Στάσου δάσκαλε να ακούσουμε το πουλί
Νίκος Καζαντζάκης
Έχασε τη φωνή της
την πήρε ένα βαθύ πηγάδι
στο προαύλιο με τα κυπαρίσσια
και τώρα πώς θα συνόδευε
το πουλί που είχε σταθεί πάνω
στην επιτύμβια πλάκα κι είχε
αρχίσει ήδη το τραγούδι;
Έχασε την όραση της
την πήρε στο μαγνάδι του
ο ήλιος πριν ακόμα βασιλέψει
σε ένα πέλαγο του νότου
και τώρα πώς θα καβαλίκευε
στο ποδήλατο για να πάει στο ποτάμι
ψίχουλα να πετάξει στις ανυπάκουες
πέστροφες;
Έχασε την αφή της
την πήραν τα πέταλα
ενός εκατόφυλλου ρόδου
που στεφάνωναν την εξώπορτα
και τώρα πώς θα πήγαινε
στο ξωκκλήσι να ψαύσει
την θαυματουργή εικόνα
που έσταζε δάκρυ;
Έχασε την ακοή της
την πήραν τα πυροτεχνήματα
της γιορτής ένα απόγευμα
τ' αλωνάρη κάτω από την κληματαριά
και τώρα πώς θα άκουγε
τους ψιθύρους του έρωτα
μπροστά στο ανοιχτό μνήμα;
Έχασε τη γεύση της
την πήραν τα σπουργίτια
που στάθηκαν στο τραπέζι
πριν καθίσει η μάνα ψωμί να γευτεί
και τώρα πώς θα αναγνώριζε
ανάμεσα στο τρελαμένο πλήθος
την μοναδικότητα του δικού του
φιλιού;
Έχασε την όσφρηση της
την πήραν τα μανουσάκια
που άνθισαν Γενάρη μήνα
στον παραθαλάσσιο κήπο
και τώρα πώς θα αναγνώριζε
το άρωμα που ανέδυε ο στίχος
του ερωτευμένου με το σκότος
ποιητή για να μπορέσει
μ' αναφιλητά να τον νεκροντύσει;
