Κάτω στην ακροθαλασσιά
εκεί που ζουν οι γλάροι
πέταξα γρόσι ολόχρυσο
μακριά σαν να 'ταν ζάρι
Έκανε κύκλους δώδεκα
πριν πέσει μες στο κύμα
φοβήθηκα μη και χαθεί
και γίνει άδειο λήμμα
Εγώ εσέ αγάπησα
περισσότερο απ' όλα
και το χρυσό δεν ζήλεψα
νεράιδα και μαργιόλα
Στα χέρια μου θα σε κρατώ
πολύτιμη μου σφαίρα
και όμορφη θα σε θωρώ
καμτσίκι του αέρα
Μην βουληθείς να μ' αρνηθείς
κι αλλού να πας να ζήσεις
εγώ παντού θα σε ζητώ
έστω κι αν με πουλήσεις
Εγώ εσέ αγάπησα
περισσότερο απ' όλα
και το χρυσό δεν ζήλεψα
νεράιδα και μαργιόλα.
