Παρασκευή, 11 Οκτωβρίου 2013

άνοιξε το παράθυρο



Άνοιξε το παράθυρο να μπει κλεφτά
Το φως του φεγγαριού
Με τις αχτίνες του να ρυτιδώσει
Και να ανοίξει
Τα σφαλιστά μπαούλα της ματαιοδοξίας
(Αραδιασμένα άτακτα στην σκοτεινή σου κάμαρα)
Σώρευσες θησαυρούς αμύθητους
Την ζωή ακραγγίζοντας αστόχαστα
Πετράδια πολύτιμα ράβδους υπερβολής
Κι εκείνα τα μαργαριτάρια του Στάινμπεκ
Που δεν εκτιμήθηκαν ποτέ ανάλογα
Σώρευσες θησαυρούς αμύθητους
Πριονίζοντας κάθε εσπέρα
Κεφαλές κούρων
Περικνημίδες αμαζόνων
Κράνη και ασπίδες πολεμιστών
Για να κατατροπώσεις τον χρόνο
Που δεν σου δόθηκε αφειδώλευτα
Σώρευσες του Μίδα τους θησαυρούς
Αποσπώντας ευαγγέλια λατρείας
Από λειψανοθήκες σφραγισμένες
Προδίδοντας και συνθλίβοντας τα ασπρισμένα
Στο χώμα Οστά των Μαρτύρων
Ζηλωτής εσύ του αδιόρατου
Συγκλίνεις με τις φαιές φλόγες των καμίνων
Και προσαρτάς επιτελικά τα ηδονικά εδάφη των κλινών
Που ζεύγη θεοτήτων τα κατοικοεδρεύουν
Ήσουν αρχαιοκάπηλος πριν ακόμα
Εμφανιστούν πάνω στη γη τα αγάλματα κι οι προτομές!

Άνοιξε το παράθυρο να μπει κλεφτά
Το φως του ήλιου
Με δοκούς χρυσούς να υπερπηδήσει
Τα περιστύλια που ύψωσες να μην σε φτάνω
Τείχη σε κλείνουν
Φυλακές χωρίς θύρες σε κρατούν
Πύργοι με μονόφθαλμες πολεμίστρες
Σε σημαδεύουν με βέλη και οβίδες φαρμακερές
Σώρευσες το πάθος του ανεκπλήρωτου
Και χάθηκες άφρονας στων κουρσάρων τη χώρα
Ηττημένος
Μόνος
Νεφοσκεπής κι άκληρος
Περιηγήσε τώρα σε φατνώματα αιλουροειδών
Στερημένος
Ουραγός
Νεφοσκεπής κι άκληρος
Σωρεύεις λέπι - λέπι των ιχθύων τη σιωπή
Και ναυαγείς χωρίς σανίδα σε θάλασσες φτενές
Από την γλώσσα αποκόβεσαι των γρύλων
Από των ψαράδων το βελόνιασμα απέχεις
Και των μανάδων τη κρυφή προσευχή δεν προσκυνάς
Μαύρος Καβαλάρης εσύ τ' αψήλου τραβάς
Και στο φρύδι των γκρεμών χαρακωτό αφήνεις σημάδι
Σώρευσες στάλα - στάλα σε στιλέτα φονικά
Την μάχητα του κεραυνού
Του στρύχνου τη πικράδα
Και το κρύο σπέρμα του άρρωστου σκορπιού
Να με λαβώσεις θανάσιμα στη καρδιά και πάλι
Ήσουν στρατηλάτης και μαχητής πριν ακόμα
Εμφανιστούν οι οδύνες κι οι στεναγμοί στο άγουρο σώμα της Ανδρομάχης!