Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

το χρονικό μιας βροχής



Είπες απόψε θα βρέξει
Κι έφυγες
Χωρίς αδιάβροχο
Μόνο με το πουκάμισο ανοικτό
Σε ένα φως ανέσπερο
Δικό σου
Φυσάει κι από μακριά
Ακούγεται το σφύριγμα του τρένου
Έφυγες
Πρώτη σταγόνα στρέφει στο περβάζι

Σκεπάσου με το χνώτο
Της ώριμης σελήνης
Φεγγριστός να βγεις και ζεστός
Στα παράθυρα της πόλης
Που απόψε ο βοριάς συνέτριψε
Να ανατινάξεις το πυροτέχνημα και πάλι
Θα σε βρω
Αστράφτει κάπου στο βάθος της στιγμής

Μην αργήσεις
Μήνυμα στείλε
Πρόβαλε ο καβαλάρης στην αυλή
Κι έχει σβηστά
Τα πράσινα μάτια
Τη κόμη ματωμένη
Κι αδύναμα στα χέρια του κρατά
Τα γκέμια που στον γκρεμό
Παραδόθηκαν - διατομή θανάτου
Θα κρυώσεις
Έπιασε μπόρα ριγούν τα ρείθρα άστεγα

Πάρε το πρώτο τραμ
Αχάραγα να γυρίσεις
Θα έχω νερό ζεστό
Για να πλυθείς
Κυκλάμινα στο ανθογυάλι
Τα ρόδινα μου πέλματα
Να τα διπλοφιλήσεις
Αχάραγα να γυρίσεις
Μου δόθηκε μια ώρα ακόμα
Πριν κινήσω τον μοχλό
Κι αμπαρωθώ στο γκρίζο
Σε περιμένω
Πλημμύρα παντού κλείνω τα στόρια με δέρμα τα σφαλνώ

Ήρθες
Ακροάστηκα το σφυγμό σου
Πάνω στον τοίχο
Ήρθες στην ώρα σου
Φλογίστηκαν οι μεταξένιες παρειές
Της σπασμένης μου βεντάλιας
Η βαλίτσα σφαλιστή
Στο κατώφλι
Το πουκάμισο ανοιχτό
Τα κουμπιά στα χέρια
Κροταλίζουν ρυθμικά
Στέκω στα νύχια
Σαν χτυπάς το κουδούνι
Δεν θα ανοίξω
Διπλό ουράνιο τόξο κι η οθόνη σβηστή

Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2013

τα τραγούδια μας άστεγα παιδιά πλανώμενα



Εμείς τα τραγούδια μας δεν τα τραγουδάμε μόνο
Αλλά πρωτίστως τα ζωγραφίζουμε κυκλωτικά
Πάνω σε υδρόγειες σφαίρες σχολικές
Στις ραφές των σύννεφων χαράζουμε
Οριζόντιες γραμμές ατελεύτητες
Πεντάγραμμα αιθέρια σχηματίζονται
Όμοια μ' εκείνα του τυφλού μουσουργού

Φιλοξενούμε εκεί κι απαγκιάζουμε
Στίχους και μελωδίες καθαρτήριες
Στα σύννεφα αναχωρητές πάντα
Ξεφτάμε κρόσσια τα όνειρα μας
Και πλέκουμε εξαρχής πόντο τον πόντο
Του Έρωτα την εσθήτα την πάλλευκη
Γιατί είναι Έρωτας τα τραγούδια μας
Έρωτας ατρύγητος αχώρητος!

