Σάββατο, 3 Μαΐου 2014

αποσκευές



Εμείς δεν δρέψαμε δάφνες
Μονάχα κάποια κρινάκια της αρμύρας
Μας αντιστοιχούσαν πάντα
Ταπεινά κρινάκια βυθισμένων ακτών
Ανάξια να φέρουν το μήνυμα της ευγονίας
Στον σκελετό των λίθων
Χιλιετίες θα έλεγες πως καρτερούσαν
Τον ερχομό μας
Εφήμερα να ζήσουν λίγο στην εσοχή μας
Στα χέρια μας να καταμετρήσουν
Τα αρχεία της καυτής άμμου
Κρινάκια ταπεινά βυθισμένων ακτών
Η απολαβή μας πάνω στην γη!

Εμείς δεν περπατήσαμε στους οπωρώνες
Τα χρυσά να πάρουμε μήλα των εσπερίδων
Οι κήποι μας είχαν σταυρούς
Δέντρα ξερά βουτηγμένα στους κισσούς
Και στην σκληρή αγράμπελη
Στους κήπους μας στοιβάχτηκε
Μια πανσπερμία μύθων
Με προεξέχοντα τον μύθο του Μινώταυρου
Που τα καλύτερα μας στέρησε νεανικά όνειρα!

Εμείς δεν ταξιδέψαμε με ποντοπόρα πλοία
Παρά μονάχα με τσακισμένα μονόξυλα
Χωρίς ξάρτια κι άρμενα περιπλανηθήκαμε
Πανιά που φυλακίζουν ούριους ανέμους
Δεν γνωρίσαμε
Μονόξυλα μας αντιστοιχούσαν πάντα
Και σπασμένοι εξάντες
Να πάει το ταξίδι μας
Μόνο ως το πιο κοντινό αγκυροβόλιο!

Εμείς δεν κρυφτήκαμε στους φοίνικες
Της ιστορίας ζητώντας αμοιβή μισθοφόρου
Μονάχα μέσα σε σκαλιστά μπαούλα
Καταχωνιάσαμε τα ποιήματά μας
Διπλοκλειδώσαμε την σκέψη μας
Σε κορνίζες προγονικές
Εμφορούμενοι απ' την καθημερινή
Πρωινή στιχομυθία των ιδανικών
Κι αν κάποτε φωνάξαμε συνθήματα
Στα μονόστηλα κλειστήκαμε
Των βραδινών εφημερίδων!

Εμείς δεν γοητεύσαμε τα πλήθη
Με λόγους σαγηνευτικούς
Παρά μονάχα κάποια μικρά ταχταρίσματα
Συνθέσαμε πάνω απ' τον λίκνο της Άνοιξης
Τον στόμφο και τη υπερβολή στηλιτεύσαμε
Των πλάνων διδαχών
Και σε σκοτεινές εσοχές
Με βουλιμία προφητική συγγράψαμε
Της ζωής το πρωτινό ανάγνωσμα!

Εμείς δεν ερωτευτήκαμε
Ρομαντικούς ιππότες
Μονάχα πάνω από βουβά πηγάδια
Της μνήμης ανεβάσαμε το Αθάνατο Νερό
Με αυτό να δροσίσουμε
Του αίματος μας το ενεργό ηφαίστειο
Αγκαθωτούς πυράκανθους δεν φοβηθήκαμε
Τις φεγγαροαχτίδες κρυφά αγαπήσαμε σαν αδερφές
Κι εκεί αποθέσαμε μυστικά τα εφηβικά βέλη
Των ανεκπλήρωτων πόθων μας!

Εμείς ύμνους δεν φτιάξαμε καθηλωτικούς
Παρά μονάχα μικρά τροπάρια
Μπροστά σε αναλόγια εξωκλησιών
Ψάλλαμε ευλαβικά
Τους εωθινούς κελαηδισμούς των κορυδαλλών
Στα ερμάρια της ψυχής τοποθετήσαμε θριαμβικά
Ασπασμούς αγγέλων δεν δεχτήκαμε
Παρά της ελεήμονης ελιάς τον τραγουδιστή τζίτζικα
Με πάθος συνοδεύσαμε!

Γιατί οι φτέρνες μας πάτησαν μόνο στο χώμα
Και σκληρές έγιναν
Γιατί τα μάτια μας αντίκρισαν μόνο βασίλεια ξένα
Και πιστά έμειναν
Γιατί οι μετάνοιες μας στον ήλιο ήταν αφιερωμένες
Και οι καρδιές μας διάφανες συντονίζονταν
Κάθε που φέγγιζε στο σώμα μας το ανυπόφορο
Με τους αλαλαγμούς των τραγωδών
Γιατί αν και τούτος ο ανήφορος κατήφορο θα φέρει
Στις αποσκευές μας εμείς πάντα θα έχουμε
Του Σίσυφου τα αιμάτινα σαντάλια
Να μας οδηγήσουν αψεγάδιαστους κι ωραίους
Στης ζωής το απόλυτο θαύμα το αληθές!

Έλαβε μέρος στο δρώμενο της Φλώρας "Παίζοντας με τις λέξεις"
όπου συγκεντρώθηκαν υπέροχα κείμενα αποσπώντας τη διάκριση
και την αποδοχή πολλών αναγνωστών!