Παρασκευή, 11 Απριλίου 2014

η εαρινή γενιά των ποιητών



Μικρή αδερφή μου η Άνοιξη
Πέρασε σήμερα από το περιβόλι μου
Άχθος βαρύ το έργο της
Κάλεσμα φωτός να φέρει στους επιτελείς της
Πόνημα καρδιάς οι στίχοι της
Δροσοσταλίδα να ρίξει στις ρίζες που αντιμάχονται την ξέρα
Πέρασε ολόλαμπρη σήμερα από το περιβόλι μου
Η Άνοιξη -Οδηγήτρα του νου
Να το σκεπάσει οργιαστικά με την ανθοφορία της
Να το κερδίσει καθολικά με το άρωμά της
Να το μυήσει στα θέλγητρα στα μάγια και στα ξόρκια
Τσαμπί από αγριομέλισσες έφερε
Τις μελλοντικές μου ώρες να χρυσίσει

Μικρή αδερφή μου η Άνοιξη την συνάντησα
Ένα πρωινό του Μάρτη
Να κάθεται στο ξύλινο παγκάκι του κήπου μου
Κάτω απ' τα γέρικα πλατάνια
Με καλημέρισε πασίχαρη
Κι έβγαλε απ' τον κόρφο της
Ένα μπουκέτο ολάνθιστες καμέλιες
Εγώ θα σε οδηγήσω σε κόσμους φωτεινούς μου είπε
Πάρε το δακτυλίδι μου φυλαχτό να το 'χεις
Γητειάς δακτυλίδι με το πετράδι του αμαζονίτη στο κέντρο
Γαλάζιο πετράδι σαν τις θείες κόρες των ματιών της
Όταν αυγάζει πάνω τους της μέρας το φως

Το δακτυλίδι αυτό να το φοράς
Κάθε πρώτη του Μάρτη
Τότε που τα παιδιά δένουν στο καρπό τους
Την κλωστή της γιορτής
Πήρα το δακτυλίδι περασμένο
Σε λεπτό ξύλο σφένδαμου
Κι ένιωσα ρόδο αλατιού ερυθρόμορφη λήκυθος ιέρεια της αναγέννησης
Μόνο τη πρώτη της Άνοιξης να το φοράς
Τις άλλες μέρες να το παραχώνεις
Στο ακρογιάλι με τα αρμυρίκια
Σε όρμους κλειστούς
Εκεί που η παλίρροια δεν απλώνει τα πέπλα της
Κι οι αχινοί δεν ματώνουν τα βότσαλα με αγκάθια σκληρά
Εκεί να το αφήνεις αμέριμνα να το γλυκαίνει
Η θάλασσα με της αρμύρας τον κρύσταλλο

Το δακτυλίδι αυτό θα σε οδηγήσει μ' ένα φύσημα
Στης Παραμυθίας τη χώρα
Στο οχυρό της Ποίησης θα σε πάει
Θα σου εξηγήσει εξαρχής την αλφαβήτα του Έρωτα
Και το πως να διαβάσεις πρώτος τα μυστικά κρωξίματα των γλάρων
Αδερφός σου θα γίνει ο Έρωτας
Πρώτη σου Αγάπη η Ποίηση
Νόστος γλυκύς η πορεία των γλάρων
Άστρο του Σείριου το παραμύθι να φωτίζει τις άγρυπνες νύχτες
Μόνο να ξέρεις με τον θάνατό σου
Θα το παραδώσεις σε μένα και πάλι
Να βρω τον εκλεκτό της φυλής μου
Σκυτάλη να πάρει και να μπει στης Ομορφιάς την χώρα

Γιατί εμείς ταγμένοι είμαστε
Την Εαρινή να φτιάξουμε Γενιά των Ποιητών
Σε πέτρινο πατητήρι τον ερυθρό να βγάλουμε οίνο της Αναγέννησης
Σε Εστίες να βρεθούμε  Μυθικές
Έτσι που να καπνίσουν και πάλι τα φουγάρα του Ήλιου θυμωμένα
Στους ουρανούς του Απρίλη!

Αυτή είναι η 1η συμμετοχή μου στο 3ο Συμπόσιο που διοργάνωσε άψογα
η αγαπημένη φίλη Αριστέα κι όπου είδαμε καταπληκτικές κι αξιοζήλευτες
συμμετοχές...όλα ήταν υπέροχα και μοναδικά!
Η ποίηση κέρδισε το στοίχημα κι όλοι νιώθουμε δικαιωμένοι!


