Οδηγός

Περίβλεπτη ήσουν εικόνα 

κι είχες το μπόι του ουρανού 

καμάρωνα καθώς περνούσες 

κι άκουγα λόγια του γιαλού 

Λόγια που έφερνε το κύμα 

και τ' ακουμπούσε στη στεριά 

μιλούσανε για αφόρητα πάθη

για παραμύθια αληθινά 

Ερχόσουν πάνω σ' ένα άρμα 

σαν προφητεία θεϊκή 

άνεμοι χίλιοι σε τραβούσαν 

με ένα αόρατο σκοινί 

Ταξίδευα κι εγώ μαζί σου 

και δεν φοβόμουν να γινώ 

φτελιάς κλαράκι ξεκομμένο 

από έναν μαγικό δρυμό 

Οι δυο φτερούγες σου με κλείναν 

και δεν νοιαζόμουν μην χαθώ 

σε κρύο πλέγμα οραμάτων 

που είχα κάποτε οδηγό 

Ερχόσουν πάνω σ' ένα άρμα 

σαν προφητεία θεϊκή 

άνεμοι χίλιοι σε τραβούσαν 

με ένα αόρατο σκοινί.

Επάνοδος

Πήρες το στρατί και ήρθες 

στην παλιά μας τη φωλιά 

είχες άστρα στα μαλλιά σου 

και στα χέρια σου σπαθιά 

Σ' άγγιξα και λαβώθηκα 

μα η καρδιά σκιρτοϋσε 

σαν περιστέρι χάθηκα 

σε πόλη π' αγρυπνούσε 

Σου έδωσα νερό να πιεις

σε κρύσταλλο ποτήρι 

κρασί γλυκό για να γευτείς 

σου 'κανα το χατήρι 

Ψηλά στ' αλώνια μ' έβγαλες 

φτερά είχα και πετούσα 

ήρθε το γέλιο στη ζωή

το χρώμα π' αγαπούσα 

Τώρα λευκή πορεύομαι 

σε σκαλοπάτια χίλια 

σε γεύομαι σου τραγουδώ 

πέτρες πετώ στη ζήλια 

Σου έδωσα νερό να πιεις

σε κρύσταλλο ποτήρι 

κρασί γλυκό για να γευτείς 

σου 'κανα το χατίρι. 

Ο εφιάλτης

Πήγα σε μέρη μακρινά 

εκεί που συναντιούνται 

άγγελοι διάβολοι στοιχειά 

και κονταροχτυπιούνται

Τα σώματά τους ψεύτικα 

και οι ψυχές τους κρύες 

ανήκουστα τα λόγια τους

κατέγραφαν πορείες 

Βρήκα βρύση μαρμάρινη 

που την φυλούσε δράκος 

και δώδεκα είχε στόματα 

κι ένα κορμί σαν βράχος 

Εσκυψα λίγο για να πιω 

μα το νερό  σκορπούσε 

και συντριβάνι γίνονταν 

κι δίψα μου δεν σβιούσε

Στο πλάι μου χρυσή ελιά 

που ο ήλιος διαπερνάει 

την σκαλισα και άνθισε 

διαμάντι που σκορπάει 

Βρήκα βρύση μαρμάρινη 

που την φυλούσε δράκος 

και δώδεκα είχε στόματα 

κι ένα κορμί σαν βράχος.

Αναστάσιμο

Ποτέ τους δεν βουβαίνονται 

βουνοκορφές και δάση 

μιλούν όλα για σένανε 

για σένα που έχω χάσει 

Μιλούν για την ημέρα 

που 'φυγες σ' άλλα μέρη

μ' ένα πλεούμενο μικρό 

κόντρα σε πρίμο αγέρι 

Κερί μέλισσας έγινες 

που δάκρυ στάζει ακόμα 

πέφτει αργά και χάνεται 

σε διψασμένο χώμα 

Φοράει ρούχο γιορτινό 

σαλι βαρύ μαντήλια 

και λάδι καεί της ελιάς 

σ' ακούραστα καντήλια 

Σκύψε την όψη σου να δω

ν' αγγίξω το κορμί σου 

παλεύω με τα κύτταρα 

που ζουν μες στη φωνή σου 

Κερί μέλισσας έγινες 

που δάκρυ στάζει ακόμα 

πέφτει αργά και χάνεται 

σε διψασμένο χώμα.

