Πέμπτη, 29 Μαΐου 2014

αντιθέσεις και συνάφειες



Ι
Εμείς μαχαίρια δεν μεταχειριστήκαμε ποτέ
Έτσι που να μαζέψουμε χόρτα στους αγρούς το λιόγερμα
Ή να ανοίξουμε ένα καρύδι την ψίχα του να πάρουμε
Φοβηθήκαμε την γη
Κάποιοι μας είπαν πως ένα λίθινο μαχαίρι θα μας αντιτείνει
Της σάρκας μας να πάρει την τελευταία πνοή
Παρηγορηθήκαμε λιγάκι ή μήπως κιοτέψαμε
Δεν ξέραμε που γέρνει η αναπνοή της καρδιάς
Αυτά τα λίθινα μαχαίρια αναθήματα σεπτά τα προσφέραμε
Στους λαβωμένους νεκρούς των μαχών της ουτοπίας!

ΙΙ
Εμείς δεν αποκρούσαμε τους θρύλους των εραστών
Την πλεξούδα της Αρετούσας στο εικονοστάσι του σπιτιού μας
Δίπλα στα νυφικά στέφανα τοποθετήσαμε
Κι αυτός νομίζω είναι ο λόγος που οι ρώγες των δαχτύλων μας
Γίνονται χρυσές μόλις αγγίξουμε την πολλαπλότητα των ονείρων μας
Όταν κάθιδροι βουλιάζουμε ως το γόνατο στο χιόνι του ενύπνιου!

ΙΙΙ
Εμείς δεν πιστέψαμε στα χάλκινα δάκρυα των αγαλμάτων
Ούτε που μας συγκίνησαν ποτέ
Τα αγάλματα ποτέ δεν κλαίνε από λύπη
Παρά μονάχα από χαρά περισσή
Γι αυτό και τα παιδιά μας όταν τα οδηγούμε στα εκθέματα
Πολύχρωμες κορδέλες τους φορούμε στα μαλλιά
Κορδέλες της χαράς
Και τα πέλματά τους με αρώματα τα μυραίνουμε
Να έχει η ζωή κι η θλίψη κατάδικό της του παραδείσου ένα κομμάτι!

ΙV
Εμείς συνήθεια το έχουμε σε μεγάλα θησαυροφυλάκια
Να κλείνουμε τα διάφανα πουκάμισα των φιδιών
Κι όταν ο ξένος μας ρωτά τι κρύβουμε εκεί ερμητικά
Μία απάντηση του δίνουμε πάντοτε:
Το μικρό νυχάκι της Παναγίας που το έσπασε η πίκρα
Κι ένα βλεφάρισμα οργής σαν νόησε νεκρό τον μονογενή της!

V
Εμείς μονόπρακτα δεν παίξαμε σε σκηνές αρχαίων θεάτρων
Ή σε υπαίθρια επαρχιακά σινεμά με το δείλι
Υποκρινόμασταν πάντα στη ζωή τους τυφλούς και τους άλαλους
Γιατί βαθιά μέσα μας ξέραμε πως το κορμί ενηλικιώνεται και θάλλει
Μόνο με την ψευδαίσθηση και το ανέφικτο όραμα των θεατρίνων!

VI
Εμείς δεν εμπιστευτήκαμε τα σήμαντρα
Ακόμα κι αυτά που ανάσταση σήμαιναν
Ξεριζωμένοι ήμασταν γι αυτό το σήμαντρο της νοσταλγίας
Είχε πάντα έναν πικρό κι υπόκωφο ήχο
Έναν ήχο που επέτεινε διαρκώς την οργιώδη επέλαση της φωτιάς
Στους παιδικούς ελαιώνες της θύμησης!

VII
Εμείς δεν ξεκρίναμε ποτέ την γραμμή του έρωτα
Τσιγγάνες βιαστικές δεν είχαμε κοντά μας
Την παλάμη να διαβάσουν αμήχανα
Κι έτσι το μόνο που καταφέραμε ήταν να στήνουμε
Αντίσκηνα και λευκά εικονοστάσια στις άκρες των δρόμων
Εκεί ακριβώς που περνούσαν τέλη του θέρους
Οι ποθητοί νέοι με τις καλαθούνες ολόγεμες κεχριμπαρένια σταφύλια
Κι αυτούς μονάχα ερωτευτήκαμε απρόβλεπτα χωρίς όρια και χωρίς κατευθύνσεις!

VIII
Εμείς τα ποιήματά μας τα χαράξαμε
Σε σχιστόλιθους απ' τα υπώρεια του όρους Αραράτ
Ψεύτισαν οι παλίμψηστοι τα χαρτιά μας και οι πάπυροι
Ψεύτισαν και οι πένες μας
Και το μελάνι χαρίστηκε στο πληγωμένο ράμφος του πουλιού
Γι αυτό και τα τραγούδια μας μοιάζουν κάποτε εφήμερα σαν δροσοσταλίδες
Κι άλλοτε πάλι έχουν την χροιά και την λάμψη της συμπαντικής φύσης!

ΙΧ
Εμείς σε αρματοδρομίες δεν λάβαμε μέρος
Ούτε τα χάλκινα γκέμια κρατήσαμε του Ηνιόχου
Η βούληση μας προσεταιρίστηκε μόνο υγρά κελιά
Μονοπάτια πλούσια σε ακάνθους και ασφόδελους
Η φαντασία μας πρόθυμα στριφογύρισε το κέρμα
Πάνω στο πλακόστρωτο του νότου
Κι ενώπιον μας έφερε με το γράμμα και το χνάρι των φτερωτών Θεών!

Χ
Εμείς τους αρμούς και τους κύκλους της λίμνης
Δεν πετροβολήσαμε
Πως να ξοδέψεις τα βότσαλα που οι ποιητές
Ωραίους κούρους απεικόνισαν πάνω τους
Και τα παιδιά χαλικάκι σε σφεντόνα έκαναν στα παιχνίδια τους
Έτσι στην γαλήνη ταχθήκαμε ολοκληρωτικά
Και μπροστά σε αρυτίδωτα κάτοπτρα
Αδιαίρετο αντικρίσαμε το πρόσωπό μας
Και τη ψυχή μας προφυλάξαμε από ραγάδες και κύκλιες απεικονίσεις νεροσυρμών!

ΧΙ
Εμείς τα σπίτια μας δεν τα χτίσαμε στα οροπέδια
Παρά μονάχα δίπλα στις ακτογραμμές τα στεριώσαμε
Να έρχεται η αρμύρα να διαβρώνει το αίμα μας με το χνώτο της
Και του γρέγου το ξύλινο τόξο να σαρακοτρώει αργά
Τις ανοιχτές φτερούγες μας στο πρώτο μόλις ταξίδι
Εντούτοις δεν δειλιάσαμε κι ούτε μια στιγμή δεν υποκύψαμε
Μπροστά στην απέλπιδα πολιορκία των αμαζόνων
Ωραίοι και αρτιμελείς θητεύσαμε στο αέναο παρόν
Και μέσα από θαλασσινό κοχλία υπέρχειλο ήπιαμε
Το ελιξήριο νέκταρ της αναγέννησης και της αθανασίας!

Συμμετέχει στο δρώμενο " Η στιγμή σου σ' ένα ποίημα" της Μαρίας Νι
όπου θα απολαύσουμε πολλές και σημαντικές φωνές