Τα πράσινα τα μάτια σου
σ' εμένα καρφωμένα
θυμίζουνε την άνοιξη
τις μάχες με τη σμέρνα
Στις μάχες που εδώθηκες
να ρθεις να με κερδίσεις
κι από ένα λήθαργο βαθύ
να ρθεις να με ξυπνήσεις
Όλη η πλάση κατοικεί
πάνω στο πρόσωπο σου
το γκρι το μαύρο το ανθρακί
θυμίζουν το χαμό σου
Τα κόκκινα τα χείλη σου
που πόθους αγκαλιάζουν
είναι σηματοδότες μου
και μέσα μου σπαράζουν
Βγαίνω στον ήλιο να σε βρω
παίρνω την ανηφόρα
προβάλλεις σαν σταυραετός
που αψηφά τη μπόρα
Όλη η πλάση κατοικεί
πάνω στο πρόσωπο σου
το γκρι το μαύρο το ανθρακί
θυμίζουν το χαμό σου.