Οι τρεις ευχές

Κάθε  ηλιοβασίλεμα 

βρίσκω τις πόρτες ανοιχτές  

να μπω μες στον παράδεισο 

εκεί ν' αφήσω τρεις ευχές 

Η πρώτη να'χει η ομορφιά 

λιμάνι την καρδιά μου 

να κόβω άνθη και καρπούς 

και να' ναι όλα δικά μου 

Η δεύτερη να 'ναι το φως

για πάντα οδηγός μου

και καντηλέρια να κρατώ 

να αστράφτει το εντός μου

Η τρίτη να'ναι ο έρωτας 

μεθύσι στο τραπέζι 

κύκλους να κάνει η ζωή 

και ντόμινο να παίζει 

  

Έτσι κι εγώ θα περπατώ 

περιχαρής στο δρόμο 

φύλλα της δάφνης θα μασώ

θα σε κρατώ απ' τον ώμο 

Κοντά σου δεν θα χάνομαι 

θα μπαίνω στα δωμάτια 

κι οι μυροφόρες θα 'ρχονται 

ψηλά φορώντας γάντια 

Θα λούζομαι στις μυρωδιές 

και με πηλούς θα πλάθω

αγγεία και μαρτυρικά 

μήπως ξανά σε μάθω. 

Γιατί καιρό μου έλειψες 

το σώμα σε φωνάζει 

ζητά τα πλάνα χείλη σου 

και χώρια σου στενάζει. 

Οι εικασίες

Οργιάζει δίπλα μου η φύση 

έχει ο Απρίλης τρελαθεί 

τρέχω ξωπίσω να τον φτάσω 

και δένω κόκκινη κλωστή 

Ο άνεμος με κυνηγάει 

κι έχει στους ώμους του φτερά

σκαρπίνι μυτερό φοράει 

μα του ξεφεύγω στ' ανοιχτά 

Χίλιες με πνίγουν εικασίες 

δεν έχω που να βαστηχτώ

βλέπω κοντά μου ένα αστέρι 

και ρίχνω δίχτυ να πιαστώ 

Έχω πατρίδα από μετάξι 

και ρίχνει βέλη πεταχτά 

κι όποιον λαβωσει τον πηγαίνει 

στα κρυσταλλένια τα νερά 

Άμα διψάσεις εδώ έλα 

κι έχω την πόρτα ανοιχτή 

μες στα φαράγγια μη γυρίζεις 

φωνή θα χάσεις και ψυχή 

Χίλιες με πνίγουν εικασίες 

δεν έχω που να βαστηχτώ

βλέπω κοντά μου ένα αστέρι 

και ρίχνω δίχτυ να πιαστώ.

Τα ψέματα

Βγήκα σε ένα ξέφωτο 

γλυκά να τραγουδήσω 

κι ήρθαν δυο αρχάγγελοι 

κι είπαν να σε μισήσω

Φαρμάκι είχαν στο σπαθί 

και στα φτερά τους πόνο 

με άγγιξαν κι έκλαψα 

σαν να'χα κάνει φόνο 

Είναι η ζωή χωρίς εσέ 

δάκρυ που δεν τελειώνει 

μια έρημος απέραντη 

που ίσκιος δεν ζυγώνει 

Σε σκέφτομαι τα πρωινά 

μιας νύχτας με ξενύχτι 

σε μπάζω μες στα όνειρα 

σε κλείνω σ' ένα δίχτυ 

Γίνε φιγούρα τ' ουρανού 

να 'ρθω να σ' ανταμώσω 

κι εγώ θα λέω ψέματα 

πριν στη χαρά ενδώσω

Είναι η ζωή χωρίς εσέ 

δάκρυ που δεν τελειώνει 

μια έρημος απέραντη 

που ίσκιος δεν ζυγώνει.

