Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014

με συντροφεύουν οι πένθιμες ώρες σου



Δακρύζουν τ' αγάλματα
Λεπίδες πύρινες που σκίζουν τη πέτρα
Θυμήσου τον πόθο τον καταιγιστικό κι έλα...
Αναχωρούν οι νερομάνες πολυδαίδαλες
Αυλάκια να σκαλίσουν στα στήθη της κρήνης
Διέβλεψε την σκέψη των απόντων κι άφησε μακριά την λύπη...
Δακρύζουν κι οι σκληροί βοριάδες
Σαν απαντούν ορμέμφυτες ανατινάξεις στις πυραμίδες
Παραδέξου το πως ήξερες πόντο τον πόντο
Το υφάδι της χλαμύδας που ντύθηκα...

Εμένα άσε με μόνη
Να πλανιέμαι σαν αίολη νύχτα
Μοναχική κι απόκοσμη χωρίς πλησμονή
Να σφυρίζω τρελά σαν έλικας χαλασμένος
Εμένα άσε με εδώ
Επώδυνα μόνο να με συντροφεύουν
Οι πένθιμες ώρες σου
Αυτές τις ώρες που χρεία τις είχα μεγάλη
Μενταγιόν στο λαιμό να τις δέσω
Κλειδωνιά να τις κλείσω στα χείλη
Γιατί απλά σ' αγαπώ με τις διαστάσεις των θρύλων
Με τις επάλληλες ικεσίες των επαιτών σε ζητώ
Αν χαθείς οι αστερισμοί μου θα συγκλίνουν στο κενό
Μες στην χώρα των βυθισμένων φωνών θα με πάνε
Απλανής να χνωτίζω τα τζάμια μιας φαιάς τεφροδόχου
Και ζωή να χαρίζω ξανά στο ακριβό σου μονόγραμμα

Σκεβρώνουν τα γερτά παραθύρια
Όταν άστεγες μνήμες τα αγγίζουν
Σκέψου τα μικρά χαλικάκια στης ερημιάς το μπαλκόνι κι έλα...
Ανασκιρτούν τα αναχώματα της λήθης
Σαν να μέμφονται των σταυροφόρων την έφοδο
Φύλαξε την εικόνα του ήλιου στην παλάμη
Κι αφουγκράσου την πρώτη μας μέρα στον έρωτα...
Σκεβρώνουν τα οστά των πουλιών στα μεγάλα ταξίδια
Κι η αρμύρα συντρίβει τις λεπτές τους χορδές
Παραδέξου το πως ήξερες πόντο τον πόντο
Το υφάδι της χλαμύδας που ντύθηκα...



Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2014

νύχτες έρωτα



Καμπανίζουν τα αστέρια
Τις νύχτες του έρωτα
Σαν να θρυμματίζονται
Στο στερέωμα μοσχοκάρφια
Για του φτωχού το τραπέζι
Αυτού που ανύποπτα ίσως
Την ύστατη ώρα
Δεν ένιωσε και δεν εξετίμησε
Το φαρμάκι της απώλειας
Πάνω στο λαγώχειλο της μνηστής του

Περνούν μία μία οι σελίδες
Χωρίς καν να διαβαστούν
Το τέλος ευνουχισμένο
Απ' τα χωρία της αρχής
Κρύψε το πρόσωπο και κοιμήσου
Θα 'ρθει το φεγγάρι
Να σου κρατήσει το χέρι
Θα 'ρθει κι ο γαλαξίας
Να σου αλλάξει το νερό σε κρασί
Εσύ τον έρωτα φόρεσε
Κι η ιστορία σαφώς θα ξαναγραφτεί

