Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2011

νυχτερινή περίπολος


Υπάρχουν πόλεις παραμυθένιες
Ιστορικές καστροπολιτείες
Αγκίστρια της περιπόλου  
Που μόνο στη φαντασία
Των μικρών παιδιών αναβιώνουν
-Μέσα στο φευγαλέο τρίκ της Αμάλθειας
Διπλό κέρας στις τρέσες των γυναικών-
Σπίτια με ορθάνοιχτα παράθυρα
Και κληματαριές αναρριχώμενες
Να φέγγουν οι πτυχώσεις
Του θαλασσινού φορέματος
Δρόμοι βοτσαλωτοί που οδηγούν
Στις αποθήκες με τα κλειστά σεντούκια
Εκεί που αποθέτουν οι μάγοι και τα παιδιά
Τα μαγικά τους φίλτρα
Τα πένθιμα κυπαρισσόμηλα
Της μέντας το φυλακτό
Και τις ασημένιες πόρπες
Της περιπλανώμενης θεατρίνας
Τα σπίτια κρατούν μισάνοιχτες
Τις βαριές τους θύρες
Μπαίνει ο αγωγιάτης
Να ξεκουραστεί
Με τον επιστήθιο φίλο του
Φίλος με ξύλινα πέδιλα
Σε πρώτο πλάνο σαϊτιά του ισχίου
Να γυρνά το μαγκάνι της νύχτας
Να ξεδιψάσουν οι ερωτευμένοι
Χορηγοί της ασπαίρουσας πηγής
Οι καμινάδες ανεβάζουν
Τις κρυμμένες ψυχές της δρυός
Τα ρετσινωτά αρώματα
Του έλατου και του νεαρού πεύκου
Τις κυκλωτικές αναθυμιάσεις
Του θυμαριού και της λαδανιάς
Τις ένδοξες τουλίπες από το φως
Του θρονιασμένου τσαγιού
Υπάρχουν πόλεις αντιτύπων
Που τα ηλεκτρικά σύρματα
Έχουν κοπεί από κύκνειους
Γυναικείους λαιμούς
Τις φωτίζει ολονυχτίς
Ο δίσκος του φεγγαριού
Που το χαλκεύει ο μικρός
Ναυτίλος του βαμβακένιου κύματος
Ολόγιομο το φεγγάρι
Προχωρεί στο οδόστρωμα
Να λούζει με σιντέφι
Η αδερφή το πλούσιο στέρνο
Του υδάτινου αμμόλοφου
Μια ώρα πριν το χάραμα
Βγαίνουν από τη κρύπτη
Να παρελάσουν
Οι νυχτερινοί περίπολοι
Των έφιππων στρατιωτών
Οι αστραφτερές μαθήτριες
Με τα μοβ μανόν ακροδάκτυλα
Οι ακτιβιστές της πλατείας
Που κρατούν αιθέρια τύμπανα
Με δέρματα αντιλόπης
Οι μυστήριοι μαύροι γάτοι
Αινίγματα ακριβά του Οιδίποδα
Που τα μάτια τους ακτινοβολούν
Γητείες της λιμνοθάλασσας
Και τσιγγάνικα αμαρτωλά τραγούδια
Υπάρχουν πόλεις χωρίς εσάρπες
Με μόνο γυμνές γειτονιές
Πολύδροσες και χρωματιστές
Οι άνθρωποι εκεί δεν πενθούν
Ο θάνατος δεν εισβάλλει
Η Αχερουσία λίμνη στραγγίζει
Μαλάματα λιβάνι και νάματα
Της ασημωτής αγριελιάς
Η ρόδα της γης αποδιώχνει
Τα ριζιμιά αγκάθια του Ναού
Συναρμολογεί και συνυφαίνει
Το κρουστό πέταλο της ποίησης
Και το φασματικό μονόλογο
Του ακούραστου εραστή
Προς τις θέαινες ώρες της Ήρας
Μαλλί ξανθό αβίαστα να αιωρείται
Στο λευκό αστράγαλο του τείχους
Πέλμα ελαφρύ ανέφελα να καταργεί
Τις ηλιακές ταχύτητες των σταλαγμιτών
Κορμί αδρό ορκισμένο για πάντα
Στο Μαγιάτικο ξεχερσωμένο κήπο
Σκάζει ξάφνου η μήτρα και γεννά αγγέλους
Χαμολούλουδα κάκτων 
Και αρχοντικούς πόθους της λάβας
Υπάρχουν πόλεις παραμυθένιες
Ιστορικές καστροπολιτείες 
Αγκίστρια της περιπόλου 
Που μόνο στη φαντασία
Των μικρών παιδιών αναβιώνουν

Ευχαριστώ την nameliart 
που έντυσε εικαστικά το ποίημα