Η χαρτογραφία της Άνοιξης



Ακροπατώ πάνω στης Άνοιξης
Το λευκό πέπλο
Και συμφιλιωμένη
Αποπνέω οργή σαν τραγωδός
Σε άηχα πλάτη
Σαν κύμβαλο θείο δονούμαι
Στο χέρι σεπτής ελαίας δοσμένος

Πιάνομαι στιγμιαία
Να μην πέσω
Από μια παπαρούνα
Ματώνω την παλάμη
Σχισμή βαθιά να μην ξεχνώ
Της ψυχής το νόστιμον ήμαρ

Ακουμπώ μια μαργαρίτα
Αναποφάσιστη
Και χάνω τον ειρμό
Στου έρωτα το αριθμητήριο
Πλάνητας ραβδοσκόπος
Γίνομαι και πηγαίνω στα μάκρη

Γεύομαι γύρη
Κι ανασταίνω
Τους κωδικούς της μνήμης
Που είχαν διαγραφεί
Και στη σκουριά είχαν πέσει
Υποταγμένοι στο απρόβλεπτο

Μυρίζω το γάντι
Της βαθυπράσινης φτελιάς
Και το υδρογόνο της λήθης
Διαπερνά τους ιστούς μου
Σαν βέλος κυνηγού
Στο απραγματοποίητο της ιστορίας

Γεύομαι χαμοκέρασα
Απ' της αθωότητας το κτήμα
Και αναδιατάσσω
Τις ρίζες μου
Σε κύκλιους σχηματισμούς
Τόπο χαρίζοντας
Σε ήλιους δοξαστικούς
Τη στιγμή στο αίεν να αποθεώσουν

Ακροπατώ πάνω στης Άνοιξης
Την χρυσή φτερούγα
Και στους αιθέρες ξανοίγομαι
Περιστερώνα ζητώντας
Στου σύννεφου το τέμπλο
Το μήνυμα να φέρω
Στον κόσμο των αθανάτων
Να ανθίσει η μυρτιά κι η βάγια
Στον λοβό του πεθαμένου
Σαν κλάμα μωρού

Εγγίζω την πύλη της θάλασσας
Και τα μάρμαρα καίνε
Γραμμή καμιά δεν χαράσσω
Παρά μονάχα
Την σμίλη μου φέρω
Στης καρδιάς την πέτρα
Και οι στίχοι με καταπνίγουν
Σαν επωμίδα κισσού
Σε νησιώτικο σπήλιο

Επιθεωρώ τις φλέβες
Της πατρίδας μου
Και ανέστιος νιώθω
Μικρός ο τόπος και φτενός
Τις οριογραμμές καταργώ
Που το όνειρο έφραξαν
Μιας αέναης Αναγέννησης
Επαναπατρίζομαι στο λυκόφως
Και στεριώνω την γη μου
Σε άχρονα πλάτη

Ηγούμαι της επανάστασης
Των λουλουδιών
Και της Εκάτης αναρροφώ
Τους χυμούς
Θεάζω τους πυρσούς μου
Και μονάχη ορθούμαι
Σε χερσονήσους λατρείας
Να ανακόψω την πορεία
Των σκοτεινών στρατευμάτων
Στον χάρτη της εμφύλιας εμπλοκής

Πολιορκώ απρόσιτες φωλιές
Που αγριοπούλια κατοικούν
Και τους οιωνούς ξεχωρίζω
Φέρνοντας χρησμούς
Στο πηγάδι των στεναγμών
Κι όποιος τους λύσει
Επάξια τον ανακηρρύσσω
Σε ταγό και βασιλέα του ύψους

Γιατί εκεί στα μέγιστα ύψη
Η Άνοιξη θα βρεθεί
Να πλαγιάσει και πάλι
Σε κλίνη ολύμπια
Με τον σκληρό Απρίλη
Και μες στη μέθη
Ενός έρωτα λάγνου
Τους νέους να καρπίσει βλαστούς
Τους αμάραντους
Και τον λόγο του ανθρώπου
Το πρώτο του μίλημα
Σε ουράνια στρώματα
Με την νέα κιβωτό να εποικίσει!

Αυτή είναι η 2η συμμετοχή μου στο 3ο Συμπόσιο που διοργάνωσε άψογα
η αγαπημένη φίλη Αριστέα κι όπου είδαμε καταπληκτικές κι αξιοζήλευτες
συμμετοχές...όλα ήταν υπέροχα και μοναδικά!
Η ποίηση κέρδισε το στοίχημα κι όλοι νιώθουμε δικαιωμένοι!