Μεθούν οι εραστές
Με αρώματα κρίνων
Και σε νότες λεπτές νυχτολούλουδου
Ανασκιρτούν
Σκύβουν στο χώμα προσκυνούν
Πετράδια μαζεύουν της μοίρας
Για να πορεύονται
Κλαδεύουν μια φλέβα της γης
Και την κάνουν πηγή τους
Κι ορμητήριο για όνειρα ακριβά
Όμοια με τις πρώτες χαράξεις
Του σώματος στην κλίνη του έρωτα
Μεθούν οι εραστές
Κι έναν έναν αφήνουν τον οβολό τους
Στης αγάπης την χρυσή θυρίδα
Σαν ανάθημα στους ποιητές και στους χρισμένους

Είμαι μια τεντωμένη χορδή
Που χέρια πικρά την αγγίζουν
Εύηχη εγώ σπαταλιέμαι
Εύκαμπτη εγώ προσδοκώ
Ένα σου λόγο ερωτικό
Δώσε μου σχήμα
Πέρνα τον λόφο να 'ρθεις
Στο σκοτεινό μου κελί
Σκυφτή σε προσμένω
Σαν δορκάδα πληγωμένη
Σκύψε βαθιά στην πληγή
Δώσε μου μνήμη
Απ' το πλοκάμι να αποδράσω
Της λευκής αρνησιάς

Θέλω να λουστώ σ' ένα σου δάκρυ
Όμορφη και ποθητή να ξεκλειδωθώ
Μόνο για σένα



Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

αναδρομή στο πρώτο μου ίσως έρωτα



Τρύπας τις νεφέλες
Με ακάνθινα βλέμματα
Περιπλάνηση το λες κι αναδρομή
Αλλά απατάσαι
Μια μικρή είναι εκτίναξη στο άχρονο
Με άδειες τις τσέπες της μνήμης
Κλίνη παραπληγικού
Παλάμη θανόντος
Λευκή κόμη ανέραστης κόρης
Να τι κρύβουν τα μάτια σου τις νύχτες

Ζεις στην σκιά και δεν υπάρχεις
Μπαλώνεις ιστούς και ξεγλιστράς
Κρύβεις ονόματα και διατέμνεσαι
Εσύ ο εκλεκτός των κολάκων
Ο ένθερμος υποστηρικτής της φενάκης
Ποιος σε έχρισε τιμητή της ποίησης;
Φορές φορές αναρωτιέμαι
Που κρύβεις το καλέμι
Που σε χρόνια γιορτινά
Σκάλιζες σε κορμούς αιωνόβιους
Τα πάθη και τους ιάμβους της ψυχής
Δεν αποφαίνεσαι
Πάλι ξεφεύγεις φτερό στον άνεμο ζυγιάζεσαι

Δεν μπορώ να διακρίνω την ζωή
Μέσα στα κρύα υπόγεια
Σταυρώνω τα χέρια
Δεν προσεύχομαι περιμένω
Οι κρίνοι μαράθηκαν γρήγορα
Μια αχτίδα φωτός που είναι;
Κάποιοι επιτήδειοι άρπαξαν τα κλειδιά
Μελαγχόλησαν τα ντιβάνια τα βάζα οι ίσκιοι
Και τα σκονισμένα βιβλία αθυμούν
Μελαγχόλησε και τα μικρό περιστέρι
Που έφερνε τα μηνύματα
Ποιος σε έχρισε τιμητή της ποίησης;
Πάντα θα ενημερώνω τους δήμιους
Για τις κρυφές παραχαράξεις
Στο κωματώδες μέτωπο
Πάλι ξεφεύγεις μελίανθος πεσμένος στην λάσπη
Ξέρεις η αδερφή της αμαρτίας
Είναι η αγάπη και δεν την τίμησες διόλου
Αχ πως ξεχνάς...

