Τρίτη, 2 Αυγούστου 2016

όπως κάθε απόγευμα


Κατάβρεξε το πάτωμα
Και βγήκε να πιει το τσάι της 
Στο μπαλκόνι 
Εκεί που στοίβαζε τις αναμνήσεις 
Μια πέτρα από την Πίνδο
Ένα βότσαλο από την Αλόννησο
Ένα αποξηραμένο νεραντζάνθι από την πατρίδα 
Μια βροχερή ημέρα στο ελατόδασος
Τότε που έσπασε η ομπρέλα της 
Και λιλά γέμισαν τα λακκώματα υφάσματα!

Έπινε το τσάι της 
Τι συνήθεια κι αυτή 
Να γλυκαίνει τον πόνο 
Με ατροφικές στιγμές;
Πάντα το προτιμούσε με γεύση βατόμουρου και μύρτιλου
Στις εξοχές κάποτε έφτιαξε 
Μιαν υπέροχη μαρμελάδα άγριου βατόμουρου
Συνήθειες υπεκφυγές σπαράγματα της ψυχής
Εγκιβωτισμένη στα τείχη 
Του σκιώδους πανικού 
Της γλυκιάς απόλαυσης 
Της αναίτιας επιστροφής

Κάθε απόγευμα γύρω στις έξι
Χωρίς αντίτιμο
Ανέβαινε μια νοητή σκάλα 
Τι καλά να αποσώνεις τις δουλειές
Και να επιχειρείς μιαν τέτοιαν ανάβαση
Απεκδύεσαι όλες τις απάτες του μυαλού
Στρέφοντας τον τροχό
Μιας χειράμαξας ονειρικής 

Εκεί στο μπαλκόνι 
Να χαριεντίζεται ο βασιλικός 
Με τον άνεμο 
Κι εσύ να βουλιάζεις τα δάκτυλα στο χώμα 
Σαν να περιμένεις τη διάνοιξη του σπόρου
Ή απλά σαν να θέλεις να μετρήσεις 
Στο ημερολόγιο της γης 
Με πόσες κοφτές ανάσες θα φτιάχνεις 
Τα αφεψήματά σου από εδώ και πέρα 
Στο μπαλκόνι που ο βοριάς 
Θα διεκδικεί καθημερινά από εσένα το ελάχιστο!

Δημοσιεύτηκε στην ποιητική σελίδα "Οι ποιητές του κόσμου"
που διατηρεί ο φίλος ποιητής Στρατής Παρέλης