Ο μάγος

Σου έφερα λουλούδια 

κρίνα και ανεμώνες 

σου έγραψα τραγούδια 

να βγάζεις τους χειμώνες 

Κι ήρθαν οι πεταλούδες 

και πήραν σου τη γύρη 

κι ήρθαν τα χελιδόνια 

και στήσαν πανηγύρι 

Εαρινό μου ρούχο 

ξημέρωμα του Απρίλη 

σκύβω εκεί που προσκυνάς 

π' ακουμπάς τα δυο σου χείλη 

Την Άνοιξη σου χάρισα 

φεγγάρια να πηγαίνεις 

ευχές στο μαξιλάρι σου

να'χεις να ανασαίνεις 

Δεν πρόσεξα πως ήσουνα 

μάγος με άσπρη σφαίρα 

έκαψες τα λουλούδια μου

κι έφυγες μιαν εσπέρα 

Εαρινό μου ρούχο 

ξημέρωμα του Απρίλη 

σκύβω εκεί που προσκυνάς 

π' ακουμπάς τα δυο σου χείλη.

Ξημέρωμα

Ξημερώνει νέα μέρα 

άκου τον κορυδαλλό

τι γλυκά ψάλλει για σένα 

χαλικάκια στο γιαλό 

Πέτα ένα για να πέσει 

στη γαλάζια αγκαλιά 

στο βυθό να καταλήξει 

που ολοένα ξενυχτά

Τα τραγούδια να τα κλείνεις 

σε μια λήκυθο μικρή 

με τ' αρώματα να σμίγεις 

σαν στερνή ανταμοιβή 

Η καρδιά κλαίει και θέλει 

νέους κόσμους να θωρεί 

πάντα στα δεξιά να στρίβει 

πέρα απ' τη συντριβή 

Άφησε το νου να πάει 

σε λιμάνια μυθικά 

ιστορίες για να πλάσει 

για αστέρια μακρινά

Τα τραγούδια να τα κλείνεις 

σε μια λήκυθο μικρή 

με τ' αρώματα να σμίγεις 

σαν στερνή ανταμοιβή. 

Η φυλακή

Στο μανταλάκι κρέμασα

εικόνα αστραφτερή 

δύο μάτια καταγάλανα 

που κάψαν όλη τη γη

Τις θάλασσές τους σχίζουνε 

πλεούμενα δεκάξι 

γοργόνες με χρυσές ουρές 

φυτά από μετάξι 

Στάσου για λίγο στην ακτή 

και πάρε με μαζί σου

ο κόσμος γύρω μίκρυνε 

χωρώ στη φυλακή σου. 

Βράδιασε και κουράστηκα 

ζητώ γωνιά ν' αράξω 

στα δυο σου ματοτσίνορα 

να γείρω να πλαγιάσω 

Ίσως εκεί ονειρευτώ

πως γίνομαι αγέρι 

πως κατοικώ τον κόσμο σου

της τύχης πεφταστέρι

Στάσου για λίγο στην ακτή 

και πάρε με μαζί σου

ο κόσμος γύρω μίκρυνε 

χωρώ στη φυλακή σου. 

Αγιάζει ο έρωτας;

Κρυφτηκες πίσω από τον ανθισμένο 

θάμνο της βάγιας. 

Πόσο τέλεια ταίριαζαν τα πράσινα μάτια σου 

με τη θωριά της.

Πήρες αρώματα από τα φύλλα της

και τα άνθη της και τα έτριψες με τα καλά 

σου δάκτυλα.

Μοσχομυριζες σαν Κυριακάτικο πρωινό. 

Σε πλησίασα. 

"Ήρθα να πάρω φυλλώματα για να 

αρωματίσω τη σούπα μας" είπες. 

Σε πίστεψα κι όταν με ακούμπησες 

στο χώμα και σου δόθηκα κατάλαβα 

πως το αίμα μας κόχλαζε κι άχνιζε

σαν μια σούπα που βράζει πάνω στην 

πυροστιά της αγάπης. 

Αυτή η ελάχιστη ώρα πόσο γλυκά 

με βύθισε στην αμαρτία ποτέ δεν θα το μάθεις. 

Κρατάω ακόμα στο μαντήλι δύο 

δαφνόφυλλα και κάθε που έρχεται 

χειμώνας τα πασπατεύω και χάνομαι 

στις περιπτυξεις ενός αγιασμένου έρωτα. 

