Είσαι παντιέρα κόκκινη
σε χέρια επαναστάτη
είσαι στολίδι στο λαιμό
η πέτρα του αχάτη
Έχεις τα λόγια πύρινα
πλήθη σ' ακολουθούνε
φωλιαζεις πάνω στα βουνά
κι άνεμοι σε χτυπούνε
Όταν σε συλλογίζομαι
ξεμένω από αίμα
χάνω τη γη τον ουρανό
κι εσύ στρίβεις το κέρμα
Δεν ξέρω που με οδηγείς
σβήνεις τους κωδικούς σου
πάνω σε χάρτες άγνωστους
με σέρνεις για θυμήσου
Στέλνω αγάπης μήνυμα
λίγο για να με νιώσεις
κι από λιθάρια μυθικά
εσύ θε να με σώσεις
Όταν σε συλλογίζομαι
ξεμένω από αίμα
χάνω τη γη τον ουρανό
κι εσύ στρίβεις το κέρμα .
