Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2014

απέχω απ' τις μέρες του σύννεφου



Χαλίκια παντού
Στρογγυλεμένα βότσαλα
Τα πέλματα να γελούν ξετρελαμένα
Στην θηλυκή επιστροφή της πέτρας
Δεν είναι μακριά η θάλασσα
Οι ήχοι των κυματισμών
Φτάνουν ως εδώ με λίγες αντηχήσεις
Από γέλια παιδιών
Οι αμμουδιές με καλούν
Όπως καλώ τις καλές νεράιδες
Τις νύχτες που σφίγγει ο κλοιός της ζωής
Απειροελάχιστη έγινα για να με ψάχνεις στο χάρτη σου!

Περιεργάζομαι βουβή το στέμμα του ήλιου
Κλέβω μια αχτίδα μικρή
Την φορώ στην μέση σαν κορδέλα
Ποιος σου είπε πως δειλιάζω την νύχτα
Δες με πως λάμπω ιριδίζουσα μεμβράνη
Ξεσφίγγω τα χέρια
Δεν είναι μακριά η θάλασσα
Δεν προσεύχομαι απλά επιτηρώ
Την καταιγίδα που φτάνει
Ποιος θα το 'λεγε
Εγώ που απέχω απ΄τις μέρες του σύννεφου
Να απειλούμαι απ' των δακρύων το εικόνισμα
Ξεσφίγγω την ζώνη
Ηλιογέννητη έγινα για να με θέλεις τις νύχτες!

Συνεπαρμένη βαδίζω στο φως
Αόρατοι άγγελοι με περιστοιχίζουν
Μουδιάζουν οι ώμοι
Τα άκρα πονούν
Τα μαλλιά μου γέμισαν χώμα αργίλου
Φυτρώνουν πανσέδες
Στις γύρω πρασιές
Η γη με εκδιώκει
Δες με πετώ με φτερά σκονισμένα
Η γη με αποβάλλει
Τινάζω την κόμη
Φυκιάδα λουσμένη με φως
Με άρχει το φέγγος
Δεν είναι μακριά η θάλασσα
Περιστρεφόμενη πεταλούδα σε λυχνία
Τους κύκλους μετρώ στην λευκή σου αγκάλη
Μεθώ με ηδονικές εκτινάξεις
Απεριόριστη έγινα να με μετράς στα πελάγη σου!

Σου χρωστώ ένα ταξίδι
Μου χρεώνεις μια ζωή
Σκάβω στις θίνες πονάει η αρμύρα
Κλειδώνει την σκέψη τον πόθο στοχεύει
Δεν είναι μακριά η θάλασσα
Σφυρίζει ανοιχτά ένα καράβι
Δένω τον μπόγο μου σφιχτά να μακρύνω
Ξεχνώ τη καρδιά να ποτίσω
Σε βλέπω που φτάνεις σκυφτός
Συνεπαρμένη τρέμω σαν διάφανη μέδουσα
Ανοιχτά ένα καράβι
Σινιάλα δεν ξέρω
Στο κύμα πετώ
Αδιάφορη σχηματίζω στα πέλματα δίχτυα
Ψαρεύω υδάτινες κόρες κρουστές
Φιλιά αρρωστημένα
Αλαργεύω κι εσύ προσπερνάς σπασμένος τροχός
Αόρατη έγινα να με πενθείς με λυγμούς στα όνειρά σου!

Συμμετέχει στο δρώμενο " Η στιγμή σου σ' ένα ποίημα" της  Μαρίας Νι
όπου θα απολαύσουμε πολλές και σημαντικές φωνές