Πέμπτη, 19 Ιουνίου 2014

βράχια και θάλασσα

53699-The_Shore_of_the_Turquoise-Sea.jpg

Βράχια και θάλασσα και στενωποί
Χαμηλές πτήσεις στην κορδέλα της άμμου
Μια αστραπή που τρυπάει τον χαλκό της δύσης
Με χίλιες πύρινες γλώσσες - κρύψου στα νερά
Διπλώνω τα χέρια
Απασχολώ το μυαλό
Ματίζω τις φλέβες μου
Σκοτάδι πλοκάμι μαύρο αφαίμαξη
Τι ήταν εκείνο το καλοκαίρι παραπάνω από την εικόνα σου
Που καθέλκυσε η μνήμη μου απ' το παρελθόν

Βγαίνω με κόκκινο μεσοφόρι γιορτινή
Στον παράδεισο της ασβεστωμένης ράχης
Ένα γλαρόπουλο σκυφτά με ακολουθεί
Τι γυρεύω εγώ στην ομορφιά
Τι καρτερώ πριν τη φυγή
Τι ανασκαλεύω στους όρμους να βρω
Απουσία πόνος αμυδρός καταστολή
Τι ήταν αυτό το καλοκαίρι παραπάνω από ένα θυμίαμα
Που οι άγγελοι πρόσφεραν στον έρωτα των λιμανιών

Στο σπίτι τα φώτα σβηστά αδρανώ δεν λυγίζω τη μέση
Στους δρόμους περνά ο τελευταίος διαβάτης
Ένα ασήμισμα είχε η μορφή σου χτες
Σαν να ήσουν ποταμός και νέφος της βροχής
Σε αγκαλιάζω και στάζω
Σε χαιρετώ και ανατέλλω
Σε ενθυμούμαι και θωρώ ένα άστρο
Ανάμνηση κλαυθμός νεογνού υπεκφυγή
Τι ήταν εκείνο το καλοκαίρι παραπάνω από ένα πλησίασμα
Που μια πεταλούδα επέτρεψε πάνω από το δάκρυ σου

Καρδιοχτυπούν τα φύλλα της φιλύρας την νύχτα
Δεν βλέπω όνειρα των χτύπων αποζητώ την επαφή
Βγαίνω στον κόσμο λουσμένη με μύρα και λάδι μυρτιάς
Να φανεί περιμένω το παιδί που αδυνατεί να κλάψει
Να απλώσω τα χέρια να ξεχάσει την χαμένη γενιά του
Ασπάζομαι το χνώτο της πικρής μοίρας
Αποποιούμαι το βλάστημο βλέμμα
Σηματοδοτώ τις εκτάσεις που αποψίλωσε ο άνεμος
Ανακολουθία πατρίδα θυμωμένη φονικό
Τι ήταν αυτό το καλοκαίρι παραπάνω από κονιορτός
Που μια άμαξα μεσαιωνική ανασήκωσε στα χαλάσματα

Το φέγγος της σελήνης αποχωρίζομαι γελώντας
Τυφλή παρατηρώ τους απίθανους ακροβατισμούς των άστρων
Ξεχνιέμαι σε μια σκιά κι εκεί στήνω το κάστρο μου
Καθρέφτες πολλοί να αντανακλούν τα σφάλματα
Και τα λόγια που δεν αποτόλμησες να πεις
Κι ένα μεγάλο λαβομάνο να ξεπλύνω τα αίματα
Αυτή η μόνη μου περιουσία αυτό το μοναδικό μου ταξίδι
Σε ανασαίνω με στήθος βαρύ
Σε κυνηγώ με φτερωσιά γερακιού
Σε ακουμπώ με δάκτυλα που υφαίνουν την λήθη
Αποχωρισμός δόνηση της γης ερημιά
Τι ήταν εκείνο το καλοκαίρι παραπάνω από μια συνθήκη
Που έκλεισα με τα στρατεύματα που η ιστορία απέφυγε να ανασυντάξει


Συμμετέχει στο δρώμενο " Η στιγμή σου σ' ένα ποίημα" της  Μαρίας Νι
όπου θα απολαύσουμε πολλές και σημαντικές φωνές