Χτυπώ την πόρτα τ' ουρανού
και μου σκουντας να φύγω
να μην χαθώ στις άπλωσες
και σβήσω λίγο λίγο
Γιατί στα πέρατα που ζεις
θέλει να έχεις πείσμα
να χάνεσαι στ' αδύνατο
να περπατάς στο κύμα
Ο ουρανός ειν' αρκετός
για τους απελπισμενους
και είναι φλόγα άσβεστη
γι όλους τους μυημένους
Εκεί ψηλά όταν σταθείς
σε τρώει το καθόλου
και σε σκοτώνει το γιατί
σαν πταίσμα γυρολόγου
Θέλει να έχεις τα φτερά
να μην φοβάσαι δάκρυ
κι όταν στα χαμηλά πετάς
να βλαστημάς τα μάκρη
Ο ουρανός ειν' αρκετός
για τους απελπισμενους
και είναι φλόγα άσβεστη
γι όλους τους μυημένους
Καλημέρα απανταχού.