Μην απορήσεις αν δεις σ' όνειρο
Τους φρουρούς να απιστούν
Είναι που θα αναδεύω τα τελευταία δηνάρια
Είναι που θα χαλκεύω τους χάρτες
Είναι που θα κρυφακούω τα μυστικά
Να μην βρεις την χαραμάδα που ψάχνεις
Να κρατηθείς ορθός και πολέμιος
Μην απορήσεις λοιπόν
Τα κάστρα πέφτουν από μέσα πάντοτε
Όταν εσύ θα πέφτεις
Εγώ θα γονατίζω στο φως
Όταν εσύ θα απαγγέλλεις τους στίχους σου
Εγώ θα στεριώνω το καρφί στην παλάμη
Κι όταν εσύ θα δακρύζεις
Εγώ θα αναπολώ τον πρώτο μου ίσως έρωτα
Που σαν παλιά αμαξοστοιχία
Στις ράγες θα μπαίνει ξανά
Φεύγω δυνατή και αιθέρια
Μόνο που σου αφήνω ένα χώρο στεγνό
Για να κλάψεις
Αυτόν της ξενιτιάς και της αφάνιας....

Συμμετείχε στο καθιερωμένο πια και τόσο ποιοτικό Συμπόσιο Ποίησης 
που διοργάνωσε υποδειγματικά η φίλη Αριστέα και ολόθερμα την συγχαίρω



     

Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2014

μικρά πορθμεία


*
Πράσινη μέρα
Σ' αγκυλώνει μ' αγκάθια
Ήλιος κραταιός
Λιπαίνει τους κάκτους
Ανθοφορία

*
Ο ποιητής συνάντησε
Έναν κύκνο αχνοφέγγιστο
Η λίμνη ξέβραζε
Στίχους ψιμύθια
Αμφιλύκη

*
Στον νότο
Στοιχειώνουν τα τοιχία
Ένας αρχάγγελος
Επιβλέπει τα όνειρα
Ελευθερία

*
Πορτοκαλάνθια
Στα μαλλιά σου
Σαν ωριμάσεις
Καταιγίδα θα σε γευτώ
Αναμονή

*
Φεγγριστή η κάμαρα
Μην πεις την αλήθεια
Μελάνι θα γίνει
Για τους αθανάτους
Ανταμοιβή

*
Μια πλώρη θυμάσαι
Κι ένα κατάστρωμα
Γυμνό ένα πέλμα να ακολουθεί
Ράθυμους κυματισμούς
Ονειροπόλημα

*
Πέτα τον γάντζο
Φεγγάρια να πιάσεις
Έρωτες αρχαίους
Σκουριά του χαλκού
Αποστασία

*
Σειέται ένας φίκος
Η καμέλια μπουμπουκιάζει
Νερά φθινοπώρου
Σε σέπια μελαγχολίας
Αναστοχασμός

*
Τρεμίζει ένα δάκρυ
Κίτρινη η παρειά
Υποδέχεται τους ψαλμούς
Όλα αποδομούνται
Παράδεισος

*
Όταν πλαγιάζεις
Θερμό ένα ρεύμα στο αίμα
Σου υπογραμμίζει
Την κρυφή αμαρτία
Αναγέννηση

*
Σε ουράνιο
Περιβόλι σε πήγα
Στων άστρων τα πολυβολεία
Να δώσεις το σύνθημα
Ανακατάληψη

*
Χάλκινα όργανα
Χοροί που διπλώνουν
Ξεχνάς το μαντήλι
Τολμάς να αγαπάς
Ανασασμός

*
Φοβόσουν τους κούρους
Τα άλκιμα μέλη
Τα κόκκινα στάδια
-Οικτρά πως μιλούσες-
Πενιχρότητα

*
Σιωπούν οι ποιητές
Οι αμαζόνες διπλώνουν τα βέλη
Κλειστές οι αυλόπορτες
Στα δειλινά νησιά
Εγκαρτέρηση

*
Στα μικρά πορθμεία
Μετράς με παλάμες
Τα κουφάρια των γλάρων
Δρεπανηφόρος άνεμος
Ξιφουλκείς τις φωτιές των παλμών
Συγκομιδή

Συμμετέχει στο δρώμενο "η στιγμή σου σ' ένα ποίημα"
στην σελίδα της Μαρίας Ν