Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2013

αναδύεται ο έρωτας ποθητός μέσα απ' την θάλασσα



Σκιρτώ στα θαλάσσια μήκη των μαλλιών σου
Στις διακλαδώσεις των οστών σου χάνομαι
Μαινόμενος ανεμοστρόβιλος κι άγγιγμα τρυφερό κανένα
Βρήκα σπηλιά με κιλίμια πολλά να θωρώ του ορίζοντα
                                                   το τελευταίο πλοίο!

Αγαλματίδια πλάθω με νοτερό πηλό μηρούς από χαλίκια
Εμφυσώ του ονείρου την πρωινή νεροσταγόνα στον βράχο
Πνοή να δώσω στα παιδιά που ναυάγησαν ανοιχτά της ζωής
Κι έμειναν οι γονείς να θρηνούν παρέα με τις σκονισμένες
                                           από τη γύρη παπαρούνες!

Αναδύεται ο έρωτας ποθητός μέσα απ' την θάλασσα
Κραδαίνεις χέρι αδερφικό και  φλόγες αναπηδούν στην ψυχή
Λυγά και πέφτει η καγκελόπορτα το σύνθημα το αντιγράφουν
Ποιητές πίσω σε κρατικά έγγραφα κιτρινισμένα και αετόχαρτο
                                      το αμολούν σε ουρανούς παιδικούς!

Σε σταυροδρόμια σκοτεινά η ιστορία σταυρωτά αρμαθιάζει τις μνήμες
Μνήμες τρανές σαν το μπόι τ' αψηλό του Μακρυγιάννη
Ακροβολίζομαι στον μαρμάρινο κίονα να δω να περνούν
Οι διαδηλωτές με τα πρησμένα πόδια και την κόκκινη πένα στα καρδιόφυλλα
                                                                        για την μυστική υπογραφή!

Φυλάω στην φούχτα πεισματικά λίγη καρβουνόσκονη θύμησης
Και με σταυρούς αναπλάθω την ξεθωριασμένη σου προσωπογραφία
Καρδιόσχημη να την ανεβάσω στον πιο ψηλό ιστό των Λευκών Ορέων
Να την ποτίσουν δάκρυ τα πουλιά που ξέχασαν να μεταναστεύσουν
                                               στις Μέγιστες χώρες της Ανατολής!

Μελάνι παίρνω να ξαναγράψω τους στίχους που λησμονήθηκαν
Τα ομήρεια πάθη αναπαριστώ ξανά σε αρχαϊκή θεάτρου σκηνή
Το πλήθος εξυμνεί χειροκροτώντας τους φαύλους και τους προδότες
Αποχωρώ και φιλία συνάπτω μπιστική με τα τελευταία που δεν μαράθηκαν
                                                                                             γαρίφαλα!

Αγρυπνώ κάθε νύχτα να μην περάσω σκυφτή του ονείρου τη πύλη και μείνω
Παίρνω στάση εμβρυακή και τον καμένο κορμό του φοίνικα στηρίζω
Ξαναγεννιέμαι από μήτρα χοϊκή και πίθους με τάξη συναρμολογώ
Να κλείσω εντός τους τα μύρα από το κορμί των ηρώων που πενθούν
                                                                  στη πρώρα αδικαίωτοι!