Κυριακή, 16 Φεβρουαρίου 2014

φυλλοβόλο το σώμα σου δέντρο



Αγγίζω το σώμα σου
Και πολλαπλασιάζομαι
Σε επάλληλες ταξιανθίες
Ριζώματα με καλύπτρες πυρές
Διαρρηγνύουν σαν εκσκαφείς
Την συμπαντική μου φωλιά
Δημιουργώντας πράσινες αποικίες φωτερές
Υπάρχω σε άχρονα μήκη και πλάτη
Και μέσα μου σε νιώθω σαν εύφλεκτο υλικό σπάταλο
Που τρομάζει και πυροδοτεί σύγκορμη
Την κομματιασμένη μου γεωγραφία
Σαν χαμένη πλίνθος δομούμαι ξανά!

Εσύ που σαν ύπαρξη σκορπάς σε σπινθήρες
Και διαρκώς μου ξεφεύγει το κάρπισμα σου
Στάσου λίγο!
Ένα λεπτό μόνο!
Μοιάζεις με του ανεμοστρόβιλου
Το ουράνιο τέθριππο
Κι άλλοτε πάλι σαν σήμαντρο αλαργινό
Ηχείς και κλονίζεις σύμπασα
Την εξυφασμένη με μύθους ζωή μου
Αναδεύεις τους κλώνους σου
Φυλλώματα πέφτουν στην γη μου
Το σώμα σου ιερά δρυς
Φυλλοβόλο το σώμα σου δέντρο
Σκιά θα βρω
Χώμα θα φανερώσω
Ρίζα θα αναπτύξω
Να καλύψουν την φύση μου όλη
Οι δυνατοί σου κορμοί
Σαν ανέμου τροχισμοί να με πλευρίσουν τα χέρια σου πάλι!

Πολυμήχανος τεχνίτης εσύ
Ξυλεύεις το παρθένο μου δάσος
Αηδόνια καλείς να με θωπεύσουν
Πεταλούδες λογιών λογιών
Προσαρμόζεις στους κλώνους μου
Να με μεθούν με της θωριάς τους
Το απαράμιλλο έαρ
Μελισσάκια χρυσά μου κληρώνεις
Με κεντριά ασημένια
Να χαρτογραφήσουν εξαρχής τις στιγμές μου
Κέρινη μάζα η πεθυμιά μου
Εύκολα να την πλαστουργήσεις
Σαν ομοίωμα αγγέλου μπροστά σου φτερωτή να σταθώ!

Με ασπίδα κινούμαι στα μάκρη
Δεν σε χάνω
Δεν σε βρίσκω
Με σκληρότητα στο κράτος μου μπαίνεις
Και τα βόλια σκορπάς αφειδώς
Βαριά μου πληγώνουν το μικρό μου το πέλμα
Και αδύναμη εκτινάσσω κραυγές
Περπατώ και σκοντάφτω
Στις μεγάλες που όρθωσες πέτρες
Φυλακές να με κλείσουν
Μνήματα να με συγκρατούν
Κάστρα να με φρουρούν
Όλα του κόσμου τα στενά εμπρός μου έστησες
Να υποτάξουν της ψυχής μου το άμετρο πάθος
Με σκληρότητα στο κράτος μου μπαίνεις
Σου παραχωρώ της καρδιάς το φυλάκιο
Τα κλειδιά μες στην κρύπτη πετώ
Χάλκινη γίνομαι μέρα
Τους ζυγούς υποτάσσω της νύχτας δεν ξεχνώ
Σαν λουλούδι λωτού στα υγρά σου πελάγη και πάλι ανθώ!