Προχωρημένη νύχτα κι ο ύπνος
Δεν ανεμίζει στις ακτές μας
Προχωρημένη νύχτα
Κι αναζητάμε ουράνιες οάσεις
Να ξεδιψάσουμε της ψυχής την ξεραμένη στέρνα

Μονάχοι κι άσκεποι
Τον λύχνο τρίβουμε της μαγικής παραμυθίας
Μας αφουγκράζονται καρδιές παιδικές
Μανάδες με απλανή βλέμματα
Κορίτσια με ακουμπισμένα τα χέρια
Στο προγονικό εικονοστάσι
Κι εμείς συνεχίζουμε:
Πορεία στους ακάνθους

Μονάχοι κι άσκεποι
Τραγουδάμε την πλέρια χαρά του Αετού
Τραβούμε με σκοινιά χαρταετούς - νεφέλες
Να πλησιάσουμε το μέγεθος του Θεού
Στο σπίτι του να μπούμε να γιατρευτούμε απ' το σκότος

Τα τραγούδια μας
Άστεγα παιδιά πλανώμενα
Μπαίνουν σε δάση την Αυγή
Συνομιλούν με Νεράιδες κλέβουν Αθάνατο Νερό
Στην όχθη των ποταμών και το πίνουν αμόλευτο

Τα τραγούδια μας συννεφένια μπαλόνια
Σε χέρια γαλήνια παλιάτσων
Καλά δουλεμένα στην αμάχη με τον πόνο
Εμείς τα τραγούδια μας δεν τα τραγουδάμε μόνο
Αλλά πρωτίστως τα ζωγραφίζουμε κυκλωτικά
Πάνω σε υδρόγειες σφαίρες σχολικές!

Αφιερωμένο στην Agriomeli που μου έδωσε το έναυσμα - σπίθα
http://agriomeli.blogspot.gr/2013/11/blog-post_17.html


Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2013

αναδύεται ο έρωτας ποθητός μέσα απ' την θάλασσα



Σκιρτώ στα θαλάσσια μήκη των μαλλιών σου
Στις διακλαδώσεις των οστών σου χάνομαι
Μαινόμενος ανεμοστρόβιλος κι άγγιγμα τρυφερό κανένα
Βρήκα σπηλιά με κιλίμια πολλά να θωρώ του ορίζοντα
                                                   το τελευταίο πλοίο!

Αγαλματίδια πλάθω με νοτερό πηλό μηρούς από χαλίκια
Εμφυσώ του ονείρου την πρωινή νεροσταγόνα στον βράχο
Πνοή να δώσω στα παιδιά που ναυάγησαν ανοιχτά της ζωής
Κι έμειναν οι γονείς να θρηνούν παρέα με τις σκονισμένες
                                           από τη γύρη παπαρούνες!

Αναδύεται ο έρωτας ποθητός μέσα απ' την θάλασσα
Κραδαίνεις χέρι αδερφικό και  φλόγες αναπηδούν στην ψυχή
Λυγά και πέφτει η καγκελόπορτα το σύνθημα το αντιγράφουν
Ποιητές πίσω σε κρατικά έγγραφα κιτρινισμένα και αετόχαρτο
                                      το αμολούν σε ουρανούς παιδικούς!

Σε σταυροδρόμια σκοτεινά η ιστορία σταυρωτά αρμαθιάζει τις μνήμες
Μνήμες τρανές σαν το μπόι τ' αψηλό του Μακρυγιάννη
Ακροβολίζομαι στον μαρμάρινο κίονα να δω να περνούν
Οι διαδηλωτές με τα πρησμένα πόδια και την κόκκινη πένα στα καρδιόφυλλα
                                                                        για την μυστική υπογραφή!

Φυλάω στην φούχτα πεισματικά λίγη καρβουνόσκονη θύμησης
Και με σταυρούς αναπλάθω την ξεθωριασμένη σου προσωπογραφία
Καρδιόσχημη να την ανεβάσω στον πιο ψηλό ιστό των Λευκών Ορέων
Να την ποτίσουν δάκρυ τα πουλιά που ξέχασαν να μεταναστεύσουν
                                               στις Μέγιστες χώρες της Ανατολής!

Μελάνι παίρνω να ξαναγράψω τους στίχους που λησμονήθηκαν
Τα ομήρεια πάθη αναπαριστώ ξανά σε αρχαϊκή θεάτρου σκηνή
Το πλήθος εξυμνεί χειροκροτώντας τους φαύλους και τους προδότες
Αποχωρώ και φιλία συνάπτω μπιστική με τα τελευταία που δεν μαράθηκαν
                                                                                             γαρίφαλα!

