Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2014

ανασυντάσσω τις σιωπές της νύχτας



Φοβάμαι σου λέω
Το χέρι που με σκάλισε
Σε βράχο θαλασσινό
Πόσο με ρίγος το ποθώ
Το χέρι αυτό που πνοή μου έδωσε
Με το χαράκι του
Φλέβα δεν άγγιξε καμιά
Μορφή δεν διέκρινε
Πόνο ψυχής δεν είδε
Μόνο το άρρητο φίλτραρε
Και με σκιάσεις κάθετες με διχοτόμησε
Πέτρα σκληρή αμβλεία γραμμή
Δεν μου μοιάζω
Απόμακρη μόνη σκυθρωπή
Απομένω να ενθυμούμαι σπονδές
Και στο κύμα δωρικά να αφηγούμαι
Τις ιστορίες των πρώιμων ναυαγίων μου!

Φοβάμαι σου λέω
Μικρή απόγονος του Προμηθέα
Θωρώ τις πληγές ανοιχτές
Σιωπηρά υποτάσσω στο φως
Το σκιερό της μοίρας κάτοπτρο
Μάταια εκλιπαρώ σωτηρία να βρω
Το αντίτιμο εκείνο
Που θα εξαγοράσει την ποινή μου
Κιθαρωδός γίνομαι
Στα πλάτη της Μεσογείου ξεφεύγω
Με πλάνο τραγούδι στα χείλη
Γλάρους και χελιδονόψαρα
Πλευρίζω για βοηθούς
Βοριάδες προσαρτώ
Γρόσι το γρόσι τους δίνω να ανοίξουν
Της άλυσου το πλέγμα το βαρύ
Στης Άνοιξης και πάλι να μπω
Τον Μέγα τον κύκλο σαν ήλιου προμάντεμα αυγινό!

Φοβάμαι πολύ
Την ημέρα τα βλέφαρα κλείνω
Να μην σκοντάψω στης μνήμης
Τα πύρινα κράσπεδα
Βουρκώνω μην δω
Τα κρύφια τα πάθη της σάρκας
Και διπλά δουλωθώ
Στους θορύβους της φύσης
Τον σύρτη τραβώ σφαλιστά
Πετάω το νόμισμα
Και ήχος δεν βγαίνει
Του γρύλου την άρπα κουρντίζω
Στην νύχτα αδημονώ να δοθώ
Σαν αμνός ιερός σε θυσία
Ανασυντάσσω τις σιωπές μου
Να ακούσω να φεύγεις σκυφτός
Καλάμι σου δίνω για χέρι
Υνί σου χαρίζω για κορμί
Σπασμένο σταμνί για το αίμα
Στην μήτρα του κόσμου
Γοργά να κοχλάσει η λήθη σαν λάβα
Λουλούδια σκορπώ στους μπαξέδες
Το δάκρυ σε μνήματα πνίγω
Κι αδιαίρετη επιστρέφω
Στης ψυχής τα επιπλέοντα σκάφη
Ταξίδι μου τάζουν ξεκινάω πρηνής
Ξεφτίζοντας φλοιούς φλοιούς τις λίθινες πλάκες της γης μου!




Τετάρτη, 12 Μαρτίου 2014

η δική μου Άνοιξη



Η δική μου Άνοιξη έχει κορδέλες μακριές αντί για ολόχρυσα μαλλιά
Πολύχρωμες κορδέλες μεταξωτές που επιχρωματίζουν
Και διαστέλλουν την ολότητα των ενοράσεων και της πανδαισίας τον μύλο!
Η Άνοιξη μου κρατά κισσούς αντί για κάνιστρα
Χλωρούς κισσούς πολύριζους που συστρέφονται γύρω απ' την μέση της
Και προσδίδουν χάρη και νόημα εξωτικό στην κίνηση των μυών!
Η δική μου Άνοιξη φορά ψηλοτάκουνα αντί για σανδάλια
Καστόρινα παπούτσια νυφικά που ερωτικά αγκαλιάζουν το πέλμα
Και ατενίζουν την φύση από την μεριά των αφοπλιστικών βλεμμάτων!
Η Άνοιξη μου φορά εσάρπες αντί για γαλάζια πουκάμισα
Φανταχτερές εσάρπες ανάριες που απαλά τυλίγουν το δέρμα
Και αφήνουν να διαφαίνεται η πληγή απ΄το βέλος των ερώτων!
Η δική μου Άνοιξη φτιάχνει στεφάνια με χαμολούλουδα αντί για παπαρούνες
Στυφά χαμολούλουδα ασπριδερά που στολίζουν τα παλλόμενα χέρια
Και δίνουν ώθηση στο άρμα του χρόνου που μας προσπερνά ρυθμούς σφυρίζοντας!

Η Άνοιξη μου ζει με πικραμύγδαλα αντί για μύρα
Φτενά πικραμύγδαλα αφράτα που ευωδιάζουν της ποίησης το στέρνο
Και σταμπώνουν του ύπνου το σεντόνι με όνειρα μύρια γητευτά!
Η δική μου Άνοιξη ξελογιάζεται με υπέργηρους αντί για νεανίες
Στωικούς υπέργηρους καλόβολους που ξενυχτούν σε ερτζιανά περιβόλια
Και ντύνουν με της Θείας Νέμεσης τον μανδύα τους απαρνημένους!
Η Άνοιξη μου πολλαπλασιάζεται με ξερόκλαδα αντί για καταβολάδες
Ταπεινά ξερόκλαδα θυσανωτά που μπολιάζονται με αίμα εφηβικό
Και δίνουν πανώριους ανθούς αμάραντους στον χλοοτάπητα της μνήμης!
Η δική μου Άνοιξη περιδιαβαίνει σε αμμώδη χώματα αντί σε λιβάδια
Σαθρά χώματα επισφαλή που κρίνουν αυστηρά του κόσμου τις ατέλειες
Και περικλείουν το μέτωπο της σιγής με τα μυστικά των αναταράξεων!

Η Άνοιξη μου είναι θαλασσινή αντί για στεριανή
Παναγιά θαλασσινή αγαπημένη που ακουμπά φωτοστέφανα στις ράχες των δελφινιών
Και χαράσσει με το νύχι στη κρούστα του αλατιού σχέδια και κρίνα απ' το παλάτι της Φαιστού!
Η δική μου Άνοιξη αγαπά τους σταλαγμίτες αντί τους σταλακτίτες
Σπασμένους σταλαγμίτες δύσμορφους που σε εμπύρετο μέτωπο ακουμπούν τα μητρικά τους χέρια
Και το μυστήριο της χιλιετηρίδας εξιστορούν τα βράδια στις νύμφες του Απρίλη!
Γιατί η δική μου Άνοιξη είναι απλή καθημερινή κι όχι αινιγματική και επηρμένη
Προτιμά τις ρημαγμένες γυναίκες την τραγιάσκα του εργάτη τα σπασμένα καράβια
Τα παιδιά του πολέμου και τους αφανείς ήρωες που δεν τους στήσανε ανδριάντες
Απλά τους παράχωσαν σε πρόχειρα μνήματα αυτοσχέδια
Εκεί που φυτρώνει ελεύθερα το εαρινό χαμομήλι κι η αλιφασκιά τους ραίνει μ' αρώματα!
Γιατί είναι ακριβή και τέλεια η μυθολογία της Άνοιξης
Σαν τη κορφή μιας αρχαϊκής πυραμίδας στην μέση της Ερήμου!