Η παγίδα

Μες στου γιαλού τα βότσαλα

κρύφτηκε η αγάπη 

όταν με άμμο έχτιζες

σπίτι γερό του μπάτη 

Ήρθε το κύμα κι έκανε

το σπίτι δυο κομμάτια 

έχασκαν τα παράθυρα 

σαν πονεμένα μάτια 

Μια μέδουσα σου έστησε 

παγίδα και σε πήγε

πέρα σε τάφους σκοτεινούς 

που νους κανείς δεν είδε 

Όλα τα ορφανά θρηνούν 

λιγότερο από εσένα 

ναυάγησαν τα σχέδια 

έσπασε η καδένα 

Βαρύ το στήθος έγινε 

κισσός που πνίγει κήπο 

ρίζες δεν έχεις ν' απλωθείς 

άλλον ν' ακούσεις χτύπο 

Μια μέδουσα σου έστησε 

παγίδα και σε πήγε

πέρα σε τάφους σκοτεινούς 

που νους κανείς δεν είδε.

Οι τύποι του ήλιου

Ανέβηκα για να σε δω

στου ήλιου το περβάζι 

έγινα σφαίρα πύρινη 

κι έλεγα δεν πειράζει 

Πετούν οι τόποι σου φωτιές 

είσαι του ήλιου λάμα 

βαθιά τις σάρκες σιγοκαίς

και πνίγονται στο κλάμα 

Άνεμο ψάχνω για να βρω 

μήπως και με δροσίσει 

χέρι αγγέλου να πιαστώ 

χορό ενός δερβίση 

Δεν φεύγω όσο κι αν πονώ 

σώμα ψυχή σου φέρνω 

χάντρα γαλάζια να φοράς 

κάθε που θα σε παίρνω 

Ο ουρανός μου είσαι εσύ 

στερνή μου αμαρτία 

ρίχνω ζαριά κερδίζω σε

πλέω στην ευτυχία

Άνεμο ψάχνω για να βρω 

μήπως και με δροσίσει 

χέρι αγγέλου να πιαστώ 

χορό ενός δερβίση.