που στο μέλλον θα στερηθώ καθώς

το αίμα πια δεν θα επαναστατεί 

κι η πυροστιά θα σκουριάζει παράμερα 

κάτω απ' τα βέλη μιας ασίγαστης βροχής. 

Πολιορκία

Γέρνεις το βλέμμα χαμηλά 

σπίθες πετούν τα μάτια 

είναι σπαθιά τα φρύδια σου

με κόβουν σε κομμάτια 

Περνάς μπροστά απ' το σπίτι μου

και κάνω λιτανεία 

βροχή να έρθει εις τη γη

να σπάσουν τα ηχεία 

Με κέρδισες στα τέρματα 

κι είναι οι αγκάλες μόνες 

βόλια πετάς στους ουρανούς 

με ραίνεις μ' ανεμώνες 

Είναι ο έρωτας φωτιά 

χρόνια με σιγοκαίει 

μυαλό μου κλέβει και χαρά 

μπρος στ' όνομα σου κλαίει 

Σπαράζουν γύρω τα βουνά 

και οι καρδιές θροϊζουν 

σαν φυλλαράκια ταπεινά

σαν άνθη που λυγίζουν 

Με κέρδισες στα τέρματα 

κι είναι οι αγκάλες μόνες 

βόλια πετάς στους ουρανούς 

με ραίνεις μ' ανεμώνες.

Ο γύρος του θανάτου

Το πατρόν της νύχτας 

το φτιάξαμε πάνω στα δικά σου

μέτρα. 

Ήσουν της νύχτας ταγμένος 

ρίζα που διαπερνά τη γη

και σπάει το γρανίτη

για να βρει έδαφος να στηριχθεί. 

Ρούχο της νύχτας εσύ τις

παγερές βραδιές 

αναδεύεις τα χέρια σου 

κι εμφανίζονται άστρα. 

Σε πλησιάζω, δεν καίγομαι. 

Σε συντροφεύω, δεν με θυμάσαι. 

Σε ερωτεύομαι με το πάθος 

ενός πρωτόπειρου υψίφωνου 

σαν βγαίνει στη σκηνή ιδρωμένος. 

Ένα κομμάτι από το ρούχο σου

δως μου γιατί έχω πολύ δρόμο 

μέχρι να βρω τα σκαλοπάτια 

που οδηγούν στη σκοτεινή σου πλευρά. 

Βάζεις φρουρούς στις πύλες σου

και μου ζητάς χώρο για να αναπνεύσεις. 

Χάνομαι, τρεμουλιάζω 

δεν ξέρω αν πρέπει να σε πάρω 

μαζί μου, στον κόρφο μου να ζήσεις

το απόλυτο θαύμα. 

Με καταδιώκουν εφιάλτες. 

Με σπρώχνουν ογκώδη βράχια 

στο γκρεμό. 

Ανθρωπόμορφα θηρία επιζητούν 

να κατασπαράξουν τις σάρκες μου.

Από τη ρίζα σου πιάνομαι. 

Δεν ξέρω αν θα γλιτώσω, ξέρω 

μόνο πως το ρουχο σου μυρίζει 

θειάφι και μπαρούτι. 

Ξέρω πως η νύχτα σε κεντά 

με λόγχες μυτερές και φοβάμαι. 

Αιμορραγώ από το στόμα. 

Πνίγομαι. 

Χαμένη προσμένω την ετυμηγορία σου

και συνάμα μες τις χούφτες μου 

μαζεύω αλειτούργητους άρτους 

για να τρως και να διασκεδάζεις 

σαν μικρό παιδί στον γύρο του θανάτου.

