Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2014

νύχτες έρωτα



Καμπανίζουν τα αστέρια
Τις νύχτες του έρωτα
Σαν να θρυμματίζονται
Στο στερέωμα μοσχοκάρφια
Για του φτωχού το τραπέζι
Αυτού που ανύποπτα ίσως
Την ύστατη ώρα
Δεν ένιωσε και δεν εξετίμησε
Το φαρμάκι της απώλειας
Πάνω στο λαγώχειλο της μνηστής του

Περνούν μία μία οι σελίδες
Χωρίς καν να διαβαστούν
Το τέλος ευνουχισμένο
Απ' τα χωρία της αρχής
Κρύψε το πρόσωπο και κοιμήσου
Θα 'ρθει το φεγγάρι
Να σου κρατήσει το χέρι
Θα 'ρθει κι ο γαλαξίας
Να σου αλλάξει το νερό σε κρασί
Εσύ τον έρωτα φόρεσε
Κι η ιστορία σαφώς θα ξαναγραφτεί

Μεθούν οι εραστές
Με αρώματα κρίνων
Και σε νότες λεπτές νυχτολούλουδου
Ανασκιρτούν
Σκύβουν στο χώμα προσκυνούν
Πετράδια μαζεύουν της μοίρας
Για να πορεύονται
Κλαδεύουν μια φλέβα της γης
Και την κάνουν πηγή τους
Κι ορμητήριο για όνειρα ακριβά
Όμοια με τις πρώτες χαράξεις
Του σώματος στην κλίνη του έρωτα
Μεθούν οι εραστές
Κι έναν έναν αφήνουν τον οβολό τους
Στης αγάπης την χρυσή θυρίδα
Σαν ανάθημα στους ποιητές και στους χρισμένους

Είμαι μια τεντωμένη χορδή
Που χέρια πικρά την αγγίζουν
Εύηχη εγώ σπαταλιέμαι
Εύκαμπτη εγώ προσδοκώ
Ένα σου λόγο ερωτικό
Δώσε μου σχήμα
Πέρνα τον λόφο να 'ρθεις
Στο σκοτεινό μου κελί
Σκυφτή σε προσμένω
Σαν δορκάδα πληγωμένη
Σκύψε βαθιά στην πληγή
Δώσε μου μνήμη
Απ' το πλοκάμι να αποδράσω
Της λευκής αρνησιάς

Θέλω να λουστώ σ' ένα σου δάκρυ
Όμορφη και ποθητή να ξεκλειδωθώ
Μόνο για σένα