Παρασκευή, 24 Ιανουαρίου 2014

θαυματοποιός έρωτας



Θα βγω στους δρόμους τ' ουρανού απόγευμα Κυριακής
Την θερινή ομπρέλα μου ανεμίζοντας στον νοτιά
Τα σύννεφα του δειλινού να συναντήσω
Αυτά που οι εραστές αρμαθιές-αρμαθιές παίρνουν
Και γνέθουν μυστικά στου Σφεντόνη το σπήλιο κρυμμένοι
Κλωνί-κλωνί να φτιάξουν καρτερικά ψιλοκλωστής κουβάρι
Με αυτό να υφάνουν σε δρύινους αργαλειούς Ιθακήσιους
Κροσσάτα σεντόνια λαγνείας του έρωτα τις έμπυρες φωλιές
Να βουλιάζει πάνω τους θηλυκωτά ο σπόρος της ζωής
Με ράμφη και ακρόνυχα αηδονιού να μελώνει ο τόπος
Να φτερουγίζει στις πτυχές τους ο ροδομάγουλος τοξότης
Και κλεφτά της κόρης να υφαρπάζει και να σκίζει το μεσοφόρι
Γιατί είναι θαυματοποιός ο έρωτας μεγάλος
Και στήνει παραστάσεις και γιορτές βακχικές στης καρδιάς το ουράνιο σανίδι!

Απόγευμα θα βγω με χρυσά στάχυα και πενάκι στο χέρι
Στα σύννεφα να πλεύσω με καράβι τρικάταρτο Παριανό
Μου έχει περισσέψει ένα κομμάτι
Φρέσκου ονείρου απ' το παιδικό αλφαβητάρι
Ένα καρβέλι κεντητό με αραβουργήματα απ το χέρι της μάνας μου
Κι ένα πιατάκι ψίχουλα που τα περιστέρια δεν πρόλαβαν να φάνε
Γιατί τα σύννεφα του δειλινού ανέκαθεν ως γνωστόν
Πεινούν ομορφιά καρποφορία και έρωτα τιτάνιο
Τι κι αν τα κλείνουμε στις χρυσές κορνίζες της μνήμης
Τι κι αν τα ζευγαρώνουμε με της Αλκυόνης τις αμυγδαλιές
Και σε παραθυρόφυλλα ξεφτισμένα απ' την αρμύρα τα ακουμπάμε
Τα σύννεφα εξακολουθούν να πεινούν έρωτα τιτάνιο
Αυτόν που κάποιος μάγος τον είδε με βαρκάκι να αράζει σε μιαν ξέρα
Κι απ' την γη ξάφνου ολοπόρφυρες να βγαίνουν του Απρίλη οι καμπανούλες!

Είναι θαυματοποιός ο έρωτας και μέγας στιχοπλόκος
Ανοίγει της καρδιάς τα λεξικά παίρνει λέξεις ανάκατες
Και φτιάχνει με την πολιορκητική του μηχανή τραγούδι αθάνατο
Μπαίνει σε καφενεία απόμερα και συνομιλεί με τους φυγάδες
Της αρνησιάς την τέφρα ξεσκονίζει απ' το μανίκι του μικρού ναύκληρου
Γιατί είναι ζωοδότης ο έρωτας κι απ' το ποτό του ξεδιψούν οι μυημένοι
Ανακατεύει ροδόσταμο αίμα εφηβικό ξύλο κανέλας
Χυμούς από νεραϊδένιο χέρι και φτιάχνει φίλτρα μαγικά
Να μακαρίσει την διάρκειά του...
Κι όταν απ' τα σύννεφα κατέβει και στην γη έρθει γίνεται
Επικίνδυνος σκοτεινός κι εκδικητικός
Καμτσίκι κρατά αντί για ρόδο
Με καρφιά σε σταυρώνει αντί να σε φιλεί
Ανταρεύει το αίμα και την ρόγα του σταφυλιού κρουστή την κάνει
Γιατί είναι μέθυσος ο έρωτας και διονυσιακές τιμές ζητά
Ασυγκίνητος μένει αν σε δει σε μια σχεδία μεσοπέλαγα
Στους κυματισμούς να χάνεσαι
Γιατί είναι απόλυτος ο έρωτας
Με θηλιά θανάτου μαγκώνει τους αρμούς
Παίρνει γύρη απ' τις ελατοκορφές την σκορπά στα πλήθη
Κι όποιος έναν μόνο κόκκο αγγίξει φωτοστέφανο
Στην κόμη του γίνεται κι η αθανασία το σώμα μυραίνει
Γιατί είναι θαυματοποιός ο έρωτας μεγάλος
Και στήνει παραστάσεις και γιορτές βακχικές στης καρδιάς το ουράνιο σανίδι!

Έλαβε μέρος στο 2ο συμπόσιο ποίησης που διοργάνωσε 
η φίλη Αριστέα με υποδειγματικό τρόπο καταλαμβάνοντας 
την 2η θέση και ισοβαθμώντας με την φίλη Έλλη
Την πρωτιά κέρδισε η άστεγη καταληψίας Κλαυδία.
Διακριτό σημείο όλων των συμμετοχών ήταν η ποιότητα 
η ευρηματικότητα και το πλούσιο ύφος!