Άδειες κλεψύδρες

Πικρό βιολί άδειο σταμνί

στις όχθες της αγάπης 

φόρεσες τα κρουστά φτερά

τα μάγια της Εκάτης 

Στα σύννεφα ελούστηκες 

κι ομόρφυνε η μορφή σου

χτένι απ' τον ήλιο μάζεψες 

διάβηκα το κορμί σου 

Είσαι ένα κάστρο άπαρτο 

ρευστή ακουαρέλα 

σε κατακτώ για μια στιγμή 

με όπλο μου την τρέλα 

Μαζί σου εγώ εγνώρισα 

νέες της γης σελίδες 

έφτιαξα έπη αθάνατα 

κι αδειασα κλεψύδρες 

Δεν θα σε αφήσω μόνο σου

στο πλάι σου θα γέρνω 

μες στις παλαίστρες του έρωτα 

χάδια φιλιά θα φέρνω 

Είσαι ένα κάστρο άπαρτο 

ρευστή ακουαρέλα 

σε κατακτώ για μια στιγμή 

με όπλο μου την τρέλα.

Η μαγική σφαίρα

Κάτω στην ακροθαλασσιά

εκεί που ζουν οι γλάροι 

πέταξα γρόσι ολόχρυσο

μακριά σαν να 'ταν ζάρι 

Έκανε κύκλους δώδεκα 

πριν πέσει μες στο κύμα 

φοβήθηκα μη και χαθεί 

και γίνει άδειο λήμμα 

Εγώ εσέ αγάπησα 

περισσότερο απ' όλα

και το χρυσό δεν ζήλεψα

νεράιδα και μαργιόλα 

Στα χέρια μου θα σε κρατώ 

πολύτιμη μου σφαίρα 

και όμορφη θα σε θωρώ 

καμτσίκι του αέρα 

Μην βουληθείς να μ' αρνηθείς 

κι αλλού να πας να ζήσεις 

εγώ παντού θα σε ζητώ 

έστω κι αν με πουλήσεις 

Εγώ εσέ αγάπησα 

περισσότερο απ' όλα

και το χρυσό δεν ζήλεψα

νεράιδα και μαργιόλα. 

Με πολεμά ο έρωτας

Με πολεμά ο έρωτας

μ' αυτό το πλάνο βλέμμα 

κάνω να του αντισταθώ 

να φύγω απ' το πλέγμα 

Βέλη πετάει αιχμηρά 

πυρινα έχει λόγια

χτυπά χωρίς σταματημό 

ψέλνει στα αναλόγια 

Κρύβει φαρμάκι στην καρδιά 

κι όταν κοντά πηγαίνεις

ο θάνατος καραδοκεί 

και δεν τα καταφέρνεις 

Σέλωσα ένα άλογο 

και κίνησα να φύγω 

μ' αυτός με ακολούθησε 

με λόγχη και μαστίγιο 

Δεν ξέρω αν θα λυτρωθώ 

ο πόνος γλυκός είναι 

λέω πως θα του χαριστώ

η μπόρα εσύ γίνε 

Κρύβει φαρμάκι στην καρδιά 

κι όταν κοντά πηγαίνεις

ο θάνατος καραδοκεί 

και δεν τα καταφέρνεις.

Ανέμου κορμί

Μέσα στ' ανέμου το κορμί

κατοίκησε ο πόνος 

είσαι ο σιρόκος ο γαρμπής 

που χρόνια μένει μόνος 

Φιλάς κορίτσια απαλά 

στα χέρια και στα μάτια 

δροσίζεις κνήμες αγοριών 

μπερδεύεσαι στ' αδράχτια 

Τα πάντα γύρω σου μιλούν 

σαν βγαίνεις στο κατώφλι 

στρώνουν χαλί για να πατάς 

κι εσύ κρατάς τη λόγχη 

Οι ηττημένοι σε καλούν 

και σ' έχουν για θρησκεία 

κι όποιοι με έρωτα μεθούν 

σε στέλνουν για θυσία 

Σε σώζει η γλυκιά αυγή 

με ένα χαμογέλιο 

περνάς σε στίχο αθάνατο 

και σ' έχω για βαγγέλιο 

Τα πάντα γύρω σου μιλούν 

σαν βγαίνεις στο κατώφλι 

στρώνουν χαλί για να πατάς 

κι εσύ κρατάς τη λόγχη.