Αγρυπνώ κάθε νύχτα να μην περάσω σκυφτή του ονείρου τη πύλη και μείνω
Παίρνω στάση εμβρυακή και τον καμένο κορμό του φοίνικα στηρίζω
Ξαναγεννιέμαι από μήτρα χοϊκή και πίθους με τάξη συναρμολογώ
Να κλείσω εντός τους τα μύρα από το κορμί των ηρώων που πενθούν
                                                                  στη πρώρα αδικαίωτοι!




                                                                                                                           

Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013

με πολιορκούν τα σύννεφα που στα γόνατα κρύβεις




Μικρό πουλί μελωδίας λεπτό αγριοκάλαμο
Με πολιορκούν τα σύννεφα
Που στα γόνατα κρύβεις
Όταν βγαίνεις νικητής
Απ' την ξόβεργα
Και του αγέρα το σεντόνι
Στα δυο διαρρηγνύεις
Είναι που υπάρχω πάνω στου κόσμου
Την αιθέρια κορδέλα σαν στολίδι γιορτής!

Μικρό πουλί χνουδάκι τρελό του Έρωτα
Σπαταλώ τις χάντρες των ματιών μου
Να σε βλέπω να σπαθίζεις τα σύννεφα
Με λεπτά της πνοής ποδαράκια
Βαμβάκι να παίρνεις στιλπνό
Τις πληγές να φροντίζεις σιωπώντας
Μη και κακοφορμίσει της καρδιάς
Ο αιμάτινος κλώνος σαν απρόοπτα έρθουν τα πάθη της Άνοιξης!

Μικρό πουλί φιλντισένιο της αυγής κελύφι
Σε αριθμητήριο σχολικό καταμετρώ
Και στα δάκτυλα αθροίζω
Τις γλυκές που μου έταξες ώρες
Κι ας μην ήρθες ποτέ σου κοντά μου
Μες τις φλέβες κυλάς
Ποταμός και με πίνεις
Ανεμόσκαλα τα φτερά να με σώσεις σκαρώνεις
Πριν βουλιάξω και μπω μες τη μέθη της καινούργιας Σελήνης!

Μικρό πουλί μαγιολούλουδο μωβ μες τη κρήνη
Στο λαιμό σου προστρέχω
Φυλαχτό να κρεμάσω διπλό
Την πικρή μου ορφάνια
Να βυθίσω το χέρι μου θέλω
Στων νυχιών σου το διάφανο τέμπλο
Νικητής τροπαιούχος να μπω
Στον ναό σου ικέτης πιστός με το γράμμα στον ώμο!

Μικρό πουλί του αχάτη κρουστό περιλαίμιο
Τραγουδώ των ματιών σου
Την υγρή γεωγραφία
Σε πελάγη σε ψάχνω
Και στα μήκη του κόσμου
Μοναχό να σε βρω δίχως ταίρι
Τα άσπρα στέφανα λεμονιάς να σου φέρω
Κι αρώματα μύρια της μικρής μου Φοινίκης
Βασιλιά κι ουρανό να σε κάνω στης ψυχής μου τα Άγια βάθη!


Παρασκευή, 1 Νοεμβρίου 2013

απόψε θα σε αρνηθώ



Απόψε θα σε αρνηθώ μια και καλή
Δεν θα έχεις τόπο να στρώσεις το δάκρυ σου
Σε κορμούς που κάποτε χαράξαμε τα αρχικά μας
Με χαρτοκόπτη θα χαράζεις αινίγματα δυσεπίλυτα
Δεν θα σου απαντώ
Οι λύσεις είναι για τους οργισμένους και τους ημιθανείς
Εκείνους που η καρδιά τους αφόρμισε απ' την σκληράδα
Κι εγώ ισορροπώντας πάνω σε τεντωμένο νήμα
Πάει καιρός που αποστασιοποιήθηκα
Απ' τον παγωμένο ορυζώνα του Νότου και ρίζες έριξα στην ξενιτιά μου!

