Το φως της χαραυγής

Έλα αγέρα φύσημα 

και κάθισε κοντά μου 

σάλεψε μες στη σκέψη μου 

και πάρε την καρδιά μου 

Ψηλά ψηλά να με θωρείς 

μεγάλη σαν τον ήλιο 

κοντά κοντά να έρχεται 

του πόθου μου προσήλιο 

Είσαι το φως της χαραυγής 

είσαι του νότου αστέρι 

είσαι της μάνας η ευχή 

του ερχομού νυχτέρι 

Σκύβω και παίρνω άρωμα 

από της γης ζουμπούλι

στο δίνω εσύ να το φοράς 

σαν πιάνεις καραούλι 

Να χαίρομαι τα κάλλη σου

και να σε ζωγραφίζω 

πάνω σε βότσαλο ακτής 

εσένα να γνωρίζω 

Είσαι το φως της χαραυγής 

είσαι του νότου αστέρι 

είσαι της μάνας η ευχή 

του ερχομού νυχτέρι.

Ο ξωμάχος

Άνοιξε το παράθυρο 

βροχή τ' αστέρια πέφτουν

κάνε μονάκριβη ευχή 

τα χρόνια μας ν' αντέχουν 

Ν' αντέχουν το σκληρό βοριά 

τις μέρες τις θλιμμένες

τότε που φθίνουν οι χαρές 

και χάνονται πνιγμένες 

Μέσα σ' απάτητους βυθούς 

και κρύα καταφύγια 

που αγάπες δεν συνάντησαν 

κι έμειναν στα ίδια 

Εκείνα τα αγέρωχα 

που οι άγιοι τ' αποφεύγουν 

και τα πουλιά τα τραγουδούν 

κάθε που ημερεύουν 

Κι απλώνονται στα σύνορα 

που ο χάρος τα κυκλώνει 

σαν τον ξωμάχο της ζωής 

που ούτε Θεός τον σώνει 

Μέσα σ' απάτητους βυθούς 

και κρύα καταφύγια 

που αγάπες δεν συνάντησαν 

κι έμειναν στα ίδια.