Οργιάζει δίπλα μου η φύση
έχει ο Απρίλης τρελαθεί
τρέχω ξωπίσω να τον φτάσω
και δένω κόκκινη κλωστή
Ο άνεμος με κυνηγάει
κι έχει στους ώμους του φτερά
σκαρπίνι μυτερό φοράει
μα του ξεφεύγω στ' ανοιχτά
Χίλιες με πνίγουν εικασίες
δεν έχω που να βαστηχτώ
βλέπω κοντά μου ένα αστέρι
και ρίχνω δίχτυ να πιαστώ
Έχω πατρίδα από μετάξι
και ρίχνει βέλη πεταχτά
κι όποιον λαβωσει τον πηγαίνει
στα κρυσταλλένια τα νερά
Άμα διψάσεις εδώ έλα
κι έχω την πόρτα ανοιχτή
μες στα φαράγγια μη γυρίζεις
φωνή θα χάσεις και ψυχή
Χίλιες με πνίγουν εικασίες
δεν έχω που να βαστηχτώ
βλέπω κοντά μου ένα αστέρι
και ρίχνω δίχτυ να πιαστώ.
Φιλενάδα, εξαιρετικό, μπήκε στην καρδιά μου. Ειδικότερα ο τρίτος στίχος ο καλύτερος. Πόσο όμορφη η γραφή σου, πόσος λυρισμός και τι ωραίες εικόνες. Σαν να ακούς απαγγελία από κλασικούς ποιητές της πατρίδας μας. Την καλησπέρα μου, Ελένη μου.
ΑπάντησηΔιαγραφή