Οι ποιητές προτιμούν τις στενές
και χωρίς παράθυρα κάμαρες.
Αποφεύγουν τα άνετα και ηλιόλουστα
δωμάτια μην τυχόν γίνουν η αιτία
και ξεδιπλωθεί το χαλί της έμπνευσης τους
σπάταλα και χάσουν έτσι τον ειρμό, το μετρό
και τη μουσικότητα των στίχων τους.
Φοβούμενοι κι όχι αδίκως την παραζάλη
των άσκοπων μετακινήσεων που θα τους
εκτροχιάσει στο κενο σαν τα ασυγκράτητα τρένα
στον κατήφορο.
Παίρνουν μεταχειρισμένες εφημερίδες
και κλείνουν και την πιο μικρή χαραμάδα.
Η έκθεση στον ήλιο λένε θέλει πολλή
περίσκεψη και σύνεση.
Αδύναμα από τα γραπτά όπως έχουν
μάτια θα βλαφτεί η όραση τους
ο τρόπος που αντικρίζουν ένα λουλούδι,
ένα ταπεινό έντομο ή μια καλλίγραμμη
κοπέλα που και η πηγή της τέχνης τους.
Αν θέλετε λοιπόν ποιήματα στο μέλλον
περιοριστείτε εσείς μόνο στα εκτεταμένα
και καλόβολα δωμάτια.
Οι πόρτες σας ας είναι μεγαλοπρεπείς
και λουσμένες στο φως σαν αψίδες.
Οι ποιητές πάντα θα διαλέγουν για οικία
τους τις στενές φυλακές μιας αχαλίνωτης
κατα τ' άλλα έμπνευσης πέρα από την
απληστία που τους καίει τις σελίδες τους
σαν πυροτέχνημα.
