Οι δυο πύλες

Βγήκε κόκκινο φεγγάρι 

απ' τη μήτρα του βουνού 

κι έβαψε τα όνειρα σου 

πότισε καρδιά και νου 

Καθώς πέρασε το χτένι 

στα σγουρά σου τα μαλλιά 

έλαμψε η γειτονιά σου

με τα χίλια χαϊμαλιά 

Η ομορφιά σου με σκλαβώνει 

και στους δρόμους τριγυρνώ

και αμίλητη πηγαίνω 

φτάνω ως τον ουρανό

Ξάφνου ανοίγουνε δύο πύλες 

και διαλέγω τη μικρή 

κι είναι εκείνη της καρδιάς σου

το πιο φωτεινό κελί 

Γεύομαι λευκό τον άρτο 

πνίγομαι μες το κρασί 

και Θεό μου ανακηρύσσω 

ό,τι αγαπάς εσύ 

Η ομορφιά σου με σκλαβώνει 

και στους δρόμους τριγυρνώ

και αμίλητη πηγαίνω 

φτάνω ως τον ουρανό.

Σηματοδότες

Τα πράσινα τα μάτια σου 

σ' εμένα καρφωμένα 

θυμίζουνε την άνοιξη 

τις μάχες στην αρένα 

Στις μάχες που εδώθηκες 

να ρθεις να με κερδίσεις

κι από ένα λήθαργο βαθύ 

να ρθεις να με ξυπνήσεις

Όλη η πλάση κατοικεί 

πάνω στο πρόσωπο σου

το γκρι το μαύρο το ανθρακί

θυμίζουν το χαμό σου 

Τα κόκκινα τα χείλη σου

που πόθους αγκαλιάζουν 

είναι σηματοδότες μου

και μέσα μου σπαράζουν 

Βγαίνω στον ήλιο να σε βρω

παίρνω την ανηφόρα 

προβάλλεις σαν σταυραετός 

που αψηφά τη μπόρα 

Όλη η πλάση κατοικεί 

πάνω στο πρόσωπο σου

το γκρι το μαύρο το ανθρακί

θυμίζουν το χαμό σου.