Η νοσταλγία με πονά
με σφάζει σε δυο μέρη
είναι ο καημός σου δίκοπο
του πόθου μου μαχαίρι
Βαθιά πληγή μου άνοιξες
και δύσκολα θα γιανει
και μου στερεί τα όνειρα
κι όσα η καρδιά δεν φτάνει
Έλα να κατοικήσουμε
της νιότης το βασίλειο
να βρούμε χώρες μυθικές
κι έναν καινούριο ήλιο
Εκεί να αλητέψουμε
να γνωριστούμε πάλι
σε πέτρες να πιστέψουμε
να βγούμε στο περγιάλι
Εκεί που σε εγνώρισα
πάνε δεκάξι χρόνια
που έσμιξαν οι δυο καρδιές
σε ολόχρυσα τα περβόλια
Έλα να κατοικήσουμε
της νιότης το βασίλειο
να βρούμε χώρες μυθικές
κι έναν καινούριο ήλιο.