Τα ορυκτά

Έλα και πιάσε με απ' το χέρι 

να μ' οδηγήσεις στα ψηλά

εκεί που ο ήλιος ανατείλει 

μέσα από γίγαντες βουνά 

Να πάω να δω τα πεπραγμένα 

ενός κόσμου ονειρικού

να συναντήσω τα χαμένα 

τις διακλαδώσεις του μυαλού 

Είναι τα χρόνια ένας πύργος 

που χτίστηκε με υλικά 

αγάπης δίψας κι ευλογίας

και της ψυχής τα μαγικά 

Μες στις τροχιές σου ν' ανασαίνω

της ζήσης τη γλυκιά πνοή 

να χάνομαι και να πηγαίνω

πέρα κι έξω απ' τη γραμμή 

Εκεί να ζήσω  ευτυχισμένη 

με τη λαμπρή μου φορεσιά 

ρίζες να ρίχνω και να στέκω 

πέρα απ' της γης τα ορυκτά. 

Είναι τα χρόνια ένας πύργος 

που χτίστηκε με υλικά 

αγάπης δίψας κι ευλογίας

και της ψυχής τα μαγικά.

Ο οδηγός

Ταξίδεψα στα σύννεφα 

μ' εσένα οδηγό μου

ταξίδεψα στις λαγγαδιές 

λεπτό κλωνί του δυόσμου 

Στα σύννεφα βρήκα νερό 

στις λαγγαδιές ελάφια

ξεδίψασα μαγεύτηκα 

δεν πίστευα στα μάτια 

Ο ουρανός μ' απορροφά 

κι η γη με λαχταράει 

είμαι πουλί γοργόφτερο

και λούλουδο του Μάη 

Τραβάς μπροστά κι ακολουθώ 

χωρίς να αντιλέγω 

στα μάτια σου προσεύχομαι 

στίχους για σε διαλέγω 

Είσαι η μυστική γραφή 

είμαι του ήλιου αχτίδα 

στα χέρια σου αφήνομαι 

σαν μια κρυφή σελίδα 

Ο ουρανός μ' απορροφά 

κι η γη με λαχταράει 

είμαι πουλί γοργόφτερο

και λούλουδο του Μάη.

Η σαΐτα

Τα μαύρα μακριά μαλλιά 

τα ' χεις στους ώμους ρίξει

με καταρράκτη μοιάζουνε 

με γιορτινό μεθύσι 

Μεθούνε άντρες και παιδιά 

μεθάς κι εσύ μαζί τους

τους σέρνεις όλους στο χορό

λαβώνεις το κορμί τους

Σαΐτα ρίξε προς τα εδώ 

του έρωτα σημάδι 

κι εγώ θα έρθω να σε βρω

κρυφά μες στο σκοτάδι 

Τα μαύρα σου ματόκλαδα 

κλείστα και πρόσμενε με

σου φέρνω δώρα ακριβά 

έλα κι αγάπησε με

Μακρύς ο δρόμος της ζωής 

εσένα καρτεράει 

φαράγγια θα διαβώ βουνά 

κι όπου η καρδιά χτυπάει 

Σαΐτα ρίξε προς τα εδώ 

του έρωτα σημάδι 

κι εγώ θα έρθω να σε βρω

κρυφά μες στο σκοτάδι .

Απίστησες στον έρωτα

Απίστησες στον έρωτα 

γι αυτό σε κατακρίνω 

πήρες το δρόμο τον τραχύ 

και τώρα τι θα γίνω 

Χτυπούν καμπάνες δυνατά 

και σε γιορτή καλούνε 

τη μοναξιά μου προτιμώ 

οι λύπες να με βρούνε 

Θέλει η αγάπη τσαγανό 

θέλει να δώσεις αίμα 

μικρά πετράδια την αυγή

μυρωδικά στο γέρμα 

Πάντα σκυφτή θα περπατώ 

ταγμένη του ονείρου 

θ' αφήνω πίσω μου καημούς 

τις πίκρες του απείρου 

Στα σύννεφα θα βρω φωλιά 

στα πέλαγα λημέρι 

εκεί ψηλά και μακριά 

δικά μου θα 'χω μέρη

Θέλει η αγάπη τσαγανό 

θέλει να δώσεις αίμα 

μικρά πετράδια την αυγή

μυρωδικά στο γέρμα.