Χαλκομανίες κόλλαγες
στ' αστέρια και γελούσες
ήσουν παιδί κι είχες φτερά
κι όλο ψηλά πετούσες
Έφερνες χρώματα πολλά
στους ουρανούς με χάρη
και με την πούλια μιλαγες
σφιχτά φορώντας σάρι
Έχει η χώρα σου χαρά
μέλισσα που μεθάει
μπροστά σε ολάνθιστο ανθό
και χαμηλοπετάει
Τρέχω κι εγώ για να σε βρω
κοντά σου ταξιδεύω
το χαλινάρι πέταξα
νέους κόσμους γυρεύω
Κόσμους με άνθη κόκκινα
πνιγμένους μες στη γύρη
λαγγέματα του φεγγαριού
δίπλες σε πανηγύρι
Έχει η χώρα σου χαρά
μέλισσα που μεθάει
μπροστά σε ολάνθιστο ανθό
και χαμηλοπετάει.