Απόψε θα σε αρνηθώ μια και καλή
Δεν θα έχεις τόπο να στρώσεις το δάκρυ σου
Ανάρριχτα θα φοράς τις πυγολαμπίδες του πόθου
Το σακάκι σου τρύπιο θα μπάζει ανέμου φλόγες
Δεν θα βρίσκεις πατρίδα να απιθώσεις και να σβήσεις
Τα φλογισμένα του μετώπου σου στεφάνια
Τίγρεις με καψαλισμένες κεφαλές
Θα αναπηδούν ανενόχλητες στα κύκλια αλώνια του χρόνου
Δεν θα σε αγγίζουν
Μα εσύ πυρός θα γίνεσαι μες τη κόλασή σου
Θαύματα θα υπόσχεσαι
Οριογραμμές θα φράζεις
Κάθετα τις ράγες θα τοποθετείς
Κι εγώ με ημίψηλο καπέλο θα τριγυρίζω ανάλαφρη
Στις σκαμμένες βραγιές των ηφαιστειακών ποιημάτων
Να αναθερμαίνω με ανάσες κοφτές της σκέψης τη χάρτινη λάβα!

Απόψε θα σε αρνηθώ μια και καλή
Δεν θα έχεις τόπο να στρώσεις το δάκρυ σου
Σε χάρτες που κατοικούνται από πόλεις ερημωμένες
Θα ψάχνεις εναγώνια κλειδί να προσβάλλεις τις πύλες τους
Άδικος κόπος
Ουρλιαχτά θα σε συνοδεύουν
Κεραυνοί θα χτυπούν το υστερόβουλο βλέμμα σου
Μοχλοί σκουριασμένοι θα σε οδηγούν πέρα στο άγνωστο
Σε σφαιρίδια χίλια θα σπάζει το σώμα σου θα λυγούν τα φτερά σου
Στη θέαση μου και μόνο
Σε καθαρτήριο θα εισέρχεσαι μολεμένος να εξαγνιστείς
Δεν θα πετάς από πάνω σου της ενοχής την εξάρτηση
Περιπλανώμενος σε λειμώνες οι ποιμένες ξένιο θα σε ονοματίζουν
Κι εγώ άγκυρες θα ανασέρνω  παλαιών ναυαγίων
Πλεύση θα βρίσκω ξανά σε γαλήνια πελάγη πρωτόγνωρα
Την δική μου βραχονησίδα ζητώντας να ανακαλύψω μακριά απ' τα εφήμερα!

Απόψε θα σε αρνηθώ μια και καλή
Δεν θα έχεις τόπο να στρώσεις το δάκρυ σου
Στα παγκάκια της έρημης πλατείας τσίλιες θα φυλάς σαν κλέφτης
Τα νύχια σου θα σκληραίνουν ξάφνου
Αιμόφυρτες οι παρειές
Προσωπεία θα σου τάζουν νέα θεοί βλοσυροί
Να γητεύσεις του έρωτα το κρυφό πηγαινέλα σε οθόνες ψυχρές
Κωδικούς θα ξεχνάς
Το σφουγγάρι της λήθης θα σφίγγεις
Νάμα γλυκό θα προσφέρεις σε υφάλμυρες κοίτες
Με πλοιάριο φτενό διαδρομές θα διανοίγεις σε χιλιόγωνες λίμνες
Θα μετράς τις ακμές και θα πλήττεις
Το νερό θα απαρνιέσαι και τον ίσκιο της πέτρας
Χοϊκός και δασώδης μες τη πλάνη θα ζεις τα στενά όρια σου
Κι εγώ πικραμύγδαλα άγουρα θα τρίβω στα χείλη
Και στου ύπνου τα πέπλα θα βυθίζομαι μόνη
Να σε δω και περνάς στο όνειρο μου ένα αντίο στερνό να σου αφήνω στη πλώρη!