Δευτέρα, 11 Μαΐου 2015

ξαφνικά το μαύρο

Αποτέλεσμα εικόνας για ξαφνικά το μαύρο

Ήξερα πως μια δεύτερη φύση
Έκρυβα μέσα μου
Μάλλον την δική σου
Χρώματα νέγρικα
Γλυκά νερά κι έρημοι εκτενείς
Ως εκεί που το μάτι φτάνει
Φύση μπερδεμένη
Αμφίσημη να με παιδευει
Ωστόσο συχνά καταφέρναμε
Να συγχρονιστούμε
Αφηνόμασταν στην τρέλα
Πετούσαμε τα ρούχα ψηλά
Σαν νιώθαμε το χνώτο της νεότητας
Στο γδαρμένο τζάμι της μοίρας
Που δεν μας ξεχώρισε

Στο ίδιο κελί εγκλωβισμένοι
Με μισό καρβέλι απαντοχής στα δύσκολα
Με ένα δικράνι εργασίας στην σκόλη
Κι ένα κομμάτι ουρανού για τα όνειρα
Όνειρα χωρίς περιορισμό
Τρέμοντα κάποτε
Σαν φωτάκια πυγολαμπίδας
Σε δρόμο κατηφορικό
Ώρα βραδινή με καλή παρέα
Κι άλλοτε απόρθητα μεγάλα
Σε ένα κόσμο που μέτρα δεν χωρούν
Να πλέει το κορμί
Να φεγγρίζει η καρδιά απ' τα αισθήματα
Μεγάλες ώρες πλαγιοκοπημένες
Από τ' ασημένια σφυράκια των μικρών μας θεών

Ξαφνικά το μαύρο
Μας κύκλωσε
Ποια διαφυγή;
Τι να προσπελάσεις;
Στους πίνακες κηλίδες αίματος
Στο χαλί κομμένες οι πλεξίδες της Γενοβέφας
Στο πικ απ επαναλαμβανόμενα σονέτα
Μονότονα να παίζουν
Ποια διαφυγή;
Ακόμα κι η καρφίτσα που μου δώρισες
Πήρε το χρώμα του χαλκού
Μόνο ένα βιβλίο δεν έχασε
Την πρωτινή του ομορφιά
Δεν ψεύτισε δεν ρυτίδωσε δεν βεβηλώθηκε
Είναι το δικό μας παραμύθι
Με τα χρυσά δοντάκια
Στην πιο προνομιακή θέση να στέκει
Πάντα άπληστο για φιλί και χάδι
Να μας εκλιπαρεί να το πιστέψουμε