Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2012

στο φιόρδ του θανάτου


Ακούμπησα τα χείλη μου
Στην φτερωτή του ανεμόμυλου
Με άνεμο θέλησα να ενσαρκώσω
Το πήλινο μου σώμα
Οργίλος προπομπός της ιστορίας
Τη προσωπίδα μου εκτρέφω στο φως
Χάρτινοι μύλοι
Ιλιγγιώδεις σπείρες μαίανδρων
Και περιστρεφόμενες μαργαρίτες
Εξακοντίζουν την σβουνιά
Των αστεριών στα μάτια μου

Συνδαυλίζω τη στάχτη
Και σε αγγελτήρια αποχωρισμών
Γράφω της σκληρής νύχτας
Το πελεκημένο πόνο
"Στο τραυματισμένο ουρανό
Δένω κλωστή για να με γνωρίσεις"
Ήρθαν οι ώρες
Που το διψασμένο ζευγάρι των γρύλων
Παράφορα με ηδύτητα
Την υδρόγειο πλημμυρίζει

Προφυλάσσω το ρακένδυτο σώμα μου
Από τη σκόνη των φαραγγιών
-Μήπως έχω πεθάνει;-
Και σκιές προσκρούω
Που αντιμάχονται το άρμα του ήλιου
Παραχωρώ στο αίμα μου
Δυο λεύγες καθαρό μετάξι
Από εκείνο που απέρριψες
Όταν στο καθρέπτη σου έπαιζε
Το μαύρο βιολί την άρια των πεύκων
Και ζωντάνευε το ακίνητο δοξάρι
Στο κάτοπτρο των ωκεανών
Αιώνιους θερισμούς
-Μήπως έχω πεθάνει;-

Φαλλικά σχήματα
Και μορφές απομακρυσμένων φιόρδ
Αποδίδω στην γη
Τα φυσίγγια μου εμποδίζουν
Τη κακόβουλη νύχτα
Να επιστρέψει πάνω μου
Την ύπουλη ηχώ
Που τη κλίμακα των ρείθρων πυργώνει
Δέντρα με απολιθωμένη φυλλωσιά
Γύρεψαν το ρόχθο μου
Ρόχθος μιας θάλασσας μυθικής
Η Σελήνη διασπείρει πάνω της
Μαρτυρικά ψεύδη της λήθης
Χάδια αρπακτικά του Τρίτωνα
Πουλιά που δεν συνάντησαν την αυγή

Έγκλειστα τα ποιήματα
Ανακλαδίζουν στη σκέψη μου
Στίχους κυκλωτικούς του άπειρου
Με φωτοστέφανα Μαρτύρων
Να με καλούν
Ριπές δονώντας στο έρεβος
- Φλόγες επιμήκεις καταλύουν
Το ράμφος του αήττητου χρόνου-
Ακούμπησα τα χείλη μου
Στην φτερωτή του ανεμόμυλου
Με άνεμο θέλησα να ενσαρκώσω
Το πήλινο μου σώμα
-Μήπως έχω πεθάνει;-
"Στο τραυματισμένο ουρανό
Δένω κλωστή για να με γνωρίσεις"