Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2015

κόρη θαλασσινή



Κατέβαινες στη θάλασσα
Με το μαντήλι ανάγερτο στα μαλλιά
Με την φούστα τρυπημένη απ' τις λόγχες του ήλιου
Και της ημισελήνου τις σκοτεινές πόρπες
Σε είπανε θαλασσογέννητη φυκιάδα
Ερωμένη της τρικυμίας και του γραίγου
Κορίτσι εσύ που απίστησες της γης
Και στα υγρά πελάγη ανακάλυψες
Την μεγάλη γραφή του πρώτου έρωτα
Σ' ένα κοχύλι που εμπιστευτικά σου μίλησε

Κόρη των κοραλλιών
Βασανιστικά με χέρια υγρής επιθυμίας
Σε ψηλάφιζα στα όνειρά μου
Υπόσταση έδινα στο απροσδιόριστο
Στο κάλλος σου μύστης γονάτιζα
Κι ιεροφάντης σε οδηγούσα στους ναούς
Των ακρωτηρίων χοϊκά να βαφτιστείς
Αρκεί που σ' έβλεπα
Αρκεί που σε άγγιζα
Αρκεί που εισχωρούσα στους βυθούς της ουτοπίας σου

Μικρή θαλασσινή
Με τον μαΐστρο σύντροφο κι αγαπητικό
Με τα λόγια του κύματος θα σε γνωρίσω
Με των βράχων την καρτερία θα σε προσμένω
Με των γλάρων τα φτερά
Θα επιχειρήσω το ταξίδι μου στα ύφαλα σου
Κι αν είναι να σε απαντήσω
Κι αν είναι να σε προσπεράσω
Κι αν είναι να αποξεχαστώ στον δρόμο
Θα είναι για μια και μόνο στιγμή

Εγώ αιωνιότητες θα φτιάχνω
Να εμπεριέχουν την ουσία σου
Ναυαγός θα γίνω να προσεγγίζω τους ιστούς σου
Και καπετάνιος με πλήρωμα αξιόμαχο
Να εκστρατεύω στις ακτές σου
Γιατί η αγάπη μου σπάει τους κώδικες των οριζόντων
Μηδενίζει τις κύκλιες αποστάσεις
Κηλιδώνει τη φούστα σου με το αίμα της ηδονής
Θυσιάζεται για ένα μόνο σου φίλημα
Κι ας είναι να το πάρω από τη σφοδρή παλίρροια των χειλιών σου
Των χειλιών που ποτέ δεν χάρηκα

Κόρη της στιλπνής γυαλάδας των μαρμάρων
Ουράνια φρεγάτα των σύννεφων
Άγκυρα ρίξε στην καρδιά μου
Απ' τα απαλά σκοτάδια του γαλαξία
Που τόσο υπερβατά μα και πιστά εσύ τους δόθηκες!

Έλαβε μέρος στο 8ο Συμπόσιο της φίλης Αριστέας
όπου είδαμε πολλές αξιόλογες συμμετοχές και την ποίηση
πανηγυρικά να κρατά το χορό της αέναης δημιουργίας


τη θάλασσα πετροβολούσα



Τα πέτρινα σκαλοπάτια
Σ' έβγαζαν στη θάλασσα
Σκληροί βράχοι γούβες αλατιού
Σανίδες φαγωμένες
Φέτες - φέτες το φεγγάρι βυθισμένο στα ρηχά
Όπως ο χάρτινος ανεμόμυλος
Του παιδιού με τ' αμίλητο βλέμμα
Στα στεκάμενα νερά της αυλής
Μαβής ορίζοντας
Παλιά σκαριά παροπλισμένα απ' την σκουριά
Και τη σαΐτα του χρόνου
Εικόνες σήψης σε τύλιγαν
Αντιστεκόσουν
Χτυπούσες με σαγήνη τα χέρια
Εξιχνίαζες τις κρυφές διαδρομές των φυγάδων
Για την απλωσιά τραβούσες
Μα η αρμύρα σκληρά φύραινε τις χαραμάδες της σκέψης
Απόσταινες
Στένευε ο όρμος σε μια χαρακιά
Τα σκαλοπάτια της θύμησης
Σ' έβγαζαν στους κίτρινους δρόμους ενός άγουρου θέρους

Τα φιδωτά μονοπάτια
Σ' έφερναν στα καρνάγια
Ιδρωμένοι εργάτες
Ήχοι μονότονοι του σφυριού
Χρώματα έντονα να επιπλέουν διαλυμένα στο γαλάζιο
Όπως οι θολωμένοι πίνακες του Gordeev
Που αχνά αργοσβήνουν στο τελάρο της βροχής
Έψαχνες ιστίο
Ταξίδια ονειρευόσουν
Ένα γλάρο για συντροφιά ζητούσες
Ένα σφύριγμα μπουρούς μια όρθια πλώρη
Για τα μπάρκα μιλούσες
Μα διογκώνονταν διπλά οι ρίζες στα πέλματα
Βάραινες
Στένευε ο γιαλός σε μια χαρακιά
Τα μονοπάτια της κραυγής
Σ' έφερναν στο σημείο της ορφάνιας
Τότε που παιδί μικρό πετροβολούσες της θάλασσας την μαγγανεία

Οι ελεύθεροι δρόμοι
Σε πήγαιναν σε πλωτές πολιτείες
Γυμνές γοργόνες
Ναυαγοί με παραμορφωμένα πρόσωπα
Παζάρια της σάρκας ίσκιοι ελάχιστοι
Κι ένας ήλιος παντοκράτορας
Να σε ζεύει στα πύρινα σκοινιά του
Σαν τον Σίσυφο να σε ανεβάζει και να σε γκρεμίζει
Από δυσθεώρητα ύψη
Κρατιόσουν από ρίζες από σφεντάμια από αγάλματα
Από της φούστα της καλής σου
Γύρευες τη διαφυγή
Ένα πλοίο με πολλά φινιστρίνια
Ένα ψαθάκι το άρωμα απ' την γη
Κάποιον φίλο να σε στέρξει
Για αποδράσεις έψαχνες
Όμως πλήθαιναν τα μαύρα παραβάν του κελιού
Κι οι πληγές του έρωτα έχασκαν ανοικτές
Πνιγόσουν
Στένευε ο χώρος σε μια χαρακιά
Οι δρόμοι της αγρύπνιας
Σε πήγαιναν σε πυρπολημένες μνήμες
Στα καμένα απ' τον ασβέστη γόνατα
Σε μια πατρίδα ευκαιριακή και στου πατέρα το πικρό φευγιό

Έλαβε μέρος στο 8ο Συμπόσιο της φίλης Αριστέας
όπου είδαμε πολλές αξιόλογες συμμετοχές και την ποίηση
πανηγυρικά να κρατά το χορό της αέναης δημιουργίας