Ο κήπος με τα μπλε κυπαρίσσια

Εκείνο το βράδυ έβρεχε,

δεν ήταν μια βροχή καθημερινή 

και καθηγιασμένη αλλά μια 

απροσπέλαστη καταιγίδα με

ασημένια βέλη που έπεφταν 

στο χώμα με τη μανία μιας μάνας

που χαράζει τα μάρμαρα για να

συναντήσει το νεκρό της σπλάχνο. 

Φιλί να του δώσει που της λείπει. 

Και τα φιλιά της καθεμιάς μάνας

δεν είναι απλά πολύτιμα ούτε 

μοναδικά είναι χοϊκά της γης

κραυγές όταν αυτή λαμβάνει 

από τον ουρανό σπέρμα και

πραγματώνεται μεσα της ένα 

άμετρο θαύμα.

Αν κάποτε βρεθείς σε μια τέτοια

μπόρα μην πάρεις προφυλάξεις. 

Ριψοκινδύνεψε, χόρεψε, σκίσε 

τα ρούχα σου γιατί εκείνη την ώρα

κάπου στον κόσμο θα υπάρχουν 

μανάδες που θα θρηνούν ακουμπισμένες 

πάνω στη στιβαρότητα των μαρμάρων

και εύκολα αν είχαν μια βαριοπούλα 

θα τα έσπαγαν σε χίλια κομματάκια, 

τόση η οργή τους και η λαχτάρα τους 

να συναντηθούν με το αί­μα της άνοιξης. 

Αυτή η βροχή μάθε το είναι τα δάκρυα 

της μάνας μπροστά στον άφατο 

της πόνο, τότε που ντύνει με το 

γαμπριάτικο κουστούμι τον γιο της 

και τον ξεπροβοδίζει προς τον κήπο 

με τα μπλε κυπαρίσσια. 

Μόνο μια βροχή σαν τη σημερινή 

ίσως σταθεί ικανή να την παρηγορήσει 

λες κι έχει έρθει επίτηδες νά ξεπλύνει 

το κακοτράχαλο της σώμα από τα 

γήινα πάθια τα τόσο βαριά. 

Τι είναι τραγικό (σε έντεκα πράξεις)

Τραγικό είναι ενώ εγώ άγγιζα το άσπρο 

των ματιών σου εσύ ανοιγόκλεινες τα 

βλέφαρά και μου έπιανες το δάκτυλο. 

Τραγικό είναι ενώ εγώ έτρεχα στα λιβάδια 

εσύ αμολούσες τα κυνηγιάρικα σκυλιά 

για να με τραβήξουν μακριά από το μοναδικό

μονοπάτι. 

Τραγικό είναι ενώ εγώ σφύριζα τραγούδια 

εσύ με μια φυσαρμόνικα σπασμένη

κατακρεουργούσες το πεντάγραμμο. 

Τραγικό είναι ενώ εγώ σε αγαπούσα με

αγάπη άδολη εσύ ασχημονούσες κι έστελνες άσεμνες φωτογραφίες κι ολίγον θολές. 

Τραγικό είναι ενώ εγώ μιλούσα με τα 

παιδιά εσύ με μια σπάτουλα στο χέρι 

ξεκολλούσες από το τζάμι τις χάρτινες 

καρδιές μου.

Τραγικό είναι ενώ εγώ κοιμόμουν ακόμα 

μέσα στα σπάργανα της μάνας μου εσύ με 

μια σφεντόνα κυνηγούσες δεκαοχτούρες 

πλησίον του λίκνου μου.

Τραγικό είναι ενώ εγώ πότιζα τις βιολέτες 

εσύ με τις χούφτες στη λάσπη λέρωνες 

τα φτερά του αγγέλου μου.

Τραγικό είναι ενώ εγώ βάδιζα πάνω 

στα κύματα κρατώντας την άσπρη ομπρέλα 

εσύ με μια βάρκα ξανοιγόσουν στο πέλαγος 

για να θηρεύσεις αθώο γόνο. 

Τραγικό είναι ενώ εγώ άναβα τα νυχτερινά 

κεριά στο σπίτι με τους ξεχασμένους νεκρούς 

εσύ γινόσουν αερικό που ξεφυσούσε μίσος. 

Τραγικό είναι ενώ εγώ διάβαζα τα ποιήματα 

και τα κοντάκια των αγίων εσύ άφοβα με

πλησίαζες με μια σβήστρα στο χέρι.

Τραγικό είναι ενώ εγώ έκοβα μια ερωτική 

μαργαρίτα συμβουλές για να μου δώσει εσύ 

μας περιέλουζες με φράσεις πικρές σαν το  

παλιό κινίνο που πήρε ο αδερφός.