Πέμπτη, 7 Μαΐου 2015

γαλήνια να σου μιλώ (αφήγηση)

Αποτέλεσμα εικόνας για υπερβατικό ουτοπία

Εγώ δεν κολυμπώ στα νερά
Ξέρεις έχασα τα λέπια μου
Τα χάρισα σ' ένα προσφιλή μου νεκρό
Αδυνατούσε με τόσα λουλούδια
Στην κάσα του, τον περιόριζαν
Ήθελε λίγη θάλασσα κοντά του
Τον μάγευε η απεραντοσύνη
Κι έτσι γύμνωσα το σώμα μου
Πια δεν ξέρω να γλιστρώ
Ούτε μπορώ να αντιμετωπίζω τα ρεύματα
Δοκίμασα, δεν ωφελεί

Έτσι αναγκάστηκα άλλη λύση να βρω
Διάλεξα τα σύννεφα, εκεί νιώθω ασφάλεια
Καθότι η υψοφοβία  ποτέ δεν με τάραξε
Παιδί ήμουν γεννημένο στα υψίπεδα
Εκεί κι οι γονείς μου
Εκεί κι οι ρίζες μου
Έτσι να έκανα θα έπιανα ουρανό
Κι απ' την ουρά του σύννεφου θα κρατιόμουν
Αν σφύριζε τρελά η σφυρίχτρα του βοριά

Στις στέρνες λοιπόν των σύννεφων
Έμαθα να κολυμπώ
Εκεί δεν ισχύει ξέρεις για μένα ο νόμος της βαρύτητας
(Για κάποιους αδιευκρίνιστους λόγους)
Επέπλεα άνετα, μηχανευόμουν τρόπους να βουλιάξω
Δεν τα κατάφερνα
Μεγάλη ικανοποίηση ξέρεις αυτή:
Να υπερβάλλεις εαυτό, να τσαλακώνεσαι
Και πάλι όλα στην αρχή τους

Έχε μου εμπιστοσύνη λοιπόν
Έχω ακονίσει πολύ το παράδοξο
Θα σου πω τα μυστικά όλα
Κι έτσι θα σταματήσεις
Να εκλιπαρείς για μιαν ανεμόσκαλα
Εγώ θα σε πάω εκεί μόνο με τα σαντάλια σου
Φτάνει να τυλιχτείς όλος με γάζες
Μεγάλος καθώς είσαι ίσως φοβηθούν τα σύννεφα
Απ' το παρουσιαστικό σου και τα πολύχρωμα σου ρούχα

Θα γίνεις αιθέριος λοιπόν να γελαστούν οι φίλοι μου
Να σε νομίσουν αδερφό
Πάντα σε περίμενα, ήξερα πως θα 'ρθεις
Όχι μην δυσπιστείς
Γάζες είναι κι όχι σάβανα
Καθώς ξέρω φοβόσουν πάντα τα σάβανα
Εκείνα που έκλεινε η μάνα σου
Στο παλαιικό μπαούλο για το ξόδι της γιαγιάς
Τα έτρεμες!

Αλήθεια σου λέω
Έχε κατά νου άλλωστε τις άριστες σχέσεις
Που έχω με τα τραύματα
Από εκεί κι οι γάζες!
Εσύ θα χάσεις...

Ωραίος που είσαι έτσι πάλλευκος!