Ο όρκος

Έλα να σβήσεις το κερί 

χάνομαι μες στη λάμψη 

σκοτάδι να απλωθεί παντού 

και η καρδιά να πάψει 

Να σέρνεται βράδυ πρωί 

ξάγρυπνη στο κατώφλι 

να ψάχνει τα φιλήματα 

τότε που είπες όχι 

Φεύγει η ζωή κι εγώ μετρώ 

τις ώρες μακριά σου 

είσαι το τέλος κι αρχή 

Η πόρπη στο γιακά σου

Του φεγγαριού εγώ ζητώ 

λίγο να χαμηλώσει 

να κόψω μια αχτίδα του

μια μικρούλα τόση

Να στην περάσω στα μαλλιά 

μήπως και μετανιώσεις 

και βρεις το δρόμο για να ρθεις 

τον όρκο να μου δώσεις 

Φεύγει η ζωή κι εγώ μετρώ 

τις ώρες μακριά σου 

είσαι το τέλος κι αρχή 

Η πόρπη στο γιακά σου

Ο χορός

Ήθελα να ήσουν εδώ 

κοπίδι και μαχαίρι 

εσύ να κόβεις το ψωμι 

κι εγώ ν' απλώνω χέρι 

Γιατί διψώ γιατί πεινώ

αιώνες μακριά σου

ζητώ χέρι να κρατηθώ 

νησίδα τα μαλλιά σου 

Ν' αράξει θέλει η καρδιά 

βοριά να αποφύγει 

να βρει αγκάλη και φιλί 

και το χορό να σύρει 

Πέρασαν χρόνοι δώδεκα 

π' άφησες πίσω χρόνια 

αιώνας κάθε μέρα μου

λίγη ζητώ συμπόνια 

Να μάθω πάλι εξαρχής 

στον ίσκιο σου να μένω

στο χέρι να κρατώ κερί

και να σε περιμένω 

Ν' αράξει θέλει η καρδιά 

βοριά να αποφύγει 

να βρει αγκάλη και φιλί 

και το χορό να σύρει.