Είμαστε ανεβασμένοι στο τελευταίο
βαγόνι της Άνοιξης.
Μάιος, με τα μυτερά σκαρπίνια του
στο χρώμα της ώχρας.
Οι Αμαρυλλίδες μπουμπούκιασαν
κι είναι έτοιμες να ανατινάξουν
τα χωνιά τους στο φως.
Αγγίζω τη σάρκα τους, βελούδινη.
Όλο το χρόνο οι βολβοί τους
συμμετείχαν στο ανοικτό συμπόσιο
της ομορφιάς μαζί με τους μύστες
του κάλλους.
Το ρυγχώδες φύλλωμα τους προσεκτικά
κράταγε σημειώσεις.
Λιγόζωες.
Απαράμιλλης ομορφιάς.
Στοχαστικές.
Στης ποίησης δοσμένες τη ρότα.
Καρτεράω σαν παιδί ανυπόμονο
την πλήρη άνθιση τους, την προβολή
της μικρού μήκους ζωής τους.
Δεν βιάζονται καθόλου, η ομορφιά τους
εκτός του ότι θα εμπνεύσει
θα επιδράσει και στο σκοτεινό δωμάτιο
της νύχτας που μόνοι κατοικούμε
περιχαρακωμένοι από καιρό σε ένα
αδυσώπητο χειμώνα.
