμενου
  καλοκαιριού

        Έσκαψα
      στην άμμο
δυο ευχές να κρύψω
      Να έρθει
    η παλίρροια
μαζί της να τις πάρει
     Των βυθών
     τα παλάτια
  να στολιστούν
Γιρλάντες να γίνουν
       τα λόγια
    των ποιητών

  Κατοίκησες την ερημιά
Με ένα σπασμένο κοχύλι
           στ' αφτί
Ποιος σου είπε πως η θάλασσα
          ζητά κλειδιά
Μια μεγάλη καρδιά έχει μόνο
         Να υποδέχεται
  στα γαλάζια της δώματα
  τους ναυαγούς της ζωής

Το πρώτο ολιγόλεκτο πήρε μέρος στο δρώμενο "25 λέξεις"
//tokeimeno.blogspot.gr/2016/09/25-9_17.html
που επιτυχώς διοργάνωσε η φίλη Μαρία Νικολάου τα
υπόλοιπα ακολούθησαν καθότι η πηγή έμπνευσης ήταν
πολύ δυνατή!!
  

Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2016

όνειρο

Αποτέλεσμα εικόνας για Τι όνειρο να 'βλεπες όταν έφυγες

Τι όνειρο να 'βλεπες όταν έφυγες
Να ήταν μήπως ένα πολύχρωμο
Βέλος παιδικό που διαδοχικά ξαστοχεί
Ή μήπως μια φωνή απόκοσμη
Τη μοναξιά σου βάραινε εφιαλτικά
Δεν σε άκουσα δεν με φώναξες
Κι άτιτλη φάνταζε η γραμμή στο καλέμι
Δεν πρόφτασες
Μια στιγμιαία τροχιά να διαγράψεις
Στα νερά της Στυγός
Κι ατελέσφορο έμεινε το αίνιγμα στο χαρτί

Σε ποια να μιλούσες ηλιοτρόπια
Κι έγινε η μορφή σου σαν λουλούδι ανοιχτό
Δροσοσταλίδες να στάζει
Μύρα ν' ανεβάζει στους στήμονες
Κι εκείνα τα χρώματα που ντύνουν
Τα παιδικά όνειρα μ' αθανασία
Να σκορπίζει σε διάσελα και σ' ουράνιους κήπους
Χάρη να γεμίζουν τα δόρατα των μετεωριτών
Πληγές μην αφήσουν ανοιχτές
Στις κρυφές στρώσεις της πέτρας

Μην ήσουν καραβοκύρης στο όνειρο
Και ξέχασες τους χάρτες να ρωτήσεις
Τ' ανεμολόγια να συμβουλευτείς;
Μην ήσουν μια σφαίρα ιδρωμένη
Που μαζί με τ' αγριοπούλια πετάριζε
Στ' απόκρημνα θαλασσόβραχα;
Δίχως άλλο ένα έντρομο έντομο θα ήσουν
Ένας σκαραβαίος ένα ασημόψαρο ένα τριζόνι
Αντίστροφα να μετράς τα δευτερόλεπτα
Λατρευτικά να σκιρτάς
Στα βύθη του έρωτα
Λίγη ζωή
Και το μέγιστο πάθος ν' αδράχνεις για μένα

Όπως και να 'χει
Κλειδώθηκε ο κόσμος όλος
Στα λεπτά σου ματοτσίνορα
Την ώρα που ο αυγερινός
Καλούσε τον ήλιο στο πόστο του
Κλειδώθηκε το αίμα σου
Σαν επτασφράγιστο μυστικό
Στα βιβλία των προφητών και των φονιάδων
Κι οι πόρτες δεν ανοίγουν
Η κάποιος φεγγίτης έστω δεν απαντά
Ν' ακουμπήσω μια αχτίδα ημισελήνου
Αρματωμένος στο σύμπαν
Να βασιλεύεις
Με οφθαλμούς πολλούς
Τα μάτια μου να κοιτάς
Άδεια μην γίνουν δισκοπότηρα
Αμαρτωλά
Στων υαλουργών
Τα φτωχικά εργαστήρια ξεχασμένα


Δημοσιεύτηκε στην ποιητική σελίδα "Οι ποιητές του κόσμου"
που διατηρεί ο φίλος ποιητής Στρατής Παρέλης και θερμά τον ευχαριστώ!

Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2016

οι άγγελοι έγιναν πουλιά



Πήρα είδηση απόψε τους αγγέλους
Να το σκάνε απ' τον ουρανό
Ανάστατα τα αστέρια μάτιζαν
Τα πλευρά τους με χρυσές βελόνες
Να μην χαθούν για πάντα
Οι ευχές
Των ποιητών και των δρομέων
Κατά τάγματα έφευγαν
Αφήνοντας μια λευκή στήλη σκόνης
Και καπνού πίσω τους
Φουγάρα κάλυψαν πέρα ως πέρα
Τα ουράνια τοπία
Διάφανοι κίονες φύτρωσαν
Υπερωκεάνια έπλεαν στα σύννεφα
Με σβηστές τις μηχανές τους
Με σπασμένα τ' άρμενα και φτενά τα ιστία
Σε ποιο υπερατλαντικό ταξίδι θα με πας να περπατήσω;

Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου
Σιγομουρμούριζαν
Την πειρατική του κοτσίδα χάιδευε ο άνεμος
Κι ήταν σαν να τους μοίραζε ρόλους
Στις γήινες γειτονιές αποδεκατίστηκαν
Τα πουλιά τους διαμηνούσε
Η φύση σίγησε
Τα βουνά ορφάνεψαν
Κι οι κοίτες πνίγηκαν στους λυγμούς
Μόνο βατράχια οχιές να συρίζουν
Και πάνοπλους σκορπιούς συναντάς
Μια μαύρη σφαίρα κατρακυλά κολασμένα
Συμπαρασύροντας φτέρες και σκίνα
Ελιές και πευκώνες
Ιβίσκους και ματωμένους ασπάλαθους
Αφαλατώθηκε το νερό των θαλασσών
Κι οι μοίρες στα λίκνα χαιρέκακα
Μοιράζουν μαύρες τουλίπες στις μωρομάνες
Σε ποιον μακρινό αστερισμό στήσανε φωλιές τ' αηδόνια;

Έλυσαν τα μαλλιά τους
Φώτισαν τους καθρέφτες μ' όνειρα
Έκαμψαν τους σπονδύλους στην πλευρά της Ανατολής
Κι έφυγαν χαρακώνοντας το ύψος τους στα μελτέμια
Πουλιά έγιναν οι άγγελοι
Σε κήπους γυμνούς μπήκαν
Σε λιβάδια αποψιλωμένα τράβηξαν
Σε νεκρές θάλασσες ανάσες ζωής χάρισαν
Πουλιά ωδικά εξωτικά και παραδείσια
Και τ' άλλα τα πιο ταπεινά και τα πιο έμπιστα
Σιμά μας ήρθαν
Σπουργίτες χαμοπούλια και γλάροι αμέριμνοι
Κύκλωσαν το τοπίο με ομόκεντρα φιλιά
Στήσανε χορό σε γάργαρες νεροσυρμές
Οι πέρδικες του διάστικτου δάσους
Κι ο περήφανος σταυραετός φτεράκισε στ' αμπέλι
Σπόρο να βρει λινάρι κι αλέτρι
Σε ποιο γήινο σπήλαιο θα ακουμπήσουμε τα υφαντά μας;

Ζωντάνεψε η πλάση
Ο ήλιος μάζεψε θησαυρούς απ' τους σπόρους
Θέριεψαν τα γεννήματα
Φύτρωσε και πάλι η αφροξυλιά
Το κρίταμο η πικραλίθρα και τ' ασφοδέλια
Οι ωκεανοί περήφανοι έστελναν σινιάλα
Στα ερημικά βραχονήσια
Οι κόρες του ωκεανού θήλαζαν τα μωρά τους
Σαν πρώτα με γάλα και μέλι
Αφήνιαζαν τα άλογα κι ο κόσμος έκλωθε
Λευκές κι άλικες κορδέλες στα στήθη
Αιθέρια έγιναν πουλιά οι άγγελοι διαβατικά
Κι η γη σαν ακούραστη ελαφίνα
Προετοιμάστηκε ηδονικά
Να πλουμίσει με στίχους ερωτικούς
Τα αίθρια των ανέμων
Σκάλες να φτιάξει να υψωθούν ως τα ύφαλα
Ο πρωτεϊκός λόγος των κυμάτων
Και των νεοσσών ο αναίτιος κλαυθμός
Σε ποιο αρμυρίκι να κρεμάσω τα μυστικά μας πεντάγραμμα;