Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2015

μια στιγμή φτάνει

Αποτέλεσμα εικόνας για ήχος δάσος βάρκα αντιπερισπασμός παραμύθι

Ξύλινο πάτωμα
Να τρίζει η απόγνωση
Στις χαρακιές
Μαζί με τα γυαλισμένα σου
Παπούτσια
Να τρίζει κούφια
Η αγάπη σου στο αόριστο
Σαν βάρκα χωρίς πηδάλιο
Να απομακρύνεσαι
Με τις τσέπες σου να εξέχουν
Στον αέρα
Ποια γραφή;
Ποια υφαρπαγή;
Να τρίζει η απουσία...
Στο τελικό σου πόρισμα
Να συστρέφομαι αμήχανα
Κι έκθετη να παραμένω
Με πυξίδα
Στο στιγμιαίο όλον
Των ωρών μαζί σου

Η πόρτα χάσκει στο κενό
Στο παραμύθι έλειπε το τέλος
Αλύτρωτη γυρνάω
Τη ροή της σκέψης
Στα παρεπόμενα
Σ' εκείνα που δεν είδες
Σ' εκείνα που πέταξες
Και στ' άλλα που θυσίασα
Στο παραμύθι έλειπε το τέλος
Στο εφαλτήριο εγώ
Μ' ένα πικρό φιλί στα χείλη
Να εκτοξεύω
Λόγια σιβυλλικά
Αν έρθεις τώρα να ξέρεις
Πως πίσω απ' το πρόσωπό μου
Κατοικεί ένα αιώνιο παιδί
Μην αδιαφορήσεις!
Κουράστηκε
Να απαριθμεί στα δάκτυλα
Τους φόβους της ματαίωσης
Τσακίστηκε
Του έρωτα το πλήρωμα
Να σκιαγραφεί
Με τις σπασμένες του ξυλομπογιές

Ανοικτό το παράθυρο
Να βγαίνει το σώμα
Στους ήχους του δάσους
Ανυπεράσπιστο
Να μην πλαγιάζει ούτε
Για μια στιγμή έστω
Να ακούσει
Του κούκου το τικ-τακ
Σαν μια μικρή υπόμνηση ονείρου
Πάνω στο τραπέζι το καπέλο
Το σώμα γυμνό
Μόνο του το καπέλο
Ένας αντιπερισπασμός 
Στην κραυγή που
Αργά φουσκώνει
Τα γιγάντια "γιατί"
Το σώμα βαρύ να περιμένει
Κι ας ήξερες πως μοναχή
Οδηγούσα στη σκηνή
Έναν ανύπαρκτο θίασο!

Έλαβε μέρος στο επιτυχημένο δρώμενο "Παίζοντας με τις λέξεις"
της me (maria) μαζί με άλλες πολύ υπέροχες γραφές!


στο ύψος των Θεών και των αγγέλων

Αποτέλεσμα εικόνας για κολαζ ελύτης

Μοιάζει με παραμύθι μα δεν είναι...
Μια μέρα γιορτινή
Που τα κοτσύφια στο δάσος τιτίβιζαν τραγούδια και ήχους της γης
Που τα κλαριά ανάπνεαν τους χυμούς της Άνοιξης
Και καρποφορούσαν αίμα και μέλι
Στάθηκα να ξεκουραστώ σε πέτρα ριζιμιά
Είχα αποστάσει απ' τη μάχη με της ψυχής τη φωτιά
Άκουσα που λέτε
Από μακριά να έρχεται ο ήχος της θάλασσας
Και των κυμάτων ο σφοδρός τροχασμός
Θυμήθηκα τότε τα ταξίδια μου τις σκέψεις και τα οράματα
Που η ζωή αρνήθηκε να ξεκλειδώσει
Σκόνταψα στην πίκρα της διάψευσης για λίγο
Μα πόθησα σφοδρά την αρχή του νήματος να δω
Εκεί στο φως
Θέλησα σε ματιές λαγαρές ικέτης να αφεθώ
Πάνω στη ριζιμιά πέτρα έφερα τον εαυτό μου
Στο ύψος των Θεών και των αγγέλων..την ομορφιά δρασκέλισα

Δεν ήταν ένας αντιπερισπασμός στη μοναξιά
Μια αποστροφή στα δυσάλωτα μονοπάτια
Παρά ένα τράβηγμα δυνατό της καρδιάς στη χαρά
Σαν που τραβιέται η βάρκα απ' τον κάβο γοργά
Για να ερωτευτεί το χιλιόχρονο νερό
Κοίταξα γύρω
Τα δέντρα μπουμπούκιαζαν όνειρα κλεφτά
Οι φτέρες ψιθύριζαν συλλαβές του έρωτα
Ο άνεμος θρόιζε μηνύματα ζεστασιάς
Κι ένας χρυσός ήλιος ζέσταινε το χνούδι των νεοσσών
Οργασμός ζωής και συναισθημάτων πολιορκία
Πάνω στην ριζιμιά πέτρα πέρασα βελονιές στη σκέψη
Κι έφτιαξα χρυσοπλούμιστα πουκάμισα για να γιορτάσω

Μοιάζει ουτοπικό μα δεν είναι...
Εκεί στο δάσος με τις δρυς και τα σφεντάμια
Άρχισε το αίμα ξανά να κυλάει στις φλέβες
Ολοπόρφυρο τραγουδιστό και θεριωμένο
Αναθάρρησα
Και τότε το χέρι της Περσεφόνης σαν να μου ένευσε μέσα απ' τη γη
Λάθεψα όμως
Δεν ήταν το χέρι της Θεάς παρά μια κιτρινόμαυρη πεταλούδα
Που στο άνθος της ζωής επικονίαζε φως
Πέρασα τα χέρια μου πάνω της
Και κάτι σαν ψίθυρο ν' άκουσα:
"Μέθη είναι η ζωή στα κύτταρα
Όταν στην πίκρα ηχηρά δεν ξεπεζεύεις"
Πήρα τα λόγια φυλακτό κι ευγνώμων αναλογίστηκα:
Ζωή, σελίδα φαιά και τη πετώ
Ζωή, φτεράκι ανοικτό σε χοροστάσια πρωτινά να πάω
Στο ύψος των Θεών και των αγγέλων!

Έλαβε μέρος στο επιτυχημένο δρώμενο "Παίζοντας με τις λέξεις"
της me (maria) μαζί με άλλες πολύ υπέροχες γραφές!