Ποτέ τους δεν βουβαίνονται
βουνοκορφές και δάση
μιλούν όλα για σένανε
για σένα που έχω χάσει
Μιλούν για την ημέρα
που 'φυγες σ' άλλα μέρη
μ' ένα πλεούμενο μικρό
κόντρα σε πρίμο αγέρι
Κερί μέλισσας έγινες
που δάκρυ στάζει ακόμα
πέφτει αργά και χάνεται
σε διψασμένο χώμα
Φοράει ρούχο γιορτινό
σαλι βαρύ μαντήλια
και λάδι καεί της ελιάς
σ' ακούραστα καντήλια
Σκύψε την όψη σου να δω
ν' αγγίξω το κορμί σου
παλεύω με τα κύτταρα
που ζουν μες στη φωνή σου
Κερί μέλισσας έγινες
που δάκρυ στάζει ακόμα
πέφτει αργά και χάνεται
σε διψασμένο